ตอนที่ 26

ป๋องแป้งกักขังลูกชายไว้ในห้องทั้งวัน เพราะลำพังตัวเองต้องเผชิญหน้ากับธนา หัวใจก็เต้นแรงจนแทบจะเป็นลมอยู่แล้ว กลัวว่าเขาจะถามถึงลูกชาย หากเขาไม่สนใจเรื่องของเธอก็แล้วไป แต่ถ้าเขาถามถึงขึ้นมา คงต้องแต่งเรื่องว่ามีแฟนหลังขึ้นมาจากภูเก็ต แต่ตอนนี้เลิกกันไปแล้ว

อยากหลบหน้าธนากับแฟนเหลือเกิน แต่เธอต้องดูแลป๋าวรรธน์นี่สิ ป๋องแป้งเปิดประตูออกมาจากห้องและเคาะประตูห้องข้างๆ ก่อนเข้าไปในห้องของป๋า เจ้าของห้องยังคงนั่งเอนหลังบนเตียง โดยมีหนุ่มสาวนั่งข้างเตียง

“แป้งมานี่สิ เออ ได้เจอกับธนาแล้วใช่ไหม”

“ค่ะป๋า” “แล้วเจ้าริวเป็นไงบ้างละ”

“มีแผลถลอกเล็กน้อยค่ะป๋า ตอนนี้แป้งให้นอนกลางวันแล้ว”

“เออ  พูดถึงเจ้าตัวเล็ก น้องน่ารักมาก แล้วหน้าเหมือนพี่ธนามากเลยจนมายด์ลองให้ถ่ายรูปคู่กัน ดูสิคะ ป๋าว่าเหมือนกันไหม”

มายด์พูดพร้อมกับเอาโทรศัพท์ให้คุณอาหนุ่มดู เขามองรูปชายต่างวัยแต่คล้ายกับว่าออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน แล้วจ้องหน้าธนาทั้งรอยยิ้มด้วยความรู้สึกขัน

“เฮ้ย จริงด้วยหน้าเหมือนพ่อลูกกัน” ในขณะที่พูดเช่นนั้น เขาก็ปรายตาไปทางป๋องแป้งเห็นว่าเธอสีหน้าไม่สู้ดีนักและยังกลืนน้ำลายอึกหนึ่งลงคอ ครั้นเมื่อมองไปที่ธนาอีกหน แฟนหนุ่มของหลานสาวกลับหลบสายตาอย่างมีพิรุธ นี่มันอะไรกัน

 “ธนาแป้งเขาเป็นแม่ครัวของร้านป๋า ทำอาหารได้หลายอย่างนะ เคยอยู่ใต้มาด้วย ถ้าอยากกินอาหารใต้ให้แป้งให้ได้นะ เผื่ออาหารที่นี่รสจืดไป”

ยิ่งเขาพูดถึงว่าป๋องแป้งเคยอยู่ใต้ ธนาก็ยิ่งหน้าเสียเข้าไปใหญ่ หรือว่าเขาคิดมากไปเองนะ

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ค่อยกินรสจัดเท่าไหร่”

“พี่ธนาเขาชอบกินพวกก๋วยเตี๋ยวค่ะป๋า และเป็นคนกินง่ายมาก พี่แป้งทำอาหารได้ทุกอย่างเลยนะ ไม่ต้องทำอะไรเป็นพิเศษ”

“ค่ะ” ป๋องแป้งรับ “คืนนี้กินอาหารที่ร้านเลยละกันนะ”

“งั้นแป้งขอตัวไปเตรียมอาหารที่ร้านก่อนนะคะ”

อาหารค่ำมื้อนั้นเป็นการกินเลี้ยงในร้านคาราโอเกะนอกจากป๋าวรรธน์ ป๋องแป้ง ธนาน้องมายด์ ยังมีทีมจัดงานพรีเวดดิ้งที่เพิ่งตามมาทีหลังร่วมโต๊ะด้วย ทั้งหมดพักที่รีสอร์ทของป๋า ระหว่างนั่งกินข้าวนนั้นวรรธน์สังเกตเห็นว่าป๋องแป้งทำเป็นง่วนอยู่กับการทำอาหาร แม้จะเรียกมาร่วมโต๊ะก็ไม่มา เมื่องานเลี้ยงเลิกก็บอกว่าต้องรีบนอนเพราะเช้าวันพรุ่งนี้เธอต้องตื่นมาทำอาหารไปปิ๊กนิกที่สวนส้ม เพราะนอกจากไปชมสวนเพื่อตากอากาศ ยังต้องถ่ายพรีเวดดิ้งให้ว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวอีกด้วย

ท่าทางของป๋องแป้งและธนาทำให้วรรธน์รู้สึกไม่สบายใจเอาซะเลย แล้วมันยังทำให้เขารู้สึกหวงผู้หญิงที่เคยร่วมหลับนอนด้วยกัน แค่หวงและเป็นห่วงเท่านั้นนะไม่ได้หึง เขาบอกตัวเอง เกิดคำถามต่อมาว่าทำไมต้องรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนนี้ เพราะเขาเองก็มีผู้หญิงหลายคน 

เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนในบ้านต่างวุ่นวายกับการเตรียมตัวไปสวนส้ม ป๋องแป้งตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เพราะเธอจะต้องเตรียมอาหารปิคนิคตามคำสั่งของป๋าวรรธน์ ในหัวของเธอยังเต็มไปด้วยความกังวลเกี่ยวกับธนา และยิ่งรู้ว่าต้องไปอยู่ในสถานการณ์เดียวกันตลอดทั้งวัน ใจของเธอก็ยิ่งเต้นระส่ำ

เวลานี้ตีสี่ห้าสิบนาที เช้านี้อากาศค่อนข้างหนาวเย็นมาก หลังป๋องแป้งล้างหน้าแปรงฟัน เธอก็หยิบเสื้อกันหนาวมาสวมอีกชั้น และเดินฝ่าความมืดไปที่ครัวใหญ่ของร้านคาราโอเกะเพื่อหุงหาอาหาร กำลังจะเดินผ่านรถคันใหญ่ของธนา เขาก็เข้ามาขวางเธอเอาไว้

“พี่แป้ง เราคุยกันหน่อยได้ไหม” เธอชะงักก่อนจะหันมา ท่าทางลนลานเหมือนคนถูกจับผิด

“คุยเรื่องอะไร ธนา”

“เรื่องของน้องริว…”

ป๋องแป้งยืนนิ่ง ความกลัวแล่นผ่านไปทั่วร่าง เธอกอดอกแน่น อากาศที่เหน็บหนาวช่วงเวลาเช้าตรู่ ยิ่งรู้สึกหนาวมากขึ้นไปอีก เธอพยายามรวบรวมสติ ปั้นสีหน้าไม่ให้ดูมีพิรุธ ประเมินน้ำเสียงสีหน้าท่าทางของธนาก็ไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธ มีเพียงความสับสนและคาดหวังคำตอบ

“เข้าไปในรถก่อน ผมไม่อยากให้ใครเห็น”

เธอจ้องหน้าเขาอึดใจเดียวมองรอบๆ พื้นที่จนแน่ใจว่าไม่มีใครแล้วจึงรีบก้าวตามเข้าไปในรถ

“พี่แป้ง…น้องริวเป็นลูกของผมใช่ไหม”

ธนาถามตรงๆ แทบจะทันทีที่ประตูรถปิด น้ำเสียงของเขาสั่นน้อยๆ คงเพราะกลัวคำตอบว่าใช่สินะ เธออยากโกหกเหลือเกิน เพราะกลัวผลที่จะตามมา

ธนากำลังจะแต่งงานกับหญิงสาวสวยและดูน่ารักน่าใคร่อย่างที่เธอเทียบไม่ติด ทั้งคู่เหมาะสมกันเหลือเกิน แล้วราวกับสวรรค์สาปหญิงคนนั้นเป็นหลานรักของป๋าวรรธน์ ป๋องแป้งเม้มปากแน่น ก่อนจะหลบสายตาคาดคั้น

“ธนา…พี่ไม่อยากพูดเรื่องนี้”

“พี่แป้ง!” น้ำเสียงของธนาเข้มขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้ก้าวร้าว เขากลั้นหายใจก่อนจะพูดต่อ

“ผมต้องรู้ความจริง ผมมีสิทธิ์รู้…และริวก็มีสิทธิ์รู้ว่าใครคือพ่อแท้ๆ ของเขา”

น้ำตาของป๋องแป้งเริ่มเอ่อ เธอกัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกเจ็บพยายามจะสงบสติอารมณ์ แต่หัวใจกลับเหมือนถูกบีบจนแทบหายใจไม่ออก เขาถึงขั้นตื่นเช้ามาดักเจอเพื่อถาม เขาคงแน่ใจว่าน้องริวคือลูก

“ใช่…น้องริวเป็นลูกของธนา” เธอตอบในที่สุด เสียงของเธอแผ่วเบา แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้ธนายืนนิ่งเหมือนถูกสายฟ้าฟาด

หัวใจเต้นรัว มือกำแน่นข้างตัว

“พี่ท้องได้ยังไง ไม่ได้กินยาคุมเหรอ ก่อนหน้านั้นพี่ไปซื้อทั้งยาคุมฉุกเฉิน และยาคุมแผงไปตั้งสามแผง แล้วรู้ว่าท้องตั้งแต่เมื่อไหร่ ตั้งแต่ที่พี่ลาออกจากฟาร์มไข่มุกของพี่มาร์ก หรือหลังจากขึ้นมาจากภูเก็ต อย่าบอกนะว่าท้องแล้วตั้งใจปิดไม่บอกผมแล้วหนีมา”

ป๋องแป้งรู้สึกจุกอกกับคำพูดของเขา วันที่เธอไปซื้อยาคุมให้ผู้หญิงของนายหัวมาร์กวันนั้น คงทำให้ธนามองว่าเธอสำส่อน มิน่าเขาถึงทำเหมือรังเกียจเธอ