4.1 สิ่งที่เขาทิ้งไว้

“มีธุระอะไรไอ้เฟลม”

ชาวีที่เพิ่งออกเวรกรอกเสียงเข้าไปในสาย นานแล้วที่เขมราชไม่ได้ติดต่อเขาเป็นการส่วนตัว ก็คงตั้งแต่ที่มันเลือกจะทิ้งอมายาเพราะอ้างว่ารับนิสัยน้องไม่ได้ แต่ไม่นานก็เปิดตัวคบกับเพื่อนสนิทของน้อง เท่ากับว่าที่เขายอมหลีกทางให้ ไม่ต่างกับการปล่อยให้มันทำร้ายจิตใจของผู้หญิงที่เขารัก

[ดีใจนะที่มึงยังไม่ลบเบอร์กู]

เขาจับความไม่พอใจในน้ำเสียงของอดีตเพื่อนรักได้ เพราะการยื่นมือเข้าช่วยเหลืออมายาก็เท่ากับประกาศสงครามกับเขมราชไปแล้วนั่นเอง

“มึงคือไม่กี่คนที่เหี้ยจนกูต้องจดจำไปจนวันตาย”

[จะเหี้ยเท่าว่าที่เมียมึงหรือเปล่านะ]

“อย่าลามถึงน้อง ไม่งั้นกูจะตามเอาตีนไปยัดปากมึงถึงที่”

[มาสิ ตอนนี้กูอยู่คลับ... ห้อง 12B นอนอยู่กับว่าที่เมียมึงเนี่ย จะมาทำแบบแซนด์วิชก็ได้นะ ผลัดกันเข้าทั้งปากทั้งตูด แตกพร้อมกันแม่งคงดีเข้าไปใหญ่]

“ไอ้ทุเรศ!!!”

[แต่ว่าที่เมียมึงดูจะชอบนะ]

“มึงโกหก!” ชาวีขบกรามแน่น สาบานว่าถ้าอยู่ต่อหน้าเขาจะชกมันให้ฟันร่วง

[ไม่เชื่อก็ตามมาดู กูเอากันหลายรอบมากและที่สำคัญกูครางชื่อมีนทั้งคืนแต่ว่าที่เมียของมึงก็ยังยอม เพราะมันอยากนอนกับกูจนตัวสั่น]

ชาวีพูดไม่ออก ได้แต่กำหมัดแน่น ใจไม่อยากจะเชื่อเพราะรู้ดีเขมราชต้องการปั่นหัวเขากับอมายาให้แตกคอกัน น้องจะได้หมดที่พึ่ง แต่อีกใจหนึ่งเขารู้ดีว่าน้องไม่เคยลืมมันไปจากหัวใจ

[มึงมันโง่ ไอ้แชมป์ โง่จนควายยังอาย จนป่านนี้มึงยังดูไม่ออกอีกเหรอว่าออยกำลังหลอกใช้มึงอยู่ ผู้หญิงคนนี้มันร่านจนมาเอากับผัวของคนที่มันเพิ่งฆ่าตาย มึงยังจะให้ความช่วยเหลือมันอีกเหรอ?]

“แล้วมึงล่ะ ต้องเป็นผู้ชายประเภทไหนถึงเอากับคนที่เพิ่งฆ่าลูกฆ่าเมียตัวเองตายได้?” คำพูดของชาวีไม่ได้เหนือความคาดหมาย แต่เขมราชก็ถึงกับเสียอาการทั้งที่เตรียมใจเอาไว้แล้ว

[คงจะเป็นผู้ชายประเภทที่ถูกมอมเหล้าจนเมาไม่รู้เรื่องละมั้ง]

“อ้อ ผู้ชายที่โง่ยิ่งกว่าควาย...” ชาวีหัวเราะเยาะไปตามสาย

[ก็เข้าใจได้ถ้ามึงจะไม่เชื่อ แต่เอาเป็นว่ามึงก็มาตามที่กูบอ--]

ชาวีตัดสายทันทีเพราะทนฟังต่อไปไม่ไหว

เขมราชที่ถูกปั่นหัวจนเกือบจะคุมเกมไม่อยู่ก็ผ่อนลมหายใจร้อนระอุมาพลางเหลียวมองร่างเปลือยเปล่าบนเตียง ก่อนถอดนาฬิกาข้อมือโยนใส่เจ้าหล่อนอย่างไม่อนาทร

ด้านชาวีก็ร้อนใจจนอยู่ไม่เป็นสุข เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาไม่ได้อยู่กับน้องในคืนที่มีนรญาตาย แต่เชื่อว่าน้องไม่ใช่คนที่จะทำแบบนั้นได้ ต่อให้น้องจะโกรธเกลียดอดีตเพื่อนสนิทแค่ไหนก็ตาม และด้วยความรักทำให้เขาไม่อาจทิ้งให้น้องเผชิญชะตากรรมเลวร้ายเพียงลำพังได้ เพราะน้องโดดเดี่ยวมานานเกินพอแล้ว

แต่ถ้าเขาคิดผิดล่ะ... ถ้าอมายาทำไปเพราะยังรักและต้องการให้เขมราชกลับมาเป็นเหมือนเดิม และถ้าน้องนอนกับเขมราชอย่างที่ฝ่ายนั้นพูดจริง ๆ คนที่โง่ก็คือเขา

ชาวีตัดสินใจมาตามที่บอก ในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นคาวคลุ้งของเซ็กซ์ แต่เขาไม่เจอเขมราช พบเพียงนาฬิกาข้อมือที่สลักนามสกุลมันเอาไว้เป็นเครื่องยืนยันว่ามันเคยอยู่ในห้องนี้จริง ๆ

แต่หลังจากที่เห็นรอยฟกช้ำเหมือนโดนเข็มขัดฟาดตามร่างกาย บวกกับรอยฝ่ามือบนแก้มอมายา ทำให้เขายิ่งปักใจเชื่อว่าหญิงสาวถูกเขมราชบีบบังคับ และยังคงเป็นผู้บริสุทธิ์ที่พยายามลืมมันไปจากใจ

นี่เป็นคลับของคุณพิยดาแม่ของเธอ ไม่แปลกใจหากจะพบเจอเจ้าหล่อนได้ที่นี่

แต่กับเขมราช... มีสถานบันเทิงอีกไม่รู้กี่แห่งทำไมต้องเป็นที่แห่งนี้

เพื่อทำลายคนที่มันโกรธแค้น มันต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ...

ใจที่คลั่งแค้นทำให้ชาวีนั่งกำหมัดแน่นอยู่ข้างเตียงยับยู่ยี่ ตัวเดียวกับที่อมายานอนอยู่ สภาพของเธอพาให้เขาเจ็บปวดหัวใจคล้ายถูกมีดกรีดแทง

เขาเคยแพ้เพราะยอมหลีกทางให้มันได้สมหวังกับเธอมาแล้วครั้งหนึ่งจนพบว่าสุดท้ายสิ่งที่มันทิ้งไว้คือหัวใจยับเยินที่มันเคยเหยียบย่ำ และตอนนี้มันก็กำลังจะกลับมาทำแบบนั้นอีก

แต่อย่าหวังว่าเขาจะยอมแพ้คนอย่างเขมราชอีกเป็นครั้งที่สอง!

* * *

“ทำไมน้องยังไม่ตื่นอีกแชมป์”

พิยดาที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาก็ถามอย่างร้อนใจ หลังจากที่ลูกน้องกลับไปรายงานนิกรว่าหาอมายาไม่เจอ ฝ่ายนั้นก็ระบายอารมณ์กับหล่อนแล้วเพิ่งกลับไปตอนเช้า

แต่ขาล ลูกน้องที่หล่อนไว้ใจไปเช็กกล้องวงจรปิดแล้วพบว่าอมายาอยู่ในห้องนี้ พวกเขาจึงปิดไว้ไม่ให้คนของนิกรรู้ กระทั่งชาวีโทร. บอกหล่อนว่าเจออมายานอนหมดแรงอยู่ด้านใน หล่อนก็ผละจากทุกอย่างมาหาลูกทันที

“น้องคงเพลียมากน่ะครับ ผมตรวจแล้วไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง”

คนเป็นแม่ซึ่งนั่งลงบนเตียงค่อย ๆ ลูบศีรษะของบุตรสาว น้ำตาหยดแหมะลงกับแก้มซีดเซียวเพราะหล่อนสงสารลูกจับใจ

แก้มนุ่ม ๆ นี้เคยมีเลือดฝาดและปราศจากรอยฟกช้ำ

ร่างกายขาวผ่องที่แม่คอยเฝ้าทะนุถนอมก็บอบช้ำจนบีบคั้นหัวใจคนเป็นแม่เจียนแหลกสลาย

พิยดาซบหน้าร้องไห้กับศีรษะชื้นเหงื่อของอมายาราวจะขาดใจ ในสายตาหล่อนอมายายังเป็นเพียงเด็กหญิงแก้มยุ้ยตัวเล็ก ๆ ที่ไม่ควรต้องมาเจอเรื่องหนักหนาขนาดนี้

แต่สิ่งที่ทำให้คนเป็นแม่หวั่นใจคือผู้ชายที่อยู่ในห้องนี้ก่อนลูกสาวจะเข้ามามากกว่า

“แล้วเฟลมล่ะ”

เงยหน้าเปื้อนน้ำตาถามชาวีด้วยเสียงจริงจัง ยิ่งสายตาเหลือบไปเห็นรอยเลือดเป็นดวงบนที่นอน พิยดาก็ต้องยกมือขึ้นมาทาบอก

“นี่แหละครับสิ่งที่ผมอยากจะคุยกับคุณน้า”

ชาวีลุกขึ้นมายื่นนาฬิกาข้อมือที่เขาเก็บได้ให้พิยดา แววตาที่มองท่านนั้นจริงจังและหนักแน่นยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ แต่กลับเป็นเรื่องที่พิยดาเองก็หนักใจไม่แพ้เรื่องเขมราชเหมือนกัน

* * *

อมายารู้สึกตัวตื่นขึ้นระหว่างบทสนทนาที่ทำให้สีหน้าของมารดาและชาวีตึงเครียด เธอฟังไม่ทันว่าคุยเรื่องอะไร แต่ที่แปลกใจยิ่งกว่าคือทั้งสองมาอยู่ในห้องนี้ได้อย่างไร

“กลับไปคุยกันที่บ้านดีกว่า”

คุณพิยดาหลีกทางให้ชาวีเข้ามาประคองอมายาลงจากเตียง ระหว่างนั่งรถกลับบ้านของเธอ ซึ่งเธอตัดสินใจเช่าจากเพื่อนของชาวีหลังได้ประกันตัวออกมาจากคุก ตลอดทางก็ถูกปกคลุมด้วยความเงียบงัน อมายาจึงหลับไปอีกครั้ง และกว่าจะรู้สึกตัวก็เกือบค่ำแล้ว

หญิงสาวฝืนตัวพาร่างกายบอบช้ำเดินออกมาจากห้องนอน แต่แทบก้าวขาไม่ออกเพราะความเจ็บที่กลางลำตัวอันเกิดจากสิ่งที่ทำกับเขมราชเมื่อคืน

“พี่ช่วยค่ะ” ชาวีเข้ามาช่วยพยุง

“ขอบคุณค่ะ”

ดูจากเสื้อผ้าคนละชุดกับตอนเช้า เดาได้ว่าเขากลับบ้านไปแล้วก็มาใหม่ ส่วนมารดาเธอนั่งจิบไวน์ในห้องรับแขก

“คุณเป็นยังไงบ้างคะ”

สรรพนาม ‘คุณ’ ที่ใช้เรียกแม่ยังเหมือนเดิมแต่ก็เรียกได้ไม่เต็มปากอีกแล้ว

“ฉันหนังเหนียว ไม่ตายง่าย ๆ หรอก”

“ดีแล้วค่ะ” เพราะเธอยังแสบร้อนตรงกลางหลังจากรอยเข็มขัดนิกรไม่หาย แต่บรรยากาศตอนนี้ดูกดดันจนเธอทำตัวไม่ถูก “มีเรื่องอะไรกันคะ”

ทั้งสองมองหน้ากัน ไม่แน่ใจว่าใครต้องเป็นคนพูด แต่ชาวีก็รู้ดีว่าควรจะเป็นเขา

“แต่งงานกับพี่นะคะออย”

ประโยคนี้พาให้น้ำลายในคออมายาเหนียวหนืด เกือบจะหาเส้นเสียงของตัวเองไม่เจอแล้วตอนที่ถามออกไปว่า

“พูดจริงเหรอคะ”

“ค่ะ”

เธอเจอเพียงความแน่วแน่ในแววตาของเขา แต่ทำไมกันล่ะ... ชาวีรู้เต็มอกว่าเธอเห็นเขาเป็นแค่พี่ชาย หนำซ้ำครอบครัวเขายังไม่อาจยอมรับฆาตกรอย่างเธอแม้ที่ผ่านมาจะเอ็นดูเธอมากก็ตาม ด้วยตั้งแต่เกิดเรื่อง ทางบ้านเขาก็ยื่นคำขาดว่าจะยอมให้เขาช่วยเหลือเธอ แลกกับที่ชายหนุ่มต้องเลิกยุ่งกับอมายาตลอดไป

“เพราะอะไรคะ”

“พี่อยากปกป้องออย”

เขาขยับเข้ามาแล้วรวบมือเธอไว้ คำว่าปกป้องพาให้หัวใจอ่อนยวบลงอีกครั้ง แต่กลับไม่ได้รู้สึกดีเท่าที่ได้ฟังจากปากของคนในหัวใจ

“มันจะไม่ทำให้พี่เดือดร้อนทีหลังเหรอคะ คุณลุงกับคุณป้าท่านไม่ได้เอ็นดูออยอีกต่อไปแล้ว”

“พี่ไม่สน” เขาแกล้งยอมรับข้อเสนอของครอบครัวก็เพื่อจะได้ช่วยเหลืออมายา หวังว่าสักวันเธอจะเห็นความดีแล้วให้เขาไปแทนที่คนในใจได้ “ไม่สนด้วยว่าที่ผ่านมาออยจะเป็นของใคร ต่อจากนี้ไปออยจะเป็นของพี่ แล้วพี่จะไม่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำหัวใจและศักดิ์ศรีของออยได้อีก”

“คิดดีแล้วเหรอคะ ที่จะเอาอนาคตมาผูกไว้กับผู้หญิงอย่างออย วันนึงออยสู้ไม่ไหวแล้วศาลตัดสินว่าออยผิดจริง ๆ พี่จะไม่เสียใจเหรอที่ตัดสินใจแบบนี้”

ชาวีเผลอกำหมัด การได้รู้ว่าอมายายังไม่ยอมรับเขาที่ช่วยเหลือเธอมาตลอด แถมไปนอนกับเขมราชทั้งที่เรื่องคาราคาซังอยู่แบบนี้ทำให้ความมั่นใจของเขาถูกสั่นคลอน

“แล้วออยก็ไม่ได้รั--”