ตอนที่ 5

ป๋องแป้งเก็บกระเป๋าไว้ตั้งแต่ช่วงบ่าย เธอไปที่ร้านขายยาตอนหัวค่ำ แอบมองธนาไกลๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหนุ่มรุ่นน้องคนนี้ จะกลายมาเป็นพ่อของลูกเธอได้ ลอบมองได้สักพักก็ต้องกลับก่อนที่เขาจะเห็น เธอเดินมาที่มอเตอร์ไซค์ที่จอดห่างจากร้าน แล้วตกใจถึงกับผวาที่เห็นชายร่างใหญ่นั่งคร่อมที่เบาะรถ เธอแทบจะก้าวถอยหลังเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

“พี่อ๊อด! ”

นายอ๊อดอดีตสามีของป๋องแป้งยังทำงานที่แพปลาแถวนี้ เขาแค้นใจเมธาวีตั้งแต่ถูกไล่ออกจากงาน ได้มีโอกาสล้างแค้นขับเรือไล่ยิงก็ทำพลาด เมธาวียังรอดชีวิตอีก

ทำให้เขาหายไปจากที่นี่สักพัก ที่กลับมาหาป๋องแป้งครั้งนี้เพราะเมียใหม่หนีตามชู้ จากเคยแอบเฝ้าดูมาสักพักไม่เห็นว่าป๋องแป้งมีใครใหม่จึงกลับมา

“ไงแป้ง เห็นผัวเก่าทำหน้าอย่างกับเจอผี”

“เจอผียังไม่น่ากลัวเท่าพี่ ออกจากรถเดี๋ยวนี้ ฉันจะกลับบ้าน”

อ๊อดก็ยังเป็นคนชั่วคนเดิมชอบใช้กำลังบังคับ ป๋องแป้งรีบเดินหนีแต่ก็ถูกกระชากจนแทบล้มกองกับพื้น ด้วยมิใช่ตัวคนเดียวเธอจึงไม่ออกแรงขัดขืนมาก เพราะรู้ว่าอดีตสามีไม่เคยมีความปรานี จึงปฏิเสธเสียงดัง ให้คนที่อยู่ตรงนั้นได้ยิน เผื่อจะใจดีช่วยเธอบ้าง

ธนาเดินออกจากร้านขายยาในช่วงหนึ่งทุ่มหลังปิดร้าน เห็นผู้ชายฉุดกระชากลากดึงหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งเขาคุ้นตาและก็เป็นป๋องแป้งจริงๆ ด้วย ธนาไม่อาจนิ่งเฉยกับเหตุการณ์ตรงหน้า

“หยุดนะ! ”

เขาร้องห้ามพร้อมกับวิ่งเข้าไปดึงมือหญิงสาว แต่ พอเห็นว่าชายคนนั้นเป็นใครเขาก็ปล่อยมือทันที

“ขอโทษครับผมไม่รู้ว่าเป็นสามีพี่แป้ง”

“ดีอย่าแส่ ถึงจะเป็นแกฉันก็ไม่เว้น”

นายอ๊อดขบกรามเมื่อนึกถึงเมธาวีซึ่งเป็นว่าที่พี่เขยของธนา ยังแค้นใจที่เขาถูกไล่ออกจากงาน

ธนาสบตาหญิงสาวแวบหนึ่งเห็นว่าเธอกำลังกลัวมาก ถึงจะรู้ว่าเลิกกันไปแล้ว แต่เขาไม่ได้สนิทกับป๋องแป้งมากพอที่จะแน่ใจได้ว่าหลังจากนั้นทั้งสองข้องเกี่ยวกันอีกไหม

“ธนา”

เธอเรียกเบาๆ อดน้อยใจไม่ได้ที่เขาไม่ช่วย

“หึ เห็นไหมผู้หญิงอย่างมึง ไม่มีใครอยากยุ่งด้วยหรอก ไปห้องกับกูเดี๋ยวนี้”

“ไม่! เราไม่ข้องเกี่ยวกัน พี่กับฉันเลิกกันมาสองปีกว่าแล้ว พี่ไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งฉัน”

หญิงสาวจงใจให้ธนาได้ยิน หวังว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เธอถูกนายอ๊อดลากกลับห้อง

“ถึงไม่เกี่ยวข้องกันแต่กูอยากได้ก็ต้องได้โว๊ย อย่าสะดีดสะดิ้งหวงตัวไปหน่อยเลย ผู้หญิงสกปรกอย่างมึง กูยอมจัดให้สักยกก็ถือเป็นบุญแล้วมานี่เลย”

“ไม่ ปล่อยฉัน ปล่อยนะ”

ธนาก้าวเท้ายาวเพื่อออกไปจากตรงจุดนั้น ทั้งที่ได้ยินเต็มสองหูว่าป๋องแป้งไม่เต็มใจไปกับอดีตสามี

เขาพยายามหนีหน้าผู้หญิงคนนี้มาเดือนกว่า ยังโกรธและไม่ให้อภัย ปล่อยให้เธอร้องขอความช่วยเหลือจนเสียงแหบแห้ง และถูกลากขึ้นรถบิ๊กอัพขับออกไป ชายหนุ่มหยุดและหันไปมองตามท้ายรถคันนั้น

นี่เขาจะปล่อยให้ป๋องแป้งเผชิญอันตรายโดยไม่ช่วยเหลือจริงหรือ เกิดพรุ่งนี้เธอถูกทำร้ายจนตายเขาจะไม่รู้สึกผิดจริงๆ ใช่ไหม

“น้องหมอวันนี้เอายาแก้คันสามหลอด แอลกอฮอล์ขวดเล็กสองขวด พลาสเตอร์ยาสองโหล อะไรอีกน้า...อ้อ! สำลี เบตาดีน แล้วก็ยานวด อันนี้พี่ซื้อให้บุษรินทร์ น้องหมอจะแถมไหมละ”

ภาพรอยยิ้มและน้ำเสียงสดใสของป๋องแป้งในวันที่เขาและเธอสนิทกันก่อนเกิดเรื่องคืนนั้นผุดเข้ามาในหัว

“พี่แป้ง”

เขาวิ่งกลับไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของเธอเห็นลูกกุญแจหล่นอยู่ จึงตั้งสติโทร.แจ้งนายหัวเมธาวีว่านายอ๊อดกลับมาทำร้ายป๋องแป้ง ก่อนจะวิ่งไปที่รถยนต์ของเขา

ธนามาถึงที่พักของป๋องแป้งช้ากว่าคนของเมธาวี นายอ๊อดถูกจัดการจนนอนแน่นิ่งไป หน้าห้องมีชายฉกรรจ์สี่คน เป็นคนงานฟาร์มหอยมุกทั้งหมด เขาเห็นป๋องแป้งนั่งร้องไห้สะอื้นอย่างเสียขวัญ บอกไม่ถูกว่าทำไมเขาถึงได้รู้สึกอยากเข้าไปปลอบโยนเธอ แต่อีกใจก็คิดว่าอยู่ห่างๆ จะดีกว่า

“อ้าวคุณธนามาด้วยเหรอครับ”

นายเดชาคนงานฟาร์มมุกเอ่ยทักอย่างแปลกใจ เพราะไม่รู้ว่าธนาแป็นคนส่งข่าวเรื่องนายอ๊อดมาก่อกวน

“ครับ ก็เขาไปฉุดพี่แป้งหน้าร้าน เลยตามมาดูว่าปลอดภัยไหม” “อ้อเหรอครับ โชคดีพวกเราอยู่แถวนี้”

“แล้วเอาไงพี่เดชา” “จับเข้าคุกสิครับ ไอ้นี่สร้างเรื่องไว้เยอะ เดี๋ยวตำรวจก็มาเอาตัวแล้ว”

ป๋องแป้งเงี่ยหูฟังธนาคุยกับคนงาน จนตำรวจมาเอาตัวอดีตสามีเธอไป ธนาไม่แม้แต่ถามว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า นายอ๊อดต่อยท้องเธอและพยายามใช้กำลังขืนใจ ทำให้มีอาการจุกจนต้องนั่งนิ่งๆ สังเกตอาการตัวเองว่าปวดท้องหรือไม่ อะไรก็แล้วแต่ขอให้ลูกน้อยปลอดภัยก็พอ

เสียงข้างนอกเงียบไปสักพัก แต่อยากแน่ใจว่าธนาไปแล้ว จึงเปิดประตูห้องทว่าเขายังยืนอยู่หน้าประตู แววตาเขาแสดงออกถึงความห่วงใย ซ้ำยอมเปิดปากพูดกับเธอก่อน

“คนงานบอกว่า เขาจะไม่มีโอกาสกลับมาทำร้ายพี่แป้งได้อีกแล้ว เพราะงั้นสบายใจได้”

“ขอบคุณมากที่น้องหมออุตส่าห์ตามมาที่นี่ แค่นี้พี่ก็ดีใจแล้ว” ต่างคนมองหน้ากันไม่ติด และค่อนข้างอึดอัดใจ

“ที่ผมตามมา เพราะอยากเคลียร์กันให้จบ”

ธนาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

 “เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ผมไม่โกรธพี่แป้งหรอกนะ ที่ทำท่าทางฉุนเฉียวก็ไม่ใช่เพราะรังเกียจ แต่ผมกลัวคนมาเห็น กลัวพี่เอาไปเล่ากับใครว่าเรานอนด้วยกัน และบังคับให้ผมรับผิดชอบ ทั้งที่ผมเมามากและเราไม่ได้รักกัน”

“ไม่มีทางที่พี่จะทำร้ายน้องหมอ พี่ต้องขอโทษที่ทำแบบนั้น ถือเสียว่า...เป็นแค่การได้ปลดปล่อยอารมรมณ์ในคืนเหงาคืนหนึ่ง และไม่ต้องกลัวว่าพี่จะเล่านะคะ พี่ลาออกจากฟาร์มมุก พรุ่งนี้เช้าจะออกเดินทางจากภูเก็ตแล้ว”

ป๋องแป้งกระดากที่ต้องพูดว่า ‘ปลดปล่อยอารมรมณ์ในคืนเหงาคืนหนึ่ง’

“ทำไมถึงลาออก ถ้าเพราะเรื่องคืนนั้น ไม่ต้องก็ได้นะ เพราะผมกำลังจะไปต่อโทที่ต่างประเทศอาทิตย์หน้าแล้ว”

ในคำพูดที่ว่าไม่ต้องก็ได้ แต่ต่อด้วยเขาเองก็วางแผนจากไป ไม่ทำให้ให้ป๋องแป้งรู้สึกดีเลยสักนิด ธนากำลังต้องการหนีเธอ ใช้คำพูดดูดีเท่าไรก็เปลี่ยนจุดประสงค์ไม่ได้

“พี่แป้งอยากไปเองค่ะ ไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นหรอก ดีใจด้วยนะที่ธนาจะไปเรียนต่อต่างประเทศ ยังไงก็ขอให้ประสบความสำเร็จ ขอให้ต่อไปในอนาคตเธอมีแฟนสวยๆ และคู่ควรนะจ๊ะ”

หญิงสาวพยายามฝืนปั้นหน้ายิ้ม ความรู้สึกผิดในใจของป๋องแป้งยังไม่เลือนหาย เรื่องที่เธอฉวยโอกาสในคืนนั้นก็ผลักดันทำให้ธนาไปเรียนต่อ ก็ขอให้เขามีอนาคตที่ดี ส่วนลูกที่เกิดจากความไม่ตั้งใจนั้น เธอสัญญาจะดูแลให้ดีที่สุด