16

“งั้นเดี๋ยวรอฉันตรงนี้แป๊บนึงนะ ฉันขอตัวไปคุยโทรศัพท์ครู่เดียว” อย่างไรเสียจะทำอะไรเธอก็ควรรายงานให้ฝ่ายโน้นทราบด้วย

คุณอาคม

“คิดถึงฉันจนทนไม่ไหวหรือไง” ปลายสายแซวด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว “เดี๋ยวกลับเพ้นท์เฮ้าส์มาผัวจะจัดให้อย่างสมใจอยากเลย”

“ถามจริงเถอะค่ะคุณอาคมในหัวคุณมีแค่เรื่องนี้เท่านั้นเหรอคะ? เอ่อ… พอดีว่าวันนี้มีกิจกรรมแค่รับน้องปีหนึ่งเท่านั้น ช่วงบ่ายฉันขอไปเดินเที่ยวห้างใกล้ใกล้กับเพื่อนได้ไหมคะ”

“เพื่อนที่ไหน ชื่ออะไร ผู้หญิงหรือผู้ชายแล้วไปรู้จักกันได้ยังไง” อาคมถามคำถามยาวยืดซักไซร้เธอด้วยความเป็นห่วง “บอกฉันมาให้หมดเปลือกเลยนะขึ้นฉ่าย เธอน่ะชอบทำตัวให้ฉันเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย”

อาคมไม่ได้กลัวว่าหญิงสาวจะไปประพฤติปฏิบัติตัวไม่ดีไม่งามแต่อย่างใด เพียงแค่เขาเกรงว่าเธอจะถูกใครเขาหลอกลวงได้อย่างง่ายดายเพราะอาศัยความไร้เดียงสาไม่ทันคนและดีจนเกินไปของเธอ

อาคมไม่อยากจะคิดจินตนาการถึงภาพที่มีชายคนอื่นมากระทำกับของรักของหวงของเค้าเช่นเดียวกับที่เขากระทำเธอ…หากเป็นเช่นนั้นอาคมคงอาละวาดคลั่งตายแน่ๆ

“ชื่อลดา มีนา แล้วก็กรค่ะ” หญิงสาวตอบไปตามความจริงโดยไม่ได้ปิดบัง “ทั้งสามคนนี้เป็นเพื่อนที่มหาวิทยาลัยซึ่งเจอกันตอนกิจกรรมรับน้องปีหนึ่งค่ะ เป็นผู้หญิงสองคนแล้วก็ผู้ชายหนึ่งคน”

“ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันเป็นใคร?”

“ชื่อกรค่ะ คราวแรกก็ไม่ได้รู้จักกันหรอกค่ะแค่บังเอิญเดินชนตอนที่กิจกรรมรับน้องแล้วคนอื่นเขากำลังชุลมุน แต่พอหลังจากที่จบกิจกรรมจู่จู่กรก็โผล่มาจากไหนไม่รู้มาขอเข้ากลุ่มแล้วก็ทำความรู้จักกับพวกเรา” เด็กสาวแสนซื่ออธิบายอีกฝ่ายไปเสียจนหมดเปลือกโดยไม่รู้เลยว่าทางฝั่งนู้นหัวใจร้อนรุ่มกระวนกระวายเพราะกลัวใครจะมาเต๊าะเมียตัวเอง

"เธอไม่ได้ชอบมันใช่ไหม?" เขาถามย้ำเพื่อความมั่นใจ "หรือมันชอบเธอหรือเปล่า"

"ก็น่าจะชอบนะคะ เห็นเมื่อกี้ลดาบอกว่ากรจะมาจีบฉันหรือเปล่า"

"งั้นไม่ต้องไป! ฉันจะไปรับเธอเดี๋ยวนี้แหละ" ไอ้หน้าอ่อนคนนั้นมันกล้าดียังไงมาเต๊าะแตะเจ๊าะแจ๊ะกับเมียเขา

"อย่าเอาแต่ใจสิคะคุณอาคม ต่อให้กรเขาจะชอบฉันแต่ฉันไม่ได้ชอบเขาหรอกค่ะเพราะฉันรู้ดีว่าตอนนี้ฉันอยู่ในสถานะผู้หญิงของคุณ ฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงไร้ยางอายที่จะคบผู้ชายพร้อมๆกันสองคนหรอกนะคะ" ขึ้นฉ่ายตอบไปตามความจริง ต่อให้ตอนนี้ระหว่างเธอและเขาจะอยู่ในฐานะอะไรก็ช่างแต่เธอก็จะให้เกียรติอาคมด้วยการที่มีเขาคนเดียว ไม่สวมเขาให้เขาแล้วปล่อยให้คนอื่นมามองว่าเขาเป็นคนโง่เด็ดขาด

"แค่ตอนนี้เท่านั้นเหรอที่เธอไม่ชอบไอ้หมอนั่น" อาคมถามเสียงขุ่นๆสื่อถึงความไม่พอใจออกมาให้เธอได้รู้

"ถ้าเกิดตอนนั้นฉันหมดพันธะและคุณเบื่อฉัน เฉกหัวฉัน ไม่ต้องการฉันอีกแล้วฉันก็คงจะต้องเดินไปข้างหน้า ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับกรก็ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคตที่มันยังมาไม่ถึง แต่ตอนนี้ตราบใดที่ฉันยังได้ชื่อว่าเป็นผู้หญิงของคุณและคุณยังต้องการฉันอยู่ ฉันก็จะซื่อสัตย์ ฉันก็จะจงรักภักดีไม่ปล่อยให้ใครมาต่อว่าคุณพวกคุณเป็นผู้ชายหน้าโง่โดนผู้หญิงสวมเขาแน่นอนค่ะ คุณไว้ใจฉันได้" ขึ้นฉ่ายตอบกลับด้วยน้ำเสียงฉะฉานโดยไม่รู้เลยว่าคำพูดของเธอทำให้คนฟังใจเต้นรัว

"มันจะไม่มีวันนั้นเด็ดขาดขึ้นฉ่าย" อาคมกล่าวน้ำเสียงหนักแน่น

"สรุปคุณจะให้ฉันไปหรือเปล่าคะ?" เธอถามย้ำ

"อืม ไปสิ ถ้าเดินเที่ยวกับเพื่อนเสร็จเรียบร้อยแล้วก็โทรบอกฉันนะ ฉันจะไปรับที่ห้างเลย ฉันจะได้พาเธอไปซื้อพวกข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นด้วย" อาคมคงทำอะไรไปไม่ได้นอกจากนี้เพราะเขาไม่สามารถกักขังหน่วงเหนี่ยวขึ้นฉ่ายไว้ได้ตลอดชีวิต เธอก็คงอยากมีชีวิตของเธอในรั้วมหาวิทยาลัยอย่างที่ใฝ่ฝันไว้เหมือนกัน

"ขอบคุณค่ะ...แต่ พวกข้าวของเครื่องใช้เดี๋ยวฉันค่อยเลือกซื้อเองก็ได้ค่ะ ไม่รบกวนคุณดีกว่า" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะไม่ค่อยกล้าหาญสักเท่าไหร่

สถานะระหว่าเธอและอาคมตอนนี้เป็นเพียงลูกหนี้กับเจ้าหนี้ที่มีพันธะและต้องอยู่ด้วยกันเพราะผลประโยชน์ร่วม ซ้ำร้ายอาคมยังเป็นคนดังคนที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักของใครหลายๆกลุ่ม หากควงกันโจ่งแจ้งท่ามกลางสถานที่สาธารณะเช่นนั้นอาจทำให้เขาเสียหายก็ได้

มันจะดูเป็นการละลาบละล้วงพื้นที่ส่วนตัวของเขาเกินไปหรือเปล่า? เขาเลี้ยงเธอไว้เป็นเพียงแค่นางบำเรอบนเตียงไม่ได้ต้องการควงออกนอกหน้าในฐานะคนรู้ใจสักหน่อย

"ฉันจะไปด้วย"

"งั้นก็ได้ค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะ"

"อืม" เมื่อพูดคุยกับอาคมกันเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้ว ทั้ง 4 คน ลดา มีนา กร และเธอก็ได้ออกเดินทางไปที่ห้างสรรพสินค้าย่านใจกลางเมืองโดยรถคันหรูของกรเพื่อนชายที่เพิ่งจะเข้ามาตีตัวสนิท

@ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง

"วันนี้สนุกสุดเหวี่ยงไปเลย!" ลดาหิ้วข้าวของเสื้อผ้า รองเท้าพะรุงพะรังหลังจากที่ไปช็อปมาร่วม 3 ชั่วโมง "ถ้าเกิดฉันมาเดินที่ห้างนี่ทุกวันมีหวังไม่เหลือสักบาท คงได้ขายไร่ ขายนา ขายควายกันพอดี"

หล่อนพูดจาติดตลก พลอยทำให้เพื่อนคนอื่นๆขำขันไปด้วย

"แหม! ก็เธอดันเข้าทุกร้านขนาดนี้ลดา จะไม่ให้หมดได้อย่างไรล่ะ" ในมือของมีนามีเพียงแค่ถุงน้ำหอมแบรนด์หรูถุงเดียวเท่านั้น เพราะหล่อนไม่ใช่พวกใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายตามใจชอบสักเท่าไหร่ถึงแม้ว่าจะมีเงินทองใช้ไม่ขาดมือก็ตาม

"นิดนึง"

"แล้วขึ้นฉ่ายล่ะ ไม่ซื้ออะไรบ้างเลยเหรอ?" กรเลิกคิ้วถามผู้หญิงที่เขาสนใจหมายตาตั้งแต่แรกเห็นด้วยดวงเนตรอ่อนโยนปลอบประโลม

"ไม่อ่ะ ของในห้างราคาสูงจะตาย เราไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นหรอกนะ" ต่อให้ในกระเป๋าตอนนี้จะมีอยู่ตั้ง 3,000 บาท แต่มันไม่ใช่เงินของเธอเอง เธอจึงไม่กล้าใช้ใจสุรุ่ยสุร่ายหรือตามใจอยาก

พวกกระเป๋า รองเท้าและเสื้อผ้าต่างๆราคาไม่ต่ำกว่า 500 บาทขึ้นไป หากเธอไปซื้อเอาตามตลาดนัดหรือของเซลล์ลดราคาได้ตั้งหลาย 10 ตัว

คนที่เกิดมายากจน บางวันแทบไม่มีเงินใช้หรือแม้กระทั่งข้าวตกถึงท้องสักเม็ดเดียว ย่อมเข้าใจหัวอกดีว่าคุณค่าของเงินแต่ละบาทมันสำคัญและเหน็ดเหนื่อยมากแค่ไหนกว่าจะได้มา

"ประหยัดเสียจริง"

"ถ้าเธออยากได้อะไรเธอบอกฉันได้นะ ฉันเต็มใจซื้อให้" กรรีบเสนอตัว

"ขอบคุณนะสำหรับความหวังดี แต่ไม่เป็นไร" หญิงสาวบ่ายเบี่ยง

"งั้นกลับบ้านกันเลยเปล่า? ฉันยังไม่ค่อยชินกับเมืองหลวงสักเท่าไหร่กลัวว่าพอมืดค่ำแล้วจะจำทางไม่ค่อยได้น่ะ" ลดาเองก็เป็นเด็กสาวต่างจังหวัดที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ "และที่สำคัญฉันมีนัดกับแฟนต่อด้วย"

"อืม ดีเหมือนกัน" แม้ว่านี่จะเพิ่งบ่ายสามก็ตาม "ว่าแต่พวกเธอ 3 คนอยู่ที่ไหนล่ะ เผื่อว่างๆพวกเราจะได้ไปมาหาสู่กันไงล่ะ ไหนๆก็เป็นเพื่อนสนิทกันแล้ว"

"ฉันอยู่คอนโดพีวาย ใกล้ๆมหาลัยนี่แหละ" ลดาตอบ

"ฉันอยู่คอนโดเอ็มเอส" กรตอบ

"ฉันก็อยู่คอนโดตรงข้ามกับคอนโดพีวาย แล้วเธอล่ะขึ้นฉ่าย" มีนาหันหน้าไปถามหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่ยืนนิ่งไม่ขยับตัว

"เอ่อ..." หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบคำถามของเพื่อนๆอย่างไรดี...ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับอาคมมันเป็นความลับที่ไม่ควรมีใครทราบเสียด้วย... "ฉันอยู่บ้านเช่าแถวมหาวิทยาลัยนี่แหละ แต่ไม่รู้ว่ามันเรียกซอยอะไรเรียกเขตอะไร ขอโทษด้วยนะฉันเองก็เพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ใหม่แทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกรุงเทพฯเลย"

"อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก ฉันเองก็เป็นเด็กต่างจังหวัดเหมือนกัน" มีนาปลอบใจเพื่อน