18

"ชุดนี้ก็สวย ถ้าอยู่บนร่างของเธอคงจะเร้าใจแล้วก็เย้ายวนมากเลยแน่ๆขึ้นฉ่าย" อาคมหยิบชุดตัวจิ๋วที่ตัดเย็บด้วยมีลักษณะคล้ายกับซีฟองบางๆขึ้นมาดู

"เลิกชมเพื่อเอาใจฉันได้แล้วค่ะคุณอาคม" ขึ้นฉ่ายปลงกับการกระทำของเขาเสียแล้ว ต่อให้เธอจะปฏิเสธไม่เอาท่าเดียวแต่ฝ่ายนั้นก็รีบดึงไม้แขวนส่งให้พนักงานไปเช็คเงินรวบยอดที่เคาน์เตอร์ทันที

"ก็เธอสวยจริงๆนี่ขึ้นฉ่าย รู้หรือเปล่าว่าหน้าตาเธอน่ะไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่หรือโหลๆบ้านๆเลยสักนิด ในทางกลับกันเธอห่างไกลจากคำพวกนั้นมากเลยนะขึ้นฉ่าย เธอค่อนข้างจัดอยู่ในระดับผู้หญิงพิมพ์นิยมที่ใครๆเห็นก็ต้องตกหลุมพรางเหมือนกับโดนมนต์สะกด ฉันคิดว่าหากมีการประกวดดาวเดือนเธอคงได้รับตำแหน่งนั้นและเป็นคนที่ฮอตมากคนหนึ่งในคณะในมหาวิทยาลัยเชียวล่ะ"

อาคมพูดไปตามเนื้อผ้า เขาไม่ได้เป็นคนเยินยอใครง่ายๆแต่หากได้กล่าวมาแล้วคนๆนั้นจะต้องสะสวยและต้องใจเขาจริงๆตัวอย่างเช่นผู้หญิงตรงหน้า...

คราวแรกที่เห็นเธอในชุดเสื้อโอเวอร์ไซซ์ กางเกงขายาวทรงกระบอกปิดตาตุ่มแนบด้วยผ้ากันเปื้อนฉบับแม่ค้าสาว ผมผ้าวนี่ก็กระเซอะกระเซิงยุ่งเหยิง ปาดเหงื่อไหลย้อยตามใบหน้าร่างกายทำงานงกๆตัวเป็นเกลียวจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อนหรือได้ดูแลตัวเอง...ว่ามีเสน่ห์หน้าดึงดูดใจแล้ว

แต่...พอได้จับเธอมาแต่งองค์ทรงเครื่อง จัดทรงผมให้เรียบร้อย แต่งหน้าด้วยเครื่องสำอางชั้นดีบางๆลุกคุณหนูคุณนายไฮโซ พร้อมชุดนักศึกษาเข้ารูปอวดทรวดทรงองค์เอวเช่นนี้เขาก็อดที่จะทำตัวหึงหวงอยากจะเก็บเธอเอาไว้เชยชมคนเดียวไม่ได้จริงๆ...

"เสื้อผ้าแต่ละชุดจะสวยหรือไม่สวยมันขึ้นอยู่กับไม้แขวนด้วยนะรู้หรือเปล่า ซึ่งเธอสวยมากซะด้วยสิ" อาคมยังคงพ่นคำหวานใส่หญิงสาวตรงหน้าไม่มีหยุดหย่อน "ฉันขี้เกียจเลือกแล้ว เหมาหมดทั้งราวเลยเดี๋ยวค่อยให้คนเอาไปส่ง"

"ฉันจะใส่หมดเหรอคะ?"

"หมดสิ เผื่อเวลาที่ฉันอยากจะเล่นบทเร่าร้อนแล้วฉีกเสื้อผ้าเธอทิ้งเธอจะได้มีเสื้อผ้าสำรองใส่เยอะๆยังไงล่ะ" โดนประโยคนี้ตอกเข้าทำเอาขึ้นฉ่ายถึงกับขนลุกซู่ ไม่กล้าตอบปากต่อคำกับเขาอีกเลยจึงทำได้เพียงนิ่งเงียบแล้วเดินเคียงข้างต้อยๆๆไปยังจุดหมายปลายทางใหม่

เป็นเวลาร่วม 2 ชั่วโมงเศษ ที่ทั้งคู่เดินเวียนรอบๆห้างสรรพสินค้าจนแข้งขาด้านชา หิ้วสอยทั้งเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า เครื่องใช้ส่วนตัวต่างๆนานาหมดไปประมาณเกินครึ่งล้าน...และมาจบด้วยร้านไอศกรีม

"เธอชอบกินไอศกรีมเหรอ?" อาคมยิ้มอย่างเอ็นดูที่อีกฝ่ายกำลังตั้งหน้าตั้งตาจ้วงก้อนเย็นๆเข้าปากเอาเข้าปากเอาโดยที่ไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด "ดูซิกินมูมมามจนเลอะหมดแล้วเนี่ย" ว่าพลางก็หยิบทิชชู่เช็ดทำความสะอาดให้

"ชอบสิคะ แต่ก็กินแค่พอหอมปากหอมคอไม่ได้กินบ่อยหรอกค่ะเพราะว่าต้องประหยัดเงินเอาไว้ใช้..." ใบหน้างดงามเศร้าสลด "ตอนเด็กๆเนี่ยหลังจากที่เลิกเรียนแล้วคุณพ่อพาฉันไปกินไอศกรีมที่ร้านแถวโรงเรียนบ่อยมาก ร้านนั้นก็เลยจัดว่าเป็นร้านโปรดของฉันเลยล่ะค่ะ" ทุกครั้งที่พูดถึงผู้เป็นบิดาทั้งแววตาและรอยยิ้มพิมพ์ใจปรากฏออกมาให้เขาได้เห็นว่าเธอนั้นคงรักบุคคลที่สามที่ถูกกล่าวถึงมากแค่ไหน

"..."

"แต่เหมือนที่ฉันเคยเล่าให้คุณฟังนั่นแหละค่ะ หลังจากที่พ่อฉันเสียชีวิต ชีวิตของฉันก็เปลี่ยนไปอย่างกับนางฟ้าตกสวรรค์เลยค่ะ" ขึ้นฉ่ายถอนหายใจเฮือกใหญ่ "แม่เลี้ยงของฉันหมดเงินไปหลายสตางค์กับการเข้าบ่อนพนัน แล้วก็ไปกู้หนี้ยืมสินจนบ้านเราหมดตัวจัดอยู่ในระดับตกอับจนบางวันฉันต้องอดมื้อกินมื้อ ฉันยังจำได้เลยค่ะว่าตอนที่เดินผ่านร้านไอศกรีมร้านประจำที่มีภาพของฉันและพ่อเคยนั่งกินด้วยกันทุกๆวัน แต่ไม่สามารถทำแบบเดิมได้จะทำได้เพียงก็แค่ยืนมองผ่านกระจกใสๆที่กั้นอยู่ มันทรมานมากแค่ไหน" ขึ้นฉ่ายยังคงจำความรู้สึกเหล่านั้นได้ดีไม่เคยลืม แต่ทุกอย่างก็อาศัยอยู่ได้ด้วยเพราะความเคยชินหากเธอยังถือคติกินมั่วกินซั่วเหมือนตอนสมัยที่พูดเป็นบิดายังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้คงจะลำบากกว่านั้นเป็นหลายเท่า

"..." ทางฝั่งของอาคมได้ฟังเรื่องราวของขึ้นฉ่ายแล้วก็รู้สึกสงสารและพลอยเห็นอกเห็นใจเธอเข้าไปใหญ่ เมื่อก่อนเขาคิดว่าชีวิตของตัวเองบัดซบที่ต้องสูญเสียมารดาผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจและแรงยึดเหนี่ยวเดียวเดียวที่มีด้วยเหตุผลบ้าๆ! ซ้ำร้ายคุณทรงอำนาจผู้เป็นพ่อยังไม่ดูดำดูดีไม่เคยใส่ใจดูแลแล้วขีดเส้นทางบังคับให้เขาเดินตามกรอบที่วาดเอาไว้โดยไม่มีสิทธิ์ได้เลือกความฝันของตนเอง

แต่...พอเจอขึ้นฉ่ายเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตของเขามันกลับกลายเป็นปัญหาเล็กน้อยที่เทียบไม่ติดกับสิ่งที่เธอเจอมาตลอดเลยด้วยซ้ำ เขายังโชคดีที่มีคุณย่าคอยดูแลคอยให้ความรักความเมตตา...และมีเงินทองมากมายจะใช้ทั้งชีวิตก็คงใช้ไม่หมด

"หลังจากนี้ถ้าเธออยากจะทานอะไร เธอบอกฉันได้เลยนะขึ้นฉ่าย ไม่ว่าจะไกลสุดหล้าฟ้าเขียวหรืออยู่เหนือสุดใต้สุดของประเทศไทยฉันก็พร้อมที่จะพาเธอไปตะลุย" อาคมเอื้อมแขนไปจับกุมฝ่ามือนุ่มๆแล้วเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงอบอุ่นพร้อมแววตาเข้าอกเข้าใจคู่นั้น

"ขอบคุณนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกๆสิ่งจริงๆค่ะคุณอาคม" เธอยิ้มบางๆ หากเปรียบอาคมเขาก็คงจะเปรียบเสมือนโชคที่หล่นทับร่างกายของเธอหลังจากที่มันบัดซบมาทั้งชีวิต

ทว่า...หารู้เลยไม่ การกระทำกระหนุงกระหนิง รอยยิ้มพิมพ์ใจที่ฝ่ายชายไม่เคยมอบให้ผู้หญิงคนไหนมาก่อนกลับตกอยู่ภายใต้สายตาของใครบางคนทุกอริยาบทการเคลื่อนไหวและกิริยาท่าทางที่ส่งผ่านออกมา

"นั่นใช่คุณอาคมลูกชายคนเดียวของคุณทรงอำนาจเจ้าของอสังหาริมทรัพย์หลายแห่งในประเทศไทย ว่าที่คู่หมั้นเธอหรือเปล่ายะอารยา" และมันตกอยู่ที่กลุ่มแก๊งกลุ่มก้อนของอารยากับเพื่อนๆอีก 2 คนซึ่งคบหากันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่ประเทศนิวยอร์ก

นั่นก็คือโฉมสำอาง ลูกสาวคุณหญิงหทัยฤดีประธานสมาคมอนุรักษ์พันธุ์ไม้ไทย และ พัชราภรณ์ ลูกสาวนักการเมืองคู่ซี้กับคุณพ่อของอารยาซึ่งได้ผลประโยชน์ร่วมกัน ในฐานะที่มีหน้าตาทางสังคมใกล้เคียงไล่เลี่ยกันจึงส่งผลให้ทั้งสามคนค่อนข้างสนิทจนได้มารวมตัวเป็นกลุ่มก้อน

"คุณอาคมที่เธอเล่าให้พวกฉัน 2 คนฟังบ่อยๆนะเหรอ? เอ๊ะ ว่าแต่วันนี้เขาควงผู้หญิงที่ไหนมาล่ะท่าทางกระหนุงกระหนิงสนิทสนมใช่ย่อยเลยนะ" พัชราภรณ์เบ้ปากเล็กน้อยในจังหวะที่อารยาเผลอแล้วหันไปพยักหน้าเป็นอันว่ารู้กันกับโฉมสำอาง

"..." อารยากำมัดแน่น หล่อนโมโหเป็นฟืนเป็นไฟจนแทบอยากจะลุกจากโต๊ะอาหารในร้านโอมากาเสะกลางห้างสรรพสินค้าชื่อดังแล้วกระชากหัวแม่สาวคนนั้นตบสัก 2-3 ทีให้หายเคืองใจ แต่ก็ทำได้เพียงนิ่งเงียบเพราะต้องรักษาภาพพจน์คุณหนูอารยาผู้แสนเรียบร้อย น่าเอ็นดูและดูไฮโซ

"แต่เด็กนั่นก็หน้าตาสะสวยใช้ได้นะ ซ้ำยังอยู่มหาวิทยาลัยอยู่เลย เอ๊ะๆ ว่าที่คู่หมั้นเธอคงจะชอบใช่ย่อยดูรอยยิ้มนั่นสิ เอ...ไหนฉันได้ข่าวมาว่าคุณอาคมเหี้ยมโหด ทำตัวขรึมน่าเกรงขามอยู่ตลอดเวลา บนใบหน้านี่บึ้งตึงไม่เคยจะมีมิตรไมตรีกับใคร แล้วทำไมกัน..." โฉมสำอางแกล้งลากเสียงยาว

ใครๆต่างก็รู้ดีว่าอาคมเป็นผู้ชายที่ควรถอยห่างมากแค่ไหน ถึงแม้ว่าทั้งใบหน้าบุคลิกและรูปร่างแกร่งกำยำสมสัดส่วนทุกกระเบียดนิ้วของเขาจะเป็นที่หมายตาสาวน้อยสาวใหญ่มากมาย แต่ลือชื่อเรื่องความน่ากลัว น่าเกรงขาม!

ไอ้รอยยิ้มพิมพ์ใจที่มอบให้แก่ผู้หญิงตรงข้ามนั่นน่ะ คงไม่มีใครเคยได้เห็นและคิดว่าไม่สามารถได้รับจากผู้ชายอย่างอาคมด้วยซ้ำ! เขาโมโหร้ายน่าหวาดกลัวสักแค่ไหนทุกคนต่างรู้ดี

แต่ยิ่งน่ากลัวร้อนเป็นไฟก็ยิ่งน่าลองสำหรับอารยา! หล่อนชอบผู้ชายท้าทายอย่างอาคม ไม่ใช่ผู้ชายน่าเบื่อซ้ำๆจำเจแทบไม่มีอะไรให้น่าค้นหาเหมือนคนอื่นๆ