ตอนที่ 25

ทันทีที่ป๋องแป้งออกไปพ้นจากห้อง สองอาหลานก็มองหน้ากัน มายด์สังเกตว่าป๋าดูห่วงใยป๋องแป้งกับลูกมาก

“ยังไงกันเนี่ยป๋า พี่เขามีลูกมีสามีแล้วเหรอ”

“มีแต่ลูก ไม่มีสามี”

“ค่อยยังชั่ว มายด์รู้อยู่แล้วว่าป๋าของมายด์ไม่แย่งแฟนใครหรอก ออกจะหล่อ เฮ้ย! ดูดีๆ ป๋าหล่อขึ้นมาก ทรงแดดดี้แบบนี้กำลังเป็นที่นิยมเลย”

“จะแซวป๋าอีกนานไหมยัยจอมจุ้น”

“ก็มายด์ตื่นเต้นนี่หน่า มายด์กำลังจะมีความสุขที่สุดในชีวิต ก็เลยอยากเห็นป๋ามีความสุขด้วยแต่งพร้อมกันเลยไหมป๋า”

วรรธน์ยิ้มพราย เป็นรอยยิ้มของคนที่กำลังตกหลุมรักอย่างชัดเจน เขาเพิ่งรู้ใจตัวเองว่าเผลอให้ป๋องแป้งแทรกซึมเข้ามาตอนไหนก็ไม่รู้

“รุ่นป๋าไม่แต่งแล้ว จับจดทะเบียนสมรสเลย”

“ว้าว มายด์อยากให้ป๋ามีคนดูแล ถ้าแต่งกับพี่แป้งนะ ได้แม่แถมลูกด้วยนะป๋า น้องริวน่ารักมากช่างพูดด้วย”

ที่ม้านั่งข้างโรงจอดรถ ธนาใช้สำลีชุบน้ำเกลือเช็ดล้างรอยแผลถลอกตามเนื้อตัวของเจ้าริวน้อย แล้วจึงใช้สำลีจุ่มเบตาดีนป้ายซ้ำอีกที

เด็กชายหน้าเหยเก สูดปากด้วยความเจ็บแสบ แต่ไม่ร้องไห้ออกมา ธนาช่วยเป่าที่แผลให้ทุเลาความเจ็บลง ธนาใช้ผ้าก๊อชปิดแผลที่หัวเข่าให้อย่างเรียบร้อย ส่วนที่ข้อมือแผลเปิดเล็กน้อยเขาใช้พลาสเตอร์ยาลายการ์ตูนแปะให้

“เรียบร้อย”

เขาลูบหัวเป็นการปลอบใจ รู้สึกเอ็นดูและถูกชะตากับเด็กคนนี้อย่างบอกไม่ถูก และเจ้าริวน้อยเองก็รู้สึกชอบพี่ชายคนหล่อมาก

“ขอบคุณครับ พี่ชื่ออะไรเหรอครับ”

“พี่ชื่อธนาครับ น้องริวเก่งจังเลยนะไม่ร้องสักแอะ”

“ริวไม่ขี้แยแล้วครับ ป๋าบอกว่าเป็นผู้ชายอย่าร้องไห้”

“เป็นเด็กดีนะเนี่ย รู้จักเชื่อฟังพ่อแม่”

“ป๋าวรรธน์ไม่ใช่พ่อของน้องริวครับ แม่บอกว่า พ่อของน้องริวเป็นหมอทำงานที่ต่างประเทศ”

ธนากำลังจะเอ่ยปากถามเด็กชาย แต่ได้ยินเสียงร้องเรียกหนูน้อย ผู้หญิงที่คาดว่าเป็นแม่ร้องเรียกและเดินมาหาอย่างเร่งรีบ

“น้องริว! เป็นอะไรไหมลูก”

“แม่แป้ง!” เด็กชายลุกจากม้านั่งแล้วโผเข้ากอดแม่ ป๋องแป้งน้ำตาคลอ โอบกอดก่อนผละออกมา ลูบคลำตัวลูกชายหารอยแผลถลอก

“เจ็บตรงไหนบ้าง แม่บอกแล้วใช่ไหมอย่าปั่นออกถนน ทำไมถึงไม่เชื่อแม่นะ” ป๋องแป้งน้ำเสียงสั่นเครือ นึกโกรธตัวเองที่ดูแลลูกชายไม่ดีจนทำให้เจ้าริวน้อยได้รับอันตราย

“น้องริวขอโทษครับแม่ แม่แป้งอย่างร้องไห้อีกนะครับ”

เด็กชายร้องไห้สะอื้น ป๋องแป้งนั่งลงกอดลูกชาย

“ไม่เป็นไร แม่แป้งไม่ร้องแล้วลูก หนูเจ็บมากหรือเปล่า”

“ยังเจ็บอยู่ครับ แต่พี่เขาทายาให้ริวแล้ว”

เธอลูบที่แก้มยุ้ยของลูกชาย แล้วเช็ดน้ำตาให้ลูกน้อย ก่อนจะลุกขึ้นแล้วหันไปที่ชายหนุ่มร่างสูง ที่กำลังอยู่ในอาการตกตะลึง

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยทำแผลให้…”

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับชายที่รู้จักเป็นอย่างดี แม้เวลานี้ผ่านมาเกือบจะห้าปี รูปร่างของเขากำยำขึ้นกว่าเมื่อก่อน และใบหน้าดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแต่มิแปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ ป๋องแป้งถึงกับเบิกตาอย่างไม่อยากจะเชื่อ พลันหัวใจก็กระตุกวาบราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อร์ต ริมผีปากที่กำลังเผยอจะพูดหุบลงในทันที สิ่งที่เธอปกปิดไว้หลายปีจะถูกเปิดเผยแล้วสินะ จากนี้จะเกิดอะไรขึ้นนะ จู่ๆ ความกลัวสารพัดสิ่งก็เคลืบคลานเข้ามาในหัว เธอไม่เคยคิดและเตรียมใจว่าจะมีวันนี้ ไม่เคยเลยจริงๆ

นับตั้งแต่จากกันที่ภูเก็ตเมื่อวันนั้น คิดว่าจะไม่มีวันได้พบเจอกันอีก ธนาเองก็ดูตกใจไม่น้อย และสีหน้าซีดเผือดไม่ต่างจากเธอเลย หัวใจของเขาเต้นแรง เมื่อคิดว่าหรือเด็กคนนี้จะเป็นลูกของเขา ความคิดนี้เกิดขึ้นมาทันทีที่เห็นป๋องแป้ง เขากลัวเหลือเกินว่าจะใช่ แม้หวังใจว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น ชายหนุ่มนิ่งไปหลายอึดใจ ก่อนเป็นฝ่ายเอ่ยชื่อหญิงตรงหน้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเหลือเกิน

“พี่แป้ง…” เสียงเรียกเพียงแผ่วเบานั้นช่วยเรียกสติป๋องแป้งให้กลับคืนมา และสิ่งที่เธอทำก่อนทักทายกลับเป็นการขยับตัวบดบังลูกชายตัวน้อยจากสายตาเขาอย่างส่อพิรุธ

“อ้าว…ธนาเองเหรอ”

น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเจือด้วยเสียงลมหายใจ เพราะหัวใจของเธอเต้นแรงจนจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

“นี่ อย่าบอกนะว่าเธอ เป็นคู่หมั้นของหลานสาวของป๋า” เขาไม่ตอบกลับเอาแต่จ้องมองที่ลูกชายของเธอ และแววตาเหมือนมีคำถามในนั้น เธอภาวนาให้เขาไม่เอ่ยปากถามอะไรถึงลูกในตอนนี้

“ใช่” ธนาตอบเสียงเรียบและเบนสายตาจากเจ้าริวน้อยมาสบตาหญิงตรงหน้า สีหน้าของเขาตึงเครียด นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นค่อยๆ ดุดันขึ้นจนทำให้ป๋องแป้งเสียวสันหลังวูบ

“พี่แป้งไปไงมาไง แล้วมาทำอะไรที่นี่หรือครับ”

“พี่เอ่อ ทำงานเป็นแม่ครัวที่ร้านอาหารของป๋าจ้ะ”

 “ธนาเป็นแฟนหลานป๋าใช่ไหม ป๋าอยู่ที่เรือนทางขวามือนะ เดี๋ยวพี่ขอพาลูกไปนอนก่อน” เธอชิงขอตัว

บอกแล้วจูงมือลูกน้อยเดินหลบไปทางร้านคาราโอเกะ ทิ้งให้ธนายืนนิ่งงันมองตามอยู่อย่างนั้น ในห้องครัวของร้านเวลานี้ไม่มีใครอยู่ป๋องแป้งจึงใช้ที่นี่เป็นสถานที่ตั้งหลัก เธอควบคุมอารมณ์อยู่ภายในและไม่แสดงความรู้สึกตื่นตกใจให้ลูกชายรับรู้

“น้องริวหิวไหมลูก” ป๋องแป้งถามขณะที่ดึงเก้าอี้ออกมาแล้วอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นนั่ง

“ยังครับ” “งั้นง่วงหรือเปล่า”

“ยังครับแม่แป้ง น้องริวว่าจะไปหาพี่ธนา พี่เขาทำแผลให้น้องริวด้วย ดูสิแม่”

ริวน้อยยิ้มพลางยกข้อศอกที่มีพลาสเตอร์ยาลายการ์ตูนให้ผู้เป็นแม่ดู เพิ่งเจอกันครั้งแรกแต่ลูกชายถูกชะตากับธนาทั้งที่ไม่ใช่เพื่อนวัยเดียวกัน นี่เป็นสายใยของเขาหรือเปล่านะ คิดเช่นนั้นก็น้ำตารื้นเพราะสงสารลูกเหลือเกิน ป๋องแป้งพยายามกลั้นน้ำตาที่จวนจะเอ่อรอมร่อ

“ไปหาเขาทำไมลูก พี่เขามีธุระกับป๋า เราเป็นเด็กอย่าไปเกะกะผู้ใหญ่รู้ไหมครับ”

“แต่...น้องริวกลัวว่าพี่ธนาจะกลับบ้านก่อน น้องริวกลัวว่าจะไม่ได้เจอพี่เขาอีก”

“ทำไมต้องอยากเจอเขาอีก!…เอ่อ พี่เขายังไม่กลับหรอก เขาจะค้างที่นี่สองสามวัน แม่ขอร้องนะ อย่าไปรบกวนผู้ใหญ่”

“ครับ”

เด็กชายมีสีหน้าเศร้า เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงทำเหมือนไม่อยากให้เขาไปหาพี่ธนา

“วันนี้น้องริวทำผิด ที่รับปากกับแม่ว่าจะไม่ปั่นรถออกถนน ต้องถูกทำโทษ วันนี้ทั้งวันอยู่แค่ในห้องและอยู่เงียบๆ ด้วย โอเคไหม”

“ครับแม่แป้ง”