ตอนที่7

อี้ซินที่เดินมายืนอยู่หน้าร้านด้อมๆ มองๆ อยู่นานจนมีท่านป้าท่านหนึ่งเดินออกมาถามไถ่

หวังจูชิง สตรีหม้ายอายุปีนี้ปาเข้าไปครึ่งร้อยแล้ว เป็นเจ้าของร้านค้าตระกูลหวังแห่งนี้ ทุกคนในตลาดต่างนับหน้าถือตาเพราะนางเป็นคนดีมีเมตตาและเป็นคนมีฐานะดีมากเลยทีเดียว นางเห็นเด็กผู้หญิงที่สะพายตะกร้าใบใหญ่อายุคงจะประมาณสิบสี่กระมังกับเด็กผู้ชายตัวเล็กผอมสูงแค่ช่วงอกของเด็กหญิงมายืนชะโงกคอมองอยู่นานมากแล้วจึงได้เดินออกมาถามดูเผื่อจะมีอะไร

"นี่ แม่หนูมีอะไรหรือเปล่า ข้าเห็นมายืนอยู่นานแล้ว" 

อี้ซินที่เห็นท่านป้าดูท่าทางใจดี จึงกล่าวออกไปด้วยรอยยิ้ม

"ข้ามีของจะมาขายเจ้าค่ะ เถ้าแก่อยู่หรือไม่เจ้าคะ" 

เถ้าแก่เนี่ยหวังที่มองเด็กน้อยทั้งสองที่แม้เสื้อผ้าจะเก่ามากและมีรอยปะชุนเต็มไปหมดแต่ก็สะอาดสะอ้าน หน้าตาน่าเอ็นดูแม้จะผอมแห้งไปสักหน่อย

" ข้านี่แหละเป็นเถ้าแก่เนี่ยของร้านนี้ เจ้ามีอะไรมาขายหรือ มาเข้ามาข้างในก่อนแดดมันร้อน" 

อี้ซินที่มองท่านป้าตรงหน้าอย่างดีใจรีบจูงมือน้องน้อยเดินตามเข้าไปภายในร้านที่มีข้าวของเครื่องใช้มากมาย มีตั้งโต๊ะ เตียง เก้าอี้ ของใช้ชิ้นเล็กๆ ไปจนถึงชิ้นใหญ่ ทั้งที่ทำจากไม้ หิน กระเบื้อง จากชิ้นที่ธรรมดาไปจนถึงของดีราคาแพง เมื่อเดินตามมาถึงด้านในจึงปลดตะกร้าสะพายหลังลง ก่อนจะหยิบตะกร้าสานลวดลายแปลกตาแต่ดูสวยงาม รูปทรงสี่เหลี่ยมใบขนาดย่อมออกมาส่งให้เถ้าแก่เนี่ยรับไปดู ด้วยท่าทางสนอกสนใจที่เถ้าแก่เนี่ยแสดงออกมา อี้ซินเห็นดังนั้นในใจพลันเต็มไปด้วยความหวัง

"นี่เป็นตะกร้าสานสำหรับสตรีเจ้าค่ะ เอาไว้ใช้งานได้ตามที่ต้องการ จะถือมาเดินตลาดก็ได้นะเจ้าคะ เพราะมีน้ำหนักเบามาก สามารถใช้ใส่ข้าวของได้อย่างสะดวก ขนาดก็พอเหมาะไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไป แค่ใบละแปดสิบอีแปะเท่านั้นเจ้าค่ะ นี่เป็นแค่แบบธรรมดาที่ข้านำมาเป็นตัวอย่างเท่านั้น ยังมีอีกหลายแบบ หลายขนาด นี่เป็นแค่ลวดลายพื้นๆ หากต้องการแบบสวยงามก็มีเจ้าค่ะ เถ้าแก่เนี่ยสนใจหรือไม่เจ้าคะ"

เถ้าแก่เนี่ยหวังที่ถือตะกร้าใบนั้นดูน้ำหนักเบามากอย่างที่นางบอก และลวดลายก็ดูงดงามประณีตและยังดูทนทานอีกด้วย น่าสนใจๆ

" อืม เจ้าบอกว่ามีอีกหลายแบบหรือ"

" เจ้าค่ะ ข้ายังมีสินค้าอีกหลากหลายแบบที่ทำจากไม้นี้รับรองว่าทนทานอย่างแน่นอนใช้การสานขึ้นมาด้วยลวดลายต่างๆ ดูสวยงามแปลกตารับรองว่าไม่มีที่ไหนวางขายมาก่อนเจ้าค่ะ" 

เถ้าแก่เนี่ยที่ยกยิ้มอย่างนึกเอ็นดูสำหรับความช่างพูดของแม่นางน้อยตรงหน้า แต่ของๆนางก็ดีอย่างที่บอก จึงตกลงซื้อเอาไว้ทั้งหมดและยังบอกให้นางนำสินค้าที่นางสาธยายมาให้ดูทั้งหมดด้วยหากสวยงามสมราคาคุยก็จะรับซื้อเอาไว้ทุกชิ้น หากเป็นที่ต้องการของตลาดทางร้านอาจจะสั่งจากนางอีกเป็นจำนวนมาก แล้วเถ้าแก่เนี่ยก็ไปนำเงินมาให้นาง

"ทั้งหมดก็สี่ร้อยอีแปะ แล้วอย่าลืมเอาสินค้าของเจ้ามาให้ข้าดูล่ะ" 

อี้ซินที่รับถุงเงินด้วยมือที่สั่นเทา รายได้ก้อนแรกของข้า ก่อนจะหันไปยิ้มกับอี้ฟงที่ดูท่าทางจะดีอกดีใจเป็นอย่างมากยิ้มกว้างจนตาหยี

"แล้วพวกเจ้ามีชื่อว่าอะไรกันบ้างเล่า" 

เถ้าแก่เนี่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่ายังต้องทำการค้ากันอีก

" ข้าชื่อ อี้ซิน เจ้าค่ะ ส่วนน้องชายข้า อี้ฟงเจ้าค่ะ" 

อี้ซินที่ตอบเถ้าแก่เนี่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเพราะความยินดี 

เถ้าแก่เนี่ยที่เห็นนางบอกเพียงชื่อ มิได้บอกแซ่ ก็มิได้ว่าอะไร ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ข้าหวังจูชิง เรียกข้าท่านป้าหวังก็ได้" 

ท่านป้าหวังบอกอย่างใจดี

" เจ้าค่ะท่านป้าหวัง ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน แล้วจะนำของมาใหม่เจ้าค่ะ"

" ได้ๆ เดินทางปลอดภัย"

"ข้าลาเจ้าค่ะ" 

"ข้าลาขอรับ" 

สองพี่น้องที่เดินจับจูงกันออกจากร้านด้วยความยินดีสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า ความสุขเต้นระริกอยู่ในแววตาอย่างปิดไม่มิด วันนี้ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีอย่างไรเสียวันต่อไปมันต้องดีกว่านี้แน่ๆ