13

“ตาอำนาจนี้ก็กระไรดี แต่ถ้าคิดในทางกลับกันพ่อเค้าอาจจะหวังดีกับเราก็ได้นะอาคม ตอนนี้เราก็ไม่ใช่เด็กเด็กแล้วอายุอานามปาเข้าเลขสามควรจะเป็นฝั่งเป็นฝาแล้วก็มีเหลนให้ย่าอุ้มได้แล้วนะ” คุณหญิงประภาศิริปลงกับเรื่องนี้ไปเสียแล้ว หล่อนตั้งหน้าตั้งตาอุ้มเหลนเตรียมของไว้รับขวัญมากมายตั้งแต่อาคมเพิ่งเรียนจบปริญญาตรีหมาดๆ แต่นี่เวลาล่วงเลยผ่านพ้นมาหลายปีก็ไร้ซึ่งวี่แววทายาทรุ่นถัดไป

“ผมยังไม่เจอใครที่ถูกใจนี่ครับย่า” ยกเว้นขึ้นฉ่าย

“ย่าก็ไม่รู้จะพูดยังไงกับเราสองคนพ่อลูกจริงๆ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับย่า ผมจัดการเองได้” ว่าจบก็กระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยคล้ายกับสมองอันชาญฉลาดของเขาได้คิดแผนการเอาตัวรอดสำหรับดินเนอร์มื้อเย็นสุดหรูนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว

“…” คุณประภาศิริถอนหายใจเฮือกใหญ่ นี่ถ้าลูกสะใภ้ยังอยู่หล่อนคงจะหาทางออกสำหรับเรื่องนี้ได้อย่างดีแน่นอน

@ตกเย็น

อาคมจัดการโทรไปบอกหญิงสาวที่กำลังนั่งรออยู่ที่เพนท์เฮาส์อย่างใจจดใจจ่อเอาไว้แล้วว่าเย็นนี้เขาอาจจะไม่ได้กลับไปรับประทานอาหารเย็นร่วมด้วย เนื่องจากมีธุระสำคัญที่ต้องเคลียร์และสะสางให้เรียบร้อย หากเธออยากรับประทานอะไรที่มันไม่มีในตู้เย็นก็ออกปากใช้แม้นเมืองได้ตามสบาย คิดเสียว่าตนเองเป็นนายผู้หญิง

บนโต๊ะขนาดใหญ่ของคฤหาสน์อินทรีขาวในวันนี้เต็มไปด้วยอาหารสุดหรูที่วัตถุดิบของมันชั้นดีนำเข้ามาจากต่างประเทศปรุงด้วยเชฟมืออาชีพที่พ่อของเขาจ้างมาโดยเฉพาะการนี้เป็นพิเศษ!

“จำน้องได้ไหมอาคม นี่น้องอารยาน้องอายที่เคยเป็นเพื่อนเล่นกับลูกตอนเด็กเด็กไง” ประมุขของบ้านคุณทรงอำนาจซึ่งนั่งอยู่บริเวณหัวโต๊ะสุดเกริ่นเป็นคนแรกเพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบเฉียบและเสียเปล่า

ตอนนี้เขากำลังแนะนำผู้หญิงรูปร่างบอบบาง ผิวขาวนวลดุจหยวกกล้วย ดัดผมม้วนลอนทรงฟาร่าประมาณปีกไก่แล้วสวมใส่ชุดเดรสสีชมพูเข้ารูปเข้าทรงอวดองค์เอวคอดกิ่วซึ่งความสั้นของมันประมาณหัวเข่า

บริเวณลำคอระหง ข้อมือเรียวบาง และนิ้วยาวยาวไม่ปล่อยให้ว่างเปล่าสวมใส่เครื่องเพชรแบรนด์ดังเต็มชุดคล้ายกับว่าจะไปเดินแบบประมูลของเพื่อการกุศลเสียอย่างนั้น

“จำไม่ได้ครับ” คำตอบตรงไปตรงมาของอาคมทำให้ผู้เป็นพ่อตาขวาง

ส่วนหญิงสาวร่างละออที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสีหน้าเจื่อนเพียงยิ้มสู้ “ไม่แปลกหรอกค่ะที่พี่อาคมจะจำอายไม่ได้ เพราะตอนนั้นเราสองคนก็ยังเด็กเด็กกันอยู่ พี่อาคมน่าจะประมาณเจ็บขวบส่วนอายเพิ่งสองขวบเอง” ทั้งสองคนอายุห่างกันห้าปีนั่นเท่ากับตอนนี้อาคม 33 อารยาก็จะต้อง 28

“ครับ”

“อ้อ! คุณอาคะคุณพ่อฝากมาขอโทษคุณอาค่ะที่วันนี้ไม่สามารถมาร่วมกับประทานมื้อเย็นร่วมด้วย เผอิญว่าคุณพ่อติดธุระสำคัญจริงๆน่ะค่ะ” หญิงสาวยกมือไหว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงค่อย ๆ อย่างนอบน้อมเพื่อให้คุณทรงอำนาจประมุขของบ้านเอ็นดูหล่อน

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะหนูอาย”

อารยายิ้มบาง ๆ “ว่าแต่ช่วงนี้อายไม่เห็นพี่อาคมออกงานสังคมเลยนะคะ คงจะติดธุระยุ่งยุ่งใช่ไหมคะ?”

อาคมเอือมระอาจนแทบจะเบือนหน้าหนี ผู้หญิงคนนี้หน้าด้านหน้าทนเสียกระไรติดตามผู้ชายทุกกระเบียดนิ้วแถมพูดออกมาได้ไม่ละอายแก่ปากเลยสักนิด

“ครับ”

“คุณลุงบอกว่าพี่อาคมกำลังจะเปิดรีสอร์ทใหม่แถวภูเก็ตเหรอคะ? ที่นั่นเป็นสถานที่ท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ อายคิดว่าคงจะเป็นที่นิยมรีสอร์ทหนึ่งเลยล่ะค่ะ” อารยาพยายามตีตัวสนิทอาคมให้ดีมากที่สุดตามคำสั่งของผู้เป็นบิดา ซ้ำเธอยังตกหลุมรักอาคมเพียงแค่เห็นภาพถ่ายของเขาในโทรศัพท์มือถือแต่พอได้มาเจอตัวจริงเขากลับรูปหล่อ คมเข้ม น่าดึงดูดและน่าสนใจกว่าเดิมเป็นไหน ๆ

ใครที่ได้ผู้ชายคนนี้ไปครองจะต้องเป็นผู้หญิงที่ผู้หญิงครึ่งค่อนประเทศอิจฉาตาร้อนแน่ ๆ และอารยาก็คาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าตำแหน่งนั้นเหมาะสมกับนางพญาอย่างหล่อนเท่านั้น!

ใครมันเสนอหน้าเข้ามาหล่อนจะกำจัดให้หมดสิ้น!

“ครับ” อาคมถามคำตอบคำ ทำให้อารยาเริ่มไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่เมื่อโดนเมินอย่างที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกระทำทีท่าเช่นนี้กับหล่อนมาก่อน แต่ก็ต้องสงบสติอารมณ์เอาไว้ให้มากที่สุด อย่ากระโตกกระตากเดี๋ยวไก่ตื่น

อารยาเกิดมาบนกองเงินกองทองที่บรรพบุรุษสร้างเอาไว้หากจะใช้ทั้งชีวิตก็เหลือเฟือ… ถูกตามใจและเอาอกเอาใจอย่างถึงที่สุดเพราะเป็นลูกสาวคนเดียวของคุณพ่อคุณแม่ ชนิดที่ว่าอยากได้อะไรก็ต้องได้ไม่เว้นแม้กระทั่งผู้ชายคนนี้

“ไอ้อาคม!” คุณทรงอำนาจพูดเสียงเบาเบาแต่ส่งฝ่ามือไปตบที่หน้าตักของลูกชายเพื่อเตือนสติเขา

“น้องอายกลับมาอยู่เมืองไทยนานแล้วเหรอครับ”

“สักระยะแล้วค่ะ แต่อายยังไม่ค่อยรู้จักสถานที่ท่องเที่ยวแล้วก็ไม่ชำนาญเส้นทางสักเท่าไหร่เลยค่ะ หากไม่เป็นการรบกวนและไม่ทำให้พี่อาคมลำบากใจจนเกินไป อายขอวานพี่อาคมช่วยพาอายเที่ยวหน่อยนะคะ” เมื่อได้ทีหล่อนก็รีบหูลิ่ว

“คงจะเป็นการรบกวนจนเกินไปน่ะครับ พอดีว่าพี่คงไม่มีเวลาว่างมากขนาดนั้นที่จะไปทำอะไรไร้สาระ แต่หากน้องอายอยากจะเที่ยวจริง ๆ พี่ขอแนะนำบริษัททัวร์เลยครับ จ่ายแค่เงินก็จบไม่ต้องไปลำบากคนอื่นเขาด้วย” อาคมตอบได้อย่างน่าตายโดยที่ไม่ได้สนใจสักนิดว่าประมุขของบ้านกำลังกัดฟันกรอด ๆ โกรธโมโหตัวสั่นราวกับเจ้าเข้า

“เอ่อ…” อารยากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หล่อนเม้มริมฝีปากเข้าหากันเบา ๆ เหลือบแลเขาอย่างไม่เต็มสายตาสักเท่าไหร่เพราะความละอาย

“อ่า อิ่มแล้ว งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณทรงอำนาจ น้องอารยา” แน่นอนว่าอาคมไม่ได้ต้องการคำอนุญาตจากใคร เขาเพียงแค่แจ้งให้ทราบเท่านั้น เมื่อพูดจนจบประโยคก็เดินลอยละลิ่วออกไปจากตัวเรือนคฤหาสน์อินทรีขาว คว้าลัมโบร์กีนีคันหรูรีบมุ่งหน้าออกจากพื้นที่หลาย 100 ไร่นี้ทันที

…

@เพ้นท์เฮ้าส์ของอาคม

เมื่อชายหนุ่มกลับมาถึงก็พบว่าคนตัวเล็กนอนหลับไปเสียแล้ว เขาจึงไม่อยากรบกวนค่อย ๆ หย่อนสะโพกลงนอนบนเตียงข้าง ๆ กายเธอพร้อมกับส่งแขนแกร่งโอบกอดเรือนร่างนุ่มนิ่มและแอบสูดดมกลิ่มหอมจากเนื้อกายฟอดใหญ่ด้วยความหลงใหล

“ฝันดีนะ”

ในทางกลับกันทางฝั่งของคุณทรงอำนาจ ผู้มีพระคุณที่ให้กำเนิดอาคมมากลับอกร้อนเป็นฟืนเป็นไฟอาละวาดทำลายข้าวของ ขว้างปาทุกสิ่งอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานทั้งใกล้ไกลมือหล่นกระจัดกระจายเพ่นพ่านไปหมด

“ไอ้อาคม!!” คุณทรงอำนาจโมโหจนตัวสั่นเมื่อเห็นพฤติกรรมต่ำทรามของลูกชายที่กระทำต่อหน้าแขกอย่างหนูอารยาจนหน้าเงิบไปต่อไม่ถูกเช่นนั้น

“บอกพี่ทีเถอะแคท พี่จะทำยังไงดี” ชายหนุ่มหยิบเอารูปถ่ายของภรรยาขึ้นมาถือเอาไว้ “พี่พยายามทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับแคทแล้วนะว่าพี่จะดูแลลูกของเราให้ดีที่สุด”

น้ำตาของลูกผู้ชายหลั่งไหลลงอาบสองพวงแก้ม “บอกพี่ทีเถอะแคท ตอนนี้สมองของพี่มันตายด้านไปหมดแล้ว พี่ไม่รู้ว่าจะแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นยังไงดี พี่ไม่อยากให้อาคมมันต้องเดินทางผิดแล้วผิดหวังกับสิ่งที่ตัวเองเลือก พี่ไม่อยากให้ลูกเป็นแบบนั้น”