บทที่ 3 ล่อลวง

ช่วงเช้าของอีกวัน พอเพียงฟ้าได้รับสายโทรศัพท์ก็ต้องรีบลนลานลงมาจากหอพักเพื่อมาดูให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้โดนอำ เมื่ออาทิตย์บอกว่าเขารอเธออยู่ข้างล่าง แล้วก็เป็นจริงอย่างที่ชายหนุ่มว่า ร่างสูงยืนพิงรถยนต์คันหรู ซึ่งเป็นคนละคันกับเมื่อวานพลางเล่นโทรศัพท์รอหญิงสาว

“พี่อาทิตย์มีรถกี่คันกันแน่คะ”

แม้มันอาจจะดูไร้มารยาทแต่เพียงฟ้าอดถามไม่ได้จริงๆ ชายหนุ่มละสายตาจากจอโทรศัพท์มือถือเมื่อได้ยินเสียงคนตัวเล็ก ดวงตาคมแอบสำรวจเรือนร่างบอบบางของหญิงสาวที่วันนี้สวมเพียงเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งและกางเกงยีนส์ขาสั้นเผยให้เห็นต้นขาขาวเรียวยาวที่เขามักจินตนาการถึงบ่อยๆ

“อืมมมม… ไม่รู้สิ พี่ไม่เคยนับแต่ที่ใช้ขับบ่อยๆ ก็มีแค่นี้”

อาทิตย์ทำหน้านึกก่อนจะตอบคนตรงหน้าตามจริง เขามีรถมากกว่าที่เห็นแต่พื้นที่ของคอนโดมีจำกัดเลยจอดได้เพียงเท่านี้ หญิงสาวฟังแล้วนึกหมั่นไส้ในความร่ำรวยไม่รู้ทุกข์ร้อนใดๆ ของชายหนุ่มคนนี้จริง

“ไหนว่านัดบ่ายโมงไงคะ รีบมาทำไมแต่เช้า อย่าบอกนะว่าหิวข้าวอีกแล้ว”

เพียงฟ้านัดกับคนตรงหน้าว่าจะไปเริ่มวาดรูปที่คอนโดเขาตอนบ่ายโมง แต่นี่มันพึ่งเจ็ดโมงเช้าเองนะ

“นั่นก็ส่วนหนึ่ง แต่พี่มีนี่มาด้วยนะ”

คนตัวสูงควักแผ่นการ์ดอะไรสักอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นให้คนตรงหน้า เพียงฟ้ารับมันมาอ่านก็ต้องตาโต มันคือบัตรเข้าชมนิทรรศการภาพวาดศิลปะของศิลปินชื่อดังจากเมืองนอกที่เธออยากไปมากแต่งบในมือไม่ถึง ตอนนี้บัตรนั้นได้มาอยู่ในมือเธอเธอแล้ว

“จริงเหรอคะ รอบวันไหนคะ เพียงไปได้จริงๆ เหรอ”

เพียงฟ้าถามคตรงหน้าอย่างตื่นเต้น แววตาแสดงความดีใจออกมาอย่างปิดไม่มิด 

“วันนี้ ตอนนี้”

จากนั้นอาทิตย์ก็รีบไล่คนตัวเล็กขึ้นไปแต่งตัว ส่วนเขาก็กลับขึ้นไปบนรถเพื่อนอนพักสายตา ตั้งแต่รู้จักกับเพียงฟ้า ชายหนุ่มก็ตื่นแต่เช้ามาตลอด มือหนาเอื้อมไปเปิดแอร์เย็นจนสุด เมื่อแดดช่วงสายของประเทศไทยเริ่มแผดเผา

เพียงฟ้ามองของในมืออย่างมีความสุขหลังกลับออกจากงานมาแล้ว นอกจากอาทิตย์จะซื้อบัตรให้เธอแล้ว เขายังซื้อของที่ระลึกในงานนิทรรศการให้อีกด้วย

“ชอบมันขนาดนั้นเลยเหรอ”

ชายหนุ่มหันไปมองคนตัวเล็กที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวกับรูปภาพจิ๋วๆ ในมือนั่น แค่แวบเดียวเขาก็หันกลับไปมองถนนเบื้องหน้า

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

ถึงมันจะเป็นเพียงโมเดลภาพพิมพ์อันเล็กๆ เพียงฟ้าก็ดีใจมากแล้วที่ได้มาครอง ต้องขอบคุณคนตัวสูงข้างกายจริงๆ ที่พาเธอไปเรียนรู้โลกใบใหม่มากมาย

“น้องเพียงทำกับข้าวเป็นไหมครับ”

หญิงสาวหันมองหน้าคนถามอย่างแปลกใจแล้วตอบไปตามจริง เพียงฟ้าทำกับข้าวได้หลายอย่าง เพราะป้าที่เลี้ยงมามีอาชีพทำข้าวแกงขาย เธอจึงพลอยได้ความรู้เรื่องการทำอาหารติดตัวมาบ้าง

“ดีเลย พี่หิวแล้ว น้องเพียงทำให้พี่กินหน่อยนะ”

พอได้รู้คำตอบ อาทิตย์ก็หักพวงมาลัยรถเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ใกล้คอนโดแล้วพาเธอลงไปเลือกซื้อของ โดยยกหน้าที่นี้ให้เพียงฟ้าเป็นคนตัดสินใจเองทั้งหมด ส่วนชายหนุ่มแค่เข็นรถตาม เมื่อได้ครบแล้วเขาก็พาหญิงสาวกลับ

“น้องเพียงตามสบายเลยนะครับ ฝั่งนั้นเป็นห้องครัว ส่วนทางนั้นเป็นห้องรับแขกแล้วถัดไปก็เป็นห้องนอน”

อาทิตย์เดินนำคนตัวเล็กเข้ามาในคอนโดแล้วผายมือแนะนำให้หญิงสาวดูคร่าวๆ แต่เพียงฟ้าไม่ได้สนใจฟังสิ่งที่เขากำลังสาธยายเลยสักนิด เพราะกำลังทึ่งกับภายในคอนโดที่ชายหนุ่มใช้อยู่อาศัย ซึ่งกว้างขวางกว่าบ้านราคาหลายล้านที่ปลูกอยู่บนพื้นดินเสียอีก เพียงฟ้าไม่กล้าจินตนาการถึงมูลค่าของมันเลย  

เธอรู้ว่าพี่อาทิตย์เป็นคนรวย แต่ก็ไม่คิดว่าจะรวยมากถึงขนาดสามารถซื้อคอนโดชั้นบนสุดเพื่ออยู่อาศัยอีกทั้งยังใหญ่มากอีกด้วย จะเป็นอะไรไหมหากเธอจะลองถามว่าครอบครัวของเขาทำธุรกิจเกี่ยวกับอะไร

“ดูใหม่จังเลยนะคะ พี่อาทิตย์พึ่งเข้ามาอยู่เหรอ”

พอรู้ตัวว่าเธออยู่กับชายหนุ่มสองต่อสองในสถานที่ลับตาคน เพียงฟ้าก็เริ่มรู้สึกประหม่า 

“ครับ เมื่อไม่นานมานี้ เป็นโครงการใหม่ของครอบครัวพี่ที่พึ่งเปิดตัว ยังไม่ค่อยมีคนเข้ามาอยู่มากเท่าไหร่ แต่ก็ถูกจองเก็บเต็มแล้ว เป็นไง สวยใช่ไหม”

และแล้วพียงฟ้าก็ได้รับคำตอบโดยไม่ต้องถามเองให้เสียมารยาทว่าครอบครัวของชายหนุ่มทำธุรกิจอะไร มิน่าล่ะ เขาถึงได้ใช้เงินราวกับโปรยทิ้งได้สบายๆ ต่อให้เกิดใหม่อีกสิบชาติก็ยังใช้ไม่หมด

“ทางไหนห้องครัวนะคะ เพียงจะได้ทำกับข้าวให้พี่อาทิตย์”

หญิงสาวคงตอบแทนความใจดีของชายหนุ่มได้เพียงเท่านี้ หากให้ตอบแทนด้วยของมีค่าเพียงฟ้าเห็นทีจะไม่มีให้ 

“ทางนี้ครับ ตามสบายนะ พี่จะไปเตรียมห้องวาดรูปไว้ให้”

คนตัวเล็กเดินเข้ามาในครัวตามที่คนตัวสูงชี้ทาง ขนาดข้าวของเครื่องใช้ในครัวยังดูหรูหราเลย มาไตร่ตรองดูแล้ว เธอไม่สมควรจะได้รู้จักคนระดับเขาด้วยซ้ำ ไม่ควรแม้แต่จะหวั่นไหวกับชายหนุ่ม แค่คิดก็ไม่ควร เพียงฟ้าเก็บความน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้ก่อนลงมือทำกับข้าวจนเสร็จ

“อร่อยจัง น้องเพียงนี่เก่งมากเลยนะ มีความสามารถหลายอย่าง”

อาทิตย์เอ่ยชมคนตัวเล็ก คราวนี้เขาชมอย่างจริงใจ เพียงฟ้าทำอาหารได้อร่อยจริงๆ ชักอยากรู้แล้วสิว่าตัวเธอจะอร่อยเหมือนกับข้าวที่ทำไหม เพราะแค่ใช้สายตามองยังน่ากินขนาดนี้ 

“ทำอาหารเป็นไม่ถือว่าเป็นความสามารถหรอกค่ะ ใครๆ ก็ทำได้”

ร่างบางพูดเสียงเรียบทั้งที่หัวใจกำลังเต้นแรงย้อนแย้งกับคำพูดเหลือเกิน เพียงฟ้าพยายามเต็มที่เพื่อไม่ให้ตัวเองรู้สึกหวั่นไหวไปตามเขา

“ไม่รู้สิ เพราะพี่ไม่มีความรู้ทางด้านนี้เลย” ชายหนุ่มยักไหล่

“ทำไมถึงเลือกเพียงมาวาดรูปให้ล่ะคะ ในเมื่อพี่อาทิตย์สามารถจ้างนักวาดเก่งๆ แล้วก็ดังได้”

เพียงฟ้าตัดสินใจถาม ไม่ใช่เพราะเขาหวังของฟรีแน่ เธอดูจากการใช้เงินของเขา อาทิตย์วางช้อนในมือแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต 

“น้องเพียงกำลังรู้ตัวไหมว่ากำลังด้อยค่าผลงานของตัวเองอยู่”

ถึงเขาจะใช้งานศิลปะมาเป็นข้ออ้างเพื่อหลอกล่อคนตัวน้อยตรงหน้าขึ้นเตียง แต่อาทิตย์ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผลงานกับฝีมือของเธอนั้นสวยงามและมีคุณค่ามากจริงๆ 

“ไม่รู้คนอื่นจะคิดยังไง แต่พี่ไม่ได้วัดคุณค่าของงานศิลปะที่ตัวนักวาด พี่ใช้สายตาของพี่ตัดสิน แล้วพี่ก็ชอบภาพวาดของเพียง”

เป็นครั้งแรกที่เพียงฟ้าเห็นชายหนุ่มทำหน้าจริงจัง คำพูดทุกคำของพี่อาทิตย์กระแทกหัวใจเธออย่างจัง นั่นสิ ทำไมต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น

“เพียงพร้อมแล้วค่ะ ห้องไหนล่ะคะที่ใช้วาด”

คนตัวเล็กเดินเข้ามาในห้องตามที่ชายหนุ่มบอก พอเปิดประตูไปก็ต้องตกตะลึงอีกรอบเพราะห้องที่อาทิตย์เตรียมไว้ให้เธอใช้วาดรูปมองเห็นวิวทิวทัศน์ได้กรุงเทพฯ ผ่านหน้าต่างกระจกกว้าง ภายในห้องสีขาวสะอาดตาไร้เฟอร์นิเชอร์ตกแต่ง

มีเพียงขาตั้งกับเฟรมวาดรูปขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลางพร้อมอุปกรณ์ใช้ในงานศิลปะครบครัน ซึ่งของบางอย่างเพียงฟ้าก็ไม่จำเป็นต้องใช้ในงานชิ้นนี้ แต่ดูแล้วเหมือนอาทิตย์น่าจะกว้านซื้อมันมาหมดตามประสาคนรวยมาก

“ชอบไหม”

ชายหนุ่มเดินเข้ามาถาม เพียงฟ้าพึ่งสังเกตเห็นว่าเขาได้เปลี่ยนเสื้อตัวใหม่เป็นเสื้อเชิ้ตกระดุมยาว สงสัยเขาคงคิดว่าใส่ตัวเก่าแล้วไม่หล่อ แต่ในสายตาเธอมันไม่ได้แตกต่างกันเลย ไม่ว่าอาทิตย์จะสวมใส่อะไร ชายหนุ่มก็ดูดีไปหมดทุกมุม

“ค่ะ มันสวยมาก”

คนตัวเล็กเผลอปลดปล่อยหัวใจไปกับสิ่งที่เห็น เป็นความใฝ่ฝันของนักวาดทุกคนที่อยากมีสถานที่สวยๆ บรรยากาศดีๆ เหมาะแก่การสร้างสรรค์ผลงานอย่างเช่นห้องนี้ เพียงฟ้าปฏิเสธไม่ได้เลยว่าอยากเป็นเจ้าของมัน

อาทิตย์ยืนมองผลงานของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ เขาสั่งให้คนมาจัดการเปลี่ยนแปลงห้องนี้เพื่อเอาใจหญิงสาวโดยเฉพาะ น่าตลกตรงที่ว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องมาพยายามทำอะไรไร้สาระแบบนี้เพื่อหวังลากผู้หญิงขึ้นเตียงด้วย โดยเฉพาะผู้หญิงธรรมดาอย่างเพียงฟ้า

“เริ่มเลยไหม”

เจ้าของร่างสูงปลดกระดุมเสื้อออกทุกเม็ดแล้วถอดออกพลางเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้หน้าเฟรมวาด เพียงฟ้าละสายตาจากวิวตรงหน้า พอหันกับมาก็แทบช็อก

“พะ พี่อาทิตย์ถอดเสื้อทำไมคะ”

นานกว่าคนตัวเล็กจะหาเสียงตัวเองเจอ เพียงฟ้าแทบพูดไม่ออกเมื่อหันมาเห็นคนตัวสูงเจ้าของร่างกายกำยำถอดเสื้อโชว์แผงอกแกร่งรับกับกล้ามท้องลอนสวย

“ก็เป็นแบบให้น้องเพียงไง พอดีพี่เป็นพวกหลงตัวเอง แล้วก็ชอบอวดน่ะครับ”

เพียงฟ้าแอบถอนหายใจยาวหลังเฟรมวาด การอยู่กันในห้องแค่สองต่อสองก็ทำให้หญิงสาวใจสั่นจะแย่แล้ว ยังต้องมานั่งจดจ่อกับร่างกายกำยำสมส่วนของชายหนุ่มอีก 

ถึงจะเคยผ่านงานวาดแนวนี้มามากแต่นั่นมันคนละสถานการณ์กันนี่ ได้แต่บอกตัวเองให้ตั้งสติแล้วคิดว่าตรงหน้าก็คือหนึ่งในชิ้นงานที่เธอต้องทำเหมือนกัน 

“ทำไมเฟรมใหญ่จัง ต้องใช้เวลากี่วันถึงจะเสร็จละเนี่ย”

เพียงฟ้าบ่นกับตัวเองเบาๆ ขณะจรดปลายดินสอลงบนเฟรมเพื่อร่างภาพด้วยหัวใจที่สั่นไหวเมื่อหันไปมองนายแบบอย่างอาทิตย์ แล้วต้องสบตากับเขาด้วยความบังเอิญทุกครั้งราวกับชายหนุ่มมองเธออยู่ตลอดเวลา

นัยน์ตาคมสีเข้มของชายหนุ่มค่อยๆ เผยความกระหายในตัวหญิงสาวออกมาอย่างชัดเจนโดยที่เจ้าของไม่รู้ตัว ท่วงท่าอันเป็นธรรมชาติของเพียงฟ้าสะกดอาทิตย์ไว้จนไม่อาจละสายตาไปไหนได้ 

บอกตามตรงว่าเขาเริ่มทนไม่ไหว อยากจับเธอโยนลงบนเตียงมันซะตอนนี้ แล้วตอกย้ำด้วยภาษากายให้สมกับที่อาทิตย์คลั่งไคล้ ต้องทำอย่างไรถึงจะได้เพียงน้อยมานอนร้องครางใต้ร่างเขาภายในเร็วๆ นี้ หรือเป็นวันนี้ได้ยิ่งดี!!!