บทที่ 8

ชีวิตที่ผ่านมาของวรรธน์เขาใฝ่ฝันว่าสักวันภรรยาจะมีลูกคนแรกเป็นผู้ชาย อยู่กินกันสองปีแต่ฝ้ายไม่ตั้งท้องสักที จึงเข้าตรวจร่างกาย และได้รับข่าวร้ายว่าอุบัติเหตุเมื่อวัยสิบห้าปีทำให้เขาเป็นหมัน ความเสียใจไม่ทันไม่ทันซา เมียรักก็มาจากไปอย่างไม่มีวันกลับ เพราะถูกงูพิษกัดในวันที่เธออยู่บ้านคนเดียวจึงช่วยชีวิตไม่ทัน

มันรวดเร็วไม่มีเวลาทำใจเลยสักนิด นี่แหละคืออีกเหตุผลที่รีบช่วยเด็กน้อยโดยไม่มีข้อแม้ และเขาตามเข้าไปในโรงพยาบาลด้วย

โชคดีที่คิวคนไข้ไม่มากนักพยาบาลเข้ามาพาน้องริวไปวัดไข้แล้วก็เช็ดตัวจนอุณหภูมิลดลง ห้องฉุกเฉินไม่อนุญาตให้ใครเข้าไป เพื่อไม่ให้เกะกะการทำงานของพยาบาล เสียงน้องริวร้องจ้าเพราะคงหนาวมาก ทำให้ป๋องแป้งนั่งไม่ติด คอยเดินไปส่องที่หน้าประตู  

"เด็กชายธนนท์ยังไม่มีประวัติการรักษาที่นี่ รบกวนคุณพ่อช่วยกรอกให้ด้วยค่ะ" 

พยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามาเรียกเขาไปที่เคาน์เตอร์ ป๋าวรรธน์ทำท่าอึกอัก จะเอ่ยปฏิเสธว่าไม่ใช่พ่อ แต่ก็นึกถึงที่ป๋องแป้งบอกว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว 

"ฉันกรอกเองค่ะ" ป๋องแป้งมองหน้าป๋าวรรธน์ว่าเขาจะไม่พอใจอะไรหรือเปล่าที่ถูกทักว่าเป็นพ่อของลูกชายของเธอ แล้วก็โล่งใจที่เขาไม่ได้แสดงท่าทางหงุดหงิดอะไร

"น้องไม่มีสิทธิ์รักษาฟรีที่นี่นะคะ ดูเหมือนคุณหมอว่าน้องมีอาการปอดบวมด้วย ต้องนอนรักษาที่โรงพยาบาลจนกว่าจะดีขึ้น"

พยาบาลแจ้งต่อเธอหลังจากที่ตรวจสอบประวัติ 

"ค่ะ"

ป๋องแป้งตอบรับทั้งสีหน้าเป็นกังวล ค่ารักษาจะเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แค่ต้องหาเงินมาให้ได้ จากไหนหรือ? มันช่างมืดแปดด้าน เงินเก็บหมดไปตั้งแต่คลอดลูกแล้ว ความรู้สึกผิดเล่นงานเธออีกครั้ง ถ้าไม่เพราะความผิดพลาดในคืนนั้น น้องริวคงไม่กลายเป็นเด็กไม่มีพ่อ และต้องมีแม่ที่ยากไร้แบบนี้

ถ้าคนคนนั้นรู้ว่าเธอมีลูก และพาลูกของเขามาตกระกำลำบากเขาคงจะโกรธมากแน่ๆ หญิงสาวข่มความคิดแง่ลบ กลั้นน้ำตาที่กำลังทำให้ดวงตาคู่สวยของเธอฉ่ำแฉะไม่ให้หยาดลงมา เธอเดินมานั่งข้างๆ ป๋าวรรธน์

"ฉันขอบคุณอีกครั้งนะคะ ถ้าไม่ได้คุณช่วยพามาฉันคงต้องวิ่งหารถอีกนาน"

เขากับเธอเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกด้วยซ้ำ ยังให้ความช่วยเหลืออย่างไม่มีข้อแม้ ป๋าวรรธน์สัมผัสได้ถึงสีหน้าท่าทางของหญิงสาว ดูกังวลใจในบางเรื่อง ถ้าเดาไม่ผิดคงเรื่องเป็นค่าใช้จ่ายอย่างแน่นอน เพราะก่อนนี้เธอก็เพิ่งบอกว่าเอาเงินมาลงทุนดองเหล้าหมด

"ไม่เป็นไรหรอก ลูกเป็นยังไงบ้างละ"

"น้องริวปอดบวม ต้องนอนโรงพยาบาลไม่รู้กี่วันค่ะ ฉันรอคุณหมอมาบอกอีกที"

"แล้วมีค่ารักษาลูกไหม? "

คำถามด้วยน้ำเสียงเรียบธรรมดานั้นกลับสะกิดต่อมน้ำตาป๋องแป้งได้มากทีเดียว เธอไม่ร้องแต่ก็น้ำเสียงสั่นเครือ

"ฉันว่าจะไปยืมคุณศรีจันทร์ค่ะ"

"เอาที่ฉันก็ได้ ฉันเหมายาดองของเธอทั้งหมด ไม่อะไรหรอกนะ ไม่อยากให้ขายเพราะมันผิดกฎหมาย การจะขายเหล้าขายเบียร์ต้องเสียภาษี ไม่งั้นเธออาจต้องจ่ายส่วยให้เจ้าหน้าที่บางคน"

คิดว่าเป็นคนใจร้าย แต่กลับกันเขาเป็นคนมีน้ำใจเหลือเกิน ในชีวิตของเธอได้เจอคนแบบนี้มาแล้ว เมื่อครั้งเคยทำงานที่ภูเก็ต แต่เป็นได้แค่เจ้านายกับลูกจ้างเท่านั้น ผู้ชายคนนี้ช่างเหมือนกับคุณมาร์กไม่มีผิด ความช่วยเหลือนี้ทำให้ป๋องแป้งซาบซึ้งใจมาก

ความจริงแล้วเธอไม่ใช่คนโชคร้ายนัก ในทุกคราวที่ชีวิตตกต่ำถึงขีดสุด ฟ้ายังส่งคนมีน้ำใจช่วยเหลือ อย่างเช่นป๋าวรรธน์คนนี้ เขาต้องเป็นสามีที่ดี และคงไม่ใช่หนุ่มโสดอย่างแน่นอน

"ขอบคุณค่ะ ถ้าค่ารักษาเกินจากค่ายาดองฉันจะหาเงินมาคืนนะคะ"

"ไม่เป็นไร" เขาโบกมือปัด 

"ฉันกลับก่อนนะ ถ้าเธอจะขอความช่วยเหลือก็เอาเบอร์ฉันไว้" "อ๋อค่ะ ฉันลืมหยิบมือถือมา"

ป๋องแป้งเดินไปขอยืมปากกาที่หน้าเคาน์เตอร์มาเขียนเบอร์โทรศัพท์ป๋าวรรธน์ไว้ในฝ่ามือของเธอ ก่อนที่เขาจะเดินออกไป

หลังผ่านช่วงเวลาอันทรมานใจของแม่ น้องริวงอแงที่ถูกเข็มเจาะเข้าน้ำเกลือ งอแงไม่อยากกินข้าวกินยา ลูกก็รักษาตัวหายภายในห้าวันและออกจากโรงพยาบาล เพียงไม่กี่วันต่อมาป๋าวรรธน์มาที่ร้านให้คนขนเอาเหล้าดองยาไปทั้งหมด บางวันมานั่งกินข้าวที่ร้าน ไปๆ มาๆ เขาก็ชวนเธอมาเป็นแม่ครัวที่คาราโอเกะ

"แป้งอยากไปนะคะ แต่แป้งกลับบ้านดึกไม่ได้"

เธอทำหน้าเสียดาย ถ้าเลิกงานดึกไหนจะผ่านทางเปลี่ยวแล้วก็ห่วงลูกไม่มีใครดูอีก

"ไปพักที่บ้านฉันก็ได้ มีห้องเยอะแยะไป"

"จะดีเหรอคะ"

"พักได้ไม่ได้มีแค่เธอกับลูกหรอก ลูกน้องหลายคนก็พาลูกพาเมียมาพักที่บ้านฉันทั้งนั้น เจ้าริวจะได้มีเพื่อนเล่นไง"

บ้านของป๋าวรรธน์อยู่บนเนื้อที่เดียวกันกับคาราโอเกะ มีห้องแถวอีกหลังถูกสร้างเป็นที่พักคนงาน ทั้งที่ทำงานรีสอร์ตและร้านอาหาร สวัสดิการดีแบบนี้เขาจึงเป็นที่รักของคนทั่วไป ส่วนร้านอาหารกึ่งคาราโอเกะ

ถึงจะตั้งอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แค่หลักไม่กี่ร้อยหลังคาเรือน แต่ที่นี่ก็เป็นที่เที่ยวของหนุ่มสาววัยทำงานในตัวเมืองที่อยู่ไม่ไกลนัก ห้องร้องเพลงทั้งห้าห้องเต็มเกือบทุกวัน หน้าร้านเปิดให้กลุ่มวัยรุ่นได้มาร้องเพลง เล่นดนตรีหารายได้เสริม

นักเที่ยวที่ต้องการโชว์ลูกคอแค่ให้ทิปค่าดนตรี ก็สามารถขึ้นไปร้องเพลงได้ เหล้าเบียร์ที่นี่ขายดีอย่างที่ว่าต้องสต๊อกสินค้าจำนวนมาก