17

"แล้วนี่ขึ้นฉ่ายจะกลับบ้านเลยหรือเปล่า เดี๋ยวเราไปส่ง"

"แหมมม ถามแค่ขึ้นฉ่ายคนเดียวเลยนะ แล้วพวกฉัน 2 คนล่ะนี่ถามบ้างหรือไง นึกว่าในห้างนี้มีกันอยู่สองคนเหรอจ๊ะนายกร" ลดาแซว หล่อนมิใช่เด็กน้อยวัย 7-8 ขวบที่จะมองไม่ออกว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไรกับขึ้นฉ่ายเพื่อนสนิทของตน

"เอ่อ..." กรยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ "จะให้เราไปส่งเธอยังไงล่ะลดา เธอเพิ่งบอกไปหยกๆเมื่อครู่ว่าเธอมีนัดกับแฟน ถ้าแฟนเธอเห็นเราแฟนเธออาจจะเข้าใจผิดหรือไม่ก็บุกเข้ามาต่อยเราสลบคาที่ก็ได้นะ" แก้ตัวน้ำขุ่นๆ

"อะจ้า ฉันจะเชื่อก็แล้วกันนะ แต่ มีนาล่ะ มีนายังไม่ได้พูดสักคำเลยนะว่ามีนามันมีแฟนน่ะ"

"ก็เราเห็นว่าคอนโดของมีนาอยู่ตรงข้ามกับคอนโดของเธอ ก็น่าจะไปด้วยกันได้ยังไงล่ะ..."

"พอๆเถอะ ไม่ต้องสรรหาคำพูดอะไรมาแก้ตัวอีกแล้ว ฉันมองออกน่ะว่าเธอรู้สึกยังไงกับขึ้นฉ่าย เพราะสายตาของเธอเวลาที่มองขึ้นฉ่ายกับมองพวกฉันสองคนมันไม่เหมือนกัน"

"...เอ่อ..."

"เอ่อ...ขอบคุณอีกครั้งสำหรับความหวังดีนะกร แต่ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวฉันนั่งรถเมล์หรือไม่ก็รถสองแถวกลับเองได้" ขึ้นฉ่ายรีบชิงพูดออกมาหลังจากที่รับรู้ได้ว่าความอึดอัดมันเริ่มครอบงำเมื่อลดาพูดจบ

"อ๋อโอเค"

"งั้นแยกย้ายกันตรงนี้นะ กลับบ้านดีๆล่ะขึ้นฉ่าย" เมื่อร่ำลากันเสร็จเรียบร้อยแล้วทั้ง 3 คนก็แยกย้ายกันกลับบ้านกลับช่อง

มีเพียงหญิงสาวเรือนร่างบอบบางในชุดนักศึกษาเข้ารูปที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยาว ณ ห้างสรรพสินค้าเพื่อรอใครบางคน...

ผ่านไปประมาณ 20 นาทีเขาก็มาถึง

"รอนานไหม" อาคมสวมใส่หมวกแก๊ป แว่นตาดำ แมสปิดปากเพื่อปกปิดใบหน้าหล่อเหลาจนแทบจะมองไม่ออกว่าเป็นใครเดินเข้ามาทักทายเธอ "ขอโทษนะที่ปล่อยให้รอ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" เธอยิ้มบางๆ "ว่าแต่คุณอาคมจะพาฉันไปไหนเหรอคะ? แล้วทำไมถึงได้ใส่หมวก ใส่แว่นตา ใส่แมสปิดปากขนาดนี้?"

"ก็เมื่อกี้น่ะสินักข่าวกรูอยู่หน้าห้างเต็มไปหมดเลย ฉันไม่อยากเป็นจุดสนใจแล้วก็ต้องปั้นหน้ายิ้มเสแสร้งเป็นคนดี" อาคมหย่อนสะโพกลงนั่งข้างๆเรือนร่างบอบบางแล้วถอดแว่นตาพร้อมกับแมสปิดปากและหมวกแก๊ปใบนั้นออก

"ค่ะ"

"เราไปเลือกซื้อของกันดีกว่า" เมื่อทำท่าจะลุกขึ้นเขาก็หยิบทั้งหมวก แว่นตาดำและแมสก์ปิดปากมาใส่ดังเดิม

"ฉันว่ากระเป๋าใบนี้เหมาะกับเธอดีนะขึ้นฉ่าย" เขาพูดพร้อมกับหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมสีดำขลับใบหนึ่งขึ้นมา

"สวยมากเลยค่ะ..." เธอหยิบดูใบราคา "โห...ครึ่งแสนกระเป๋าอะไรจะแพงขนาดนี้คะเนี่ย ฉันทำงานทั้งชีวิตยังไม่มีเงินเก็บมากขนาดนี้เลยค่ะ"

เธอแทบจะผลักไสไล่ส่งแล้วดึงมือออกมาจากกระเป๋าใบนั้นแทบไม่ทันเพราะกลัวว่าจะไปทำรอยขีดข่วนบนหนังงามๆให้มีจุดด่างพร้อย

"เธออยากได้หรือเปล่าล่ะ?"

"ฉันไม่อยากได้หรอกค่ะ ฉันไม่กล้าใช้ของแพงๆแบบนี้หรอก เพราะฉันไม่รู้ว่าควรจะจับยังไงหรือเวลาทำกิจกรรมอะไรต้องวางไว้ตรงไหน กลัวจะทำให้ของราคาแพงครึ่งแสนกลายเป็นของเซลล์ลดราคา 20-30 บาทเหมือนในตลาดนัดเสียเปล่าๆ" ขึ้นฉ่ายพูดด้วยน้ำเสียงแกมหัวเราะขบขัน แต่ก็จริงอย่างที่เธอพูดในเมื่อคนใช้ใช้ไม่เป็นและใช้ไม่ถูกที่ต่อให้ของนั่นจะมีราคาสูงมากแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์...

ตั้งแต่เกิดมาเธอมีกระเป๋าสะพายข้างเพียงใบเดียวที่เลือกซื้อเอาตามตลาดนัดราคา 99 บาท เห็นว่ามันก็สามารถใช้สอยได้ไม่ต่างไปจากกระเป๋าราคาครึ่งแสนที่อาคมกำลังถืออยู่เลยสักนิด

"ฉันเต็มใจซื้อให้ ฉันอยากให้เธอใช้ของดีๆเหมือนคนอื่นเขาบ้าง" อาคมไม่ได้รีรอคำตอบจากเธอก็รีบหันไปกวักมือเรียกพนักงานเพื่อนำกระเป๋าใบนี้ไปคิดเงินที่เคาน์เตอร์

"คุณอาคมคะ!" เขาไม่ฟังเธอเลย

"ก็ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเต็มใจซื้อให้ ฉันแค่ถามเพื่อนำความคิดเห็นมาประกอบการตัดสินใจเฉยๆ แต่สุดท้ายมันก็ขึ้นอยู่กับฉันล้วนๆ" อาคมลอยหน้าลอยตาแล้วใช้แข็งแกร่งกระชับโอบกอดเรือนร่างบอบบางแน่นควงเธอเดินไปยังเคาน์เตอร์คิดเงิน

"ขอบคุณมากๆเลยนะคะคุณอาคม" พนักงานสาวโปรยตาหวานฉ่ำหว่านเสน่ห์ให้กับคนตรงหน้าอย่างไม่ปิดบัง "คุณอาคมนี่แทบจะเป็นลูกค้าประจำของร้านเราแล้วนะคะ"

"ขอบคุณครับ" เวลาที่อาคมมาซื้อกระเป๋าร้านนี้ก็มักจะมีหล่อนเป็นคนคอยจัดการและคิดเงินให้บริเวณเคาน์เตอร์ ซึ่งเรื่องที่ว่าเขาใช้บริการจนแทบจะกลายเป็นลูกค้าประจำนั่นคือเรื่องจริง...เพราะเขามักจะใช้เอาใจสาวๆเด็กๆในสต๊อกเพราะหวังเซ็กซ์ด้วยสิ่งนี้ซึ่งมันก็ได้ผลทุกครั้ง

ยกเว้นขึ้นฉ่าย...ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันเรียกว่าอะไร เพียงแค่มันค่อนข้างต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตเขาและก็ผ่านไป

"เราไปกันเถอะ"

"ค่ะ" ขึ้นฉ่ายเองก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรอาคมให้มากความถึงเรื่องที่เขากลายเป็นลูกค้าประจำของที่นี่ อาจจะแอบรู้สึกน้อยใจเล็กน้อยที่ท้ายสุดแล้วเธอก็ถูกจัดเป็นเพียงเด็กในสต๊อกที่เขาเลี้ยงเอาไว้และเอาอกเอาใจด้วยกระเป๋าใบเดียว

แต่เธอก็เข้าใจถูกแล้วนี่...เธอเป็นแค่เด็กเป็นเมียบำเรอที่เขาเลี้ยงเอาไว้บำบัดความใคร่เรื่องบนเตียงจริงๆ เธอไม่มีสิทธิ์น้อยอกน้อยใจหรือคิดอะไรเกินเลยนอกเหนือจากหน้าที่ด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นการเงียบปากเป็นทางออกที่ดีที่สุด

"แวะร้านนี้ดีกว่า" อาคมเลี้ยวเข้าร้านเสื้อผ้าแบรนด์หรูด้วยไอ้หน้ายิ้มแย้มแจ่มใสแลดูมีความสุขอยู่ตลอดเวลา

แต่ก็ไม่ใช่เสียทั้งหมด...อาคมต้องระมัดระวังอย่างรอบด้าน เขาถอดพวกสิ่งปกปิดใบหน้าทั้งหมดได้เพียงร้านที่เขาใช้เป็นประจำและอยู่ในการดูแลของเขาเท่านั้น เพราะหากนอกเหนือจากนี้เขาไม่สามารถควบคุมการเคลื่อนไหวหรือการกระทำใดๆได้มาก

ซ้ำยังให้ลูกน้องและแม้นเมืองคนสนิทคอยดูแลความเรียบร้อยสอดส่องอย่างใกล้ชิด เพราะไม่อยากให้ขึ้นฉ่ายต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยหากพวกมันรู้ว่าเธอคือจุดอ่อนของเขาในตอนนี้

ถ้าเป็นไปได้เขาก็ไม่ได้อยากเป็นนักหรอกไอ้ตำแหน่งนายท่านของแก๊งอินทรีขาว ใช้ชีวิตยากเย็นแสนเข็ญ จะทำอะไรต้องคอยระแวดระวังเพราะอาจส่งผลคนรอบกายเดือดร้อนที่กำลังใช้ชีวิตอยู่ในความเสี่ยงตลอดเวลา แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธได้เนื่องจากเขาเป็นทายาทคนเดียวของตระกูล!

"เสื้อผ้าพวกนี้สวยดีนะ" อาคมหยิบเดรสสายเดี่ยวเว้าหน้าอกสีดำสนิทขึ้นมาหมุนดูทางด้านหน้าและด้านหลังในระยะ 360 องศา "ถ้ามันอยู่บนตัวเธอคงจะสวยมากแน่ๆ"

"แต่ถ้าจะใส่ขนาดนี้ไม่ต้องใส่ก็ได้นะคะ อายคนอื่นตาย" ความสั้นมันเพียงแค่คืบ หากทำสิ่งของตกแล้วก้มลงเก็บมีหวังได้เห็นแก้มก้นโผล่ออกมาทักทาย

"ฉันก็ไม่ได้พูดนี่ว่าจะให้เธอใส่ไปด้านนอก..." อาคมกระตุกยิ้มมุมปากแล้วโน้มหน้ากระซิบกระซาบข้างๆใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเพื่อให้ได้ยินกันเพียงแค่ 2 ต่อ 2 ระหว่างเธอกับเขาเท่านั้น "เธอต้องใส่ให้ฉันดูคนเดียวเท่านั้นมันถึงจะเร้าใจ"

"คนบ้า!" กำปั้นเล็กทุบเข้าไปที่แผงอบแก่งของเขาเบาๆ "พูดจาอะไรทะลึ่ง นี่เราอยู่ในที่สาธารณะนะคะคุณอาคม"

"เวลาเธอเขินนี่ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ"

"..."