บทที่ 9

ป๋องแป้งมาเป็นแม่ครัวที่นี่ นอกจากทำกับแกล้มตามสั่งแล้ว ยังต้องช่วยเสิร์ฟอาหารด้วยในบางเวลา เพราะพนักงานเสิร์ฟบางคนนั่งดริงก์กับแขก โดยเฉพาะแขกพิเศษของป๋าวรรธน์ในห้องวีไอพี 

เพื่อนชายสองคนน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเขา คนหนึ่งชื่อดายศเป็นนายกองค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.) อีกคนชัชชัยเจ้าของเต็นท์รถรายใหญ่ระดับจังหวัด พวกเขามาเพื่อดื่มและพูดคุยกันเงียบๆ จึงไม่ได้มีการจัดเตรียมเปิดเพลงคาราโอเกะ 

"ต้มยำทะเลค่ะ แล้วนี่ก็เม็ดมะม่วงค่ะ" ป๋องแป้งวางอาหารแล้วส่งยิ้มหวานรอบโต๊ะอย่างสุภาพ

"จะรับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ? " 

"โซดาเหลือแค่ขวดเดียว น้ำแข็งใกล้จะหมดแล้ว แป้งเอามาเพิ่มให้ป๋าหน่อย" 

"ค่ะป๋าวรรธน์" เธอรับคำสั่งแล้วเดินเข้าครัว

"แป้งเหรอ นี่นายเรียกเด็กเสิร์ฟเหมือนสนิทชิดเชื้อเลยนะ" ดายศเอ่ยแซวพร้อมจ้องตาอย่างรู้ทัน

"ไม่ได้สนิทขนาดนั้น ป๋องแป้งเขาเป็นแม่ครัวไม่ใช่เด็กเสิร์ฟ"

"งั้นเหรอ ฉันเห็นว่าน้องหน้าตาดี ขนาดใส่แค่เสื้อยืดธรรมดายังน่ามอง"

"อย่ามองเลยน่า นายมีเมียแล้วนะยศ อย่าๆ ไม่ดีๆ " ป๋าวรรธน์ยิ้มน้อย ชูนิ้วชี้สะบัดเบาๆ เป็นการปรามเพื่อนรัก

"แล้วป๋องแป้งเขามีผัวหรือเปล่าวะ? "

ชัชชัยผู้นั่งฟังเฉยๆ เมื่อครู่ถามด้วยท่าทางสนใจ แต่ก่อนจะได้คำตอบ คนที่ถูกพูดถึงลับหลังก็ถือถังน้ำแข็งพร้อมโซดาสามขวดมาให้

"ขอโทษนะคะ"

เธอกล่าวขณะแทรกตัวเข้าใกล้ชัชชัยเพื่อวางถังน้ำแข็งกับโซดาบนชั้นมิกเซอร์ 

"ไหนๆ เสิร์ฟแล้วก็ชงให้สักแก้วสิน้อง"

ชัชชัยส่งแววตาเจ้าชู้ใส่เธออย่างเปิดเผย ป๋าวรรธน์ไม่ได้ว่าอะไรและเขาพยักหน้าให้เล็กน้อย เหมือนจะบอกว่าก็ชงไปสิ

"ได้ค่ะคุณ..."  "เสี่ยชัชครับ"

"ค่ะเสี่ยชัชเอาแบบบางๆ หรือว่าเข้มดีคะ"

"เริ่มเมาแล้วสิ เอาบางหน่อยก็ดี"

"งั้นฝาเดียวคงไม่เข้มไปนะคะ"

"จ๊ะ" ชัชชัยพยักหน้ายิ้มหวาน ทำท่าทางอยากชวนคุย อยากเข้าใกล้ มากว่านั้นคืออยากให้ป๋องแป้งมานั่งตัก และป๋าวรรธน์เข้าใจท่าทางนั้นได้ดี เขาส่งสายตาปรามเพื่อนไม่ให้แสดงออกมากไป

"แป้งก็มาดูห้องป๋าแล้วกัน อาหารให้คนอื่นทำไปก่อน"

"ค่ะป๋า"

หญิงสาวรับคำโดยว่าง่าย เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอดูแลห้องป๋าวรรธน์ เขาไว้ใจป๋องแป้งมากกว่าคนอื่น เพราะเรื่องที่คุยกันมีแต่รายได้และผลประโยชน์ทางธุรกิจทั้งนั้น ระหว่างดูแลทั้งสาม

เสี่ยชัชแสดงออกชัดเจนว่าสนใจหญิงสาว แต่ป๋องแป้งไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ด้วยรู้ตัวถึงความแตกต่างและเจียมตัวว่าเป็นเพียงหญิงหม้ายลูกติดเท่านั้น ถึงเขาจะพยายามขอเบอร์โทร.ก็ไม่กล้าให้ไปอ้างว่าจำไม่ได้ จนในที่สุดป๋าวรรธน์เป็นฝ่ายให้เบอร์โทร.ป๋องแป้งกับชัชชัย แม้จะไม่ชอบใจแต่เธอแสดงออกได้แค่ทางสีหน้าเท่านั้น

ถึงเวลาเที่ยงคืนด้านนอกเคลียร์ลูกค้าและเก็บโต๊ะทั้งหมด ในห้องวีไอพีเหลือเพียงป๋าวรรธน์นั่งดื่มคนเดียว และป๋องแป้งอยู่เป็นเพื่อน ระหว่างนั้นเธอเก็บของบนโต๊ะและเช็ดทำความสะอาด 

"ทำหน้างออะไรป๋องแป้ง โกรธที่ป๋าให้เบอร์กับไอ้ชัชเหรอ? " "ก็โกรธ ฉันไม่มีเวลามาคิดถึงเรื่องแบบนี้หรอก"

"เอาน่าเผื่อจะถูกใจ อยู่คนเดียวเหงาแย่เลย ลองคุยดูก็ไม่เสียหลายไอ้ชัชมันก็โสดนะ เปิดใจหน่อยก็ดีนะแป้งอย่าหาว่าป๋าสอน จะได้มีคนคุ้มกันเราไง ชัชมันก็มีฐานะมั่นคงดี เสียอย่างเดียวคือหล่อน้อยกว่าป๋า" 

"ก็ลองให้เขาโทร.มาคุยดูค่ะ"

เธอตัดบททั้งที่เขาพยายามพูดคุยให้ขบขัน ป๋องแป้งเข้าใจถึงความหวังดีของนายจ้าง แต่ทั้งชีวิตของเธอคือน้องริวเท่านั้น

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมการปรากฏตัวของเกสร หญิงสาวหน้าตาดีรูปร่างอวบอั๋นเต็มไม้เต็มมือ เธอเป็นหนึ่งในเด็กประจำของป๋าวรรธน์ ป๋องแป้งก้มหน้าก้มตาเก็บทำความสะอาด แต่เห็นด้วยหางตาว่าเจ้านายของเธอกอดแม่สาวรุ่นหลานออกจากห้องไป

ตามเสต็ปเขาทั้งสองก็จะขึ้นเตียงในห้องป๋าวรรธน์ ที่อยู่ติดกับห้องเธอ คืนนี้คงต้องเปิดคลิปเสียงฝนใส่หูฟังนอนฟังจนสว่างเหมือนหลายครั้งที่ผ่านมา และพรุ่งนี้เช้าเธอต้องเก็บกวาดห้องนอนผ่านสมรภูมิป๋าวรรธน์อีกแล้ว

ป๋าวรรธน์เข้าห้องไปกับเกสรเพียงไม่ถึงสิบนาที เสียงกินตับก็ดังถี่ๆ ทำไมเขาถึงให้เธอกับลูกมาอยู่ห้องติดกันแบบนี้ ดีที่น้องริวเป็นเด็กหลับง่ายและหลับลึก ผนังห้องนอนที่กั้นระหว่างกันนี้ทำด้วยอะไร จึงไม่เก็บเสียงเอาเสียเลย

ได้ยินแม้กระทั่งยินเสียงกระเส่า ครวญครางหวีดร้องถี่ๆ เสียงผับๆ ตุบตับ หรือแม้แต่เสียงดังกึกๆ ของขาเฟอร์นิเจอร์ในห้องนั้น

ถ้าจะถามว่าฟังเสียงแล้วเกิดอารมณ์หรือไม่ ก็ต้องบอกว่าเธอมิได้รู้สึกอยากจะลุกขึ้นมาแอบฟังแล้วผ่อนคลายตัวเองด้วยนิ้ว เหมือนในหนังผู้ใหญ่ที่ชอบทำกัน แต่กลับหงุดหงิดที่เสียงเหล่านั้นรบกวนการนอน พอขนตาบนล่างจะบรรจบกันก็ต้องสะดุ้งกับเสียงหวีดร้องของเกสร แม้แต่ลูกชายตัวน้อยก็สะดุ้งหลายครั้ง

“แผ่นดินไหวอีกแล้ว”

น้องริวพูดด้วยอาการงัวเงีย ตั้งแต่ย้ายมาบ้านป๋าแผ่นดินไหวถี่ ไหวแรง ไม่เหมือนตอนอยู่บ้านเช่าเคยรู้สึกแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหวจริงๆ เพียงครั้งสองครั้งเท่านั้นเองหลังจัดการภารกิจยามเช้าให้กับลูกชายเธอต้องเข้าไปทำความสะอาดห้องป๋าวรรธน์ ก่อนถึงห้องเห็นเกสรเดินออกมาด้วยสีหน้ายิ้มร่า

ก็แน่สินอกจากได้กินป๋าวรรธน์แล้วยังได้ค่าขนมอีกด้วย  ถ้าเป็นเธอก็คง... ป๋องแป้งยอมรับว่าบางครั้งก็แอบคิดว่า ถ้าเกิดป๋ากับเธอทำแบบนั้นกันจะเป็นยังไง แต่คงไม่มีทางหรอกเมื่อคืนเขายังเชียร์เธอให้เสี่ยชัชอยู่เลย  หญิงสาวเดินเข้าห้องป๋าวรรธน์ได้ยินเสียงอาบน้ำของเขาดังซ่า เขาจัดการห้องเรียบร้อยกว่าที่คิด พับที่นอนเป็นระเบียบ เกสรอาจเป็นคนเก็บก็ได้