ตอนที่ 4

ป๋องแป้งนั่งจมกับความคิดไปทั้งวัน เป็นอย่างที่คาด ธนาแสดงออกชัดว่ารับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เขาโต้เถียงว่าไม่มีทางที่เขาจะเป็นฝ่ายปลุกปล้ำเธอก่อน ซึ่งมันก็จริง ถ้าไม่ไปลูบคลำและสัมผัสเขาก่อนคงไม่เลยเถิด

ช่วงสายวันต่อมาป๋องแป้งมาวนเวียนหน้าคลินิกของเขา หลังจากเย็นวานนี้เธอขี่มอเตอร์ไซค์ไปตามร้านขายยาต่างๆ เพื่อซื้อยาคุมฉุกเฉิน แต่ยาพร้อมใจกันขาดทุกร้าน

ป๋องแป้งทำทีเอาพัดลมที่ถูกธนาถีบล้มพังไปซ่อมที่ร้านข้างๆ ร้านขายยาของธนา เป็นการแอบมาส่องดูถ้าเขาไม่อยู่ร้านเธอจะเข้าไปซื้อยา

 “พัดลมมันใบพัดร้าวแล้วต้องเปลี่ยนใหม่ เดี๋ยวขอรื้อก่อนนะว่ามันจะซ่อมไหวไหม”

ช่างช่อมบอกกับเธอหลังแกะพัดลมออกดู

“ลองดูนะ ถ้าไม่ได้ยังไงก็ค่อยว่ากัน เดี๋ยวฉันไปซื้อยาก่อน” หลังส่องดูไม่เห็นธนาป๋องแป้งก็รีบเดินเข้าไปในร้าน

“เอายาอะไรคะพี่แป้ง? ” พนักงานสาวน่าตาน่ารักที่ร้านขายยาทักทายเพราะรู้จักกันดี

“เอายา...” ป๋องแป้งพูดพลางมองผ่านกระจก ถ้าเจอยาที่ต้องการเธอจะชี้ให้หยิบโดยไม่ต้องเอ่ยออกมา แต่ทำไมมันไม่โชว์ในตู้นะ

 “พี่เอา...”

ป๋องแป้งอ้ำอึ้งและขยับนิ้วไปมาใต้ริมฝีปากเหมือนกำลังจะพูด แต่เสียงกริ่งต้อนรับของประตูร้านขายยาดังขึ้นขัดจังหวะซะก่อน

“หวัดดีค่ะพี่ธนา”

พนักงานสาวไหว้เจ้าของร้าน ชายหนุ่มหยุดเล็กน้อยเมื่อเห็นป๋องแป้งอยู่ในร้าน

“เกตกินอะไรยัง พี่ซื้อน้ำเต้าหู้มาฝาก” เขาถามคนงานโดยไม่สนใจป๋องแป้ง ไม่ทักทายกันเหมือนเคย ทำอย่างกับมองไม่เห็น

“ขอบคุณค่ะ”

“พี่เอาไว้หลังร้านนะ”

“ค่ะพี่ธนา”

ป๋องแป้งได้แต่ยืนหน้าชาอยู่กับที่ คนที่รู้จักมักจี่กันเป็นอย่างดีกลายเป็นมองหน้ากันไม่ติดเสียแล้ว เธอทำสีหน้าเจื่อนๆ ไม่กล้าสบตาเด็กในร้าน

“พี่เอายาพาราแผงหนึ่งค่ะ”

ป๋องแป้งเดินออกมาจากร้านทันทีหลังจ่ายเงินค่ายาพารา เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นยังตราตรึง พร้อมกับทำให้ป๋องแป้งที่รู้สึกผิด ที่เลวร้ายสุดคือเธอหาว่าธนาปลุกปล้ำอย่างหน้าไม่อาย

เขาคงนึกรังเกียจมากถึงหลบหน้าหลบตากัน นอกจากตระเวนหาซื้อยาคุมฉุกเฉินแล้ว เธอยังต้องเอาพัดลมที่เสียมาซ่อมหน้าร้านขายยาอีก

“พัดลมน่ะ ถ้าซ่อมก็เกือบๆ สองร้อย เอาตัวนี้ไหม สภาพดีกว่า”  เจ้าของร้านซ่อมหยิบพัดลมยี่ห้อดัง เป็นของเก่าที่รับซื้อมาซ่อมขาย แต่สภาพดีกว่าพัดลมของเธอเสียอีก

“ตัวนี้เท่าไหร่พี่”

“สามร้อยห้าสิบ ถ้าเอาตัวที่มาซ่อมเทินก็ให้ได้สามร้อยบาท” “เอาก็ได้จ้ะ”

 เธออยากออกไปให้พ้นจากตรงนี้ และต้องใช้พัดลมอยู่ดี นานมาแล้วที่ป๋องแป้งไม่ร้องไห้ อดทนต่อการถูกพูดจาลับหลังของใครหลายคน ผู้ชายย่านนี้คอยจะเข้าหาเพียงเพราะเห็นว่าเป็นผู้หญิงประวัติไม่ดีถูกผัวทิ้ง

ธนาแอบมองจนป๋องแป้งออกไปจากบริเวณร้าน พอเจอกับเธอก็พาลให้นึกเจ็บใจเมื่อคิดย้อนกลับไปในคืนงานเลี้ยงต้อนรับเพื่อนชาวต่างชาติของนายหัวเมธาวี เขาแอบเห็นแฟนของพี่สาวจูบกับผู้หญิงที่ตัวเองชอบอย่างดูดดื่ม

ความรู้สึกดีต่อผู้หญิงคนนี้ลดลงไปอย่างรวดเร็ว และเขาไม่พอใจเอามากๆ จึงเดินกลับมาดื่มเหล้าไม่คิดว่าจะเมามากขนาดไม่มีสติ

ป๋องแป้งอายุมากกว่าเขาหลายปี เคยแต่งงานและยังเคยถูกฉุดลงเรือจนถูกสามีทิ้ง ประวัติด่างพร้อยเหล่านี้เป็นเพียงอดีตที่ธนาไม่อยากเก็บมาคิดด้อยค่าหญิงสาว แต่มันอดคิดไม่ได้ ตัวเขานอนกับผู้หญิงที่ผ่านผู้ชายมามากโดยที่ไม่ได้ป้องกัน

ไม่กี่วันก่อนป๋องแป้งยังมาซื้อยาคุมกำเนิดจากเขา บ่งบอกว่าเธอมีผู้ชายไม่ขาด และยังป้องกันแค่การตั้งครรภ์แต่ไม่ป้องกันโรคอีก ยิ่งคิดยิ่งเครียดเขาคงต้องตรวจเลือดซ้ำไปอีกหลายเดือน เป็นถึงเภสัชกรแต่มาพลาดเพราะเมาจึงทั้งเจ็บใจและน่าอายชะมัด

เขาเป็นลูกชายคนเล็ก เป็นความหวังของบ้าน พ่อกับแม่จะให้ไปเรียนต่อปริญาโทที่ต่างประเทศ แต่เห็นช่องทางเปิดร้านขายยาเลยคิดว่าจะไปในปีหน้า หรืออาจจะเอาไว้ก่อน จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาติดโรคทางเพศสัมพันธ์ ธนาไม่สบายใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น จนถึงกับไม่เข้าคลินิกตลอดทั้งวัน

ป๋องแป้งไม่ผ่านร้านยาของธนากว่าเดือนแล้ว แม้ไม่วายบังเอิญเจอกับเขาตามที่ต่างๆ ตลาดชายหาด หรือบางทีธนาก็มาส่งพี่สาวที่ฟาร์มมุก ได้เห็นหน้าบ่อยเข้าจนเกิดหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัวเมื่อคิดถึงเรื่องราวในค่ำคืนนั้น

ชายหนุ่มหน้าตาดีอายุน้อยกว่าหลายปีเป็นเด็กดีมีฐานะร่ำรวย กับผู้หญิงอย่างเธอมันต่างกันในทุกด้าน และแน่นอนเธอเปรียบได้แค่ทรายเม็ดเล็กๆ บนชายหาดเท่านั้น แค่ชอบเขายังไม่มีสิทธิ์คิดเลย

“ลาออกแล้วจะไปทำอะไรล่ะ? ”

เมธาวีถามด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้ว่าพ่อแม่ของป๋องแป้งเสียก่อนที่เธอจะมาอยู่ที่นี่

“แป้งจะกลับแม่ฮ่องสอน ไปอยู่กับญาติค่ะ”

ป๋องแป้งน้ำตาคลอขณะที่บอกกับนายหัวเมธาวี เจ้านายที่เธอเคารพรัก การไปครั้งนี้เธอจะไม่กลับมาอีก และเพราะผลตรวจครรภ์คือตัวแปรสำคัญที่ทำให้เธอต้องไป

ทั้งที่จริงแล้วเธอมีญาติที่ไหนกัน เธอไม่นับญาติตั้งแต่ป้าขายเธอให้นายอ๊อดแล้ว แต่ต้องพูดออกไปไม่ให้คนฟังเป็นห่วง

เมธาวีมองสบนัยน์ตาเศร้าแล้วรู้สึกสงสาร ป๋องแป้งมีชีวิตที่ลำบาก และเจออะไรเลวร้ายมาไม่น้อย แต่เขาชื่นชมในความเข้มแข็งของเธอเช่นกัน

“ขอให้โชคดีนะ ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกมา”

“ขอบคุณนะคะนายหัว”

ไหว้ลาแล้วน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมา จากนี้ไปคงคิดถึงเขาในฐานะผู้มีพระคุณ ที่ทำให้เธอยังมีชีวิตอยู่ได้ในทุกวันนี้