14

“ตั้งแต่ที่ไม่มีแคท พี่คงเป็นพ่อที่แย่มากใช่ไหมแคท พี่แทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่ต้องเลี้ยงลูกยังไงลูกของเราถึงจะเติบโตมาอย่างดี… แต่วันนี้แคทรู้หรือเปล่าว่าเจ้าอาคมมันเรียนจบปริญญาโทและกำลังจะเปิดรีสอร์ทของตัวเองที่จังหวัดภูเก็ตด้วยน้ำพักน้ำแรงของมันเองแล้วนะ ถ้าวันนี้แคทยังอยู่ แคทคงจะมีความสุขมากที่ลูกชายของขวัญในชีวิตของเราสองคนประสบความสำเร็จสมดังที่คิดตั้งใจเอาไว้ยังไงล่ะ”

เรือนร่างหนาของคุณทรงอำนาจสั่นคลอนตามแรงสะอึกสะอื้นที่ถ่ายทอดออกมายามอยู่ตัวคนเดียว ไม่เคยมีใครรู้เลยว่าภายใต้หน้ากากที่ต้องทำตัวเหมือนเข้มแข็งและเข้มงวดทุกคนรวมถึงลูกชายเพียงคนเดียวอยู่ตลอดเวลานั้นเบื้องหลังเขาไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน

เขาแทบใช้นิ้วมือนิ้วตีนนับไม่หมดเลยด้วยซ้ำว่า เขาแอบร้องไห้กับตัวเองเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วตั้งแต่ที่ภรรยาของเขาเสียชีวิต…

คุณทรงอำนาจต้องทำเหมือนว่าตัวเองเข้มแข็งและแข็งแกร่งมาโดยตลอด นั่นเพราะเขาเป็นประมุขใหญ่ของบ้านที่ไร้ซึ่งคู่คิดและคนเคียงข้างกาย เขายืนอยู่ลำพังโดดเดี่ยวเดียวดาย หากเขาอ่อนแอลงแล้วทุกคนในการดูแล ทุกคนในบ้านจะอยู่อย่างไร จะเคารพนับถือได้อย่างไรกัน?

ทั้งทั้งที่ในใจเขามันบอบช้ำจนแทบแหลกละเอียดกลายเป็นน้ำเหลวไหลพราก…เขาพยายามใช้เวลาทั้งวันในการทำงานงกงกตัวเป็นเกลียวหาเวลาพักผ่อนไม่ได้จนร่างกายซูบเซียวทรุดโทรมลงเรื่อย ๆ เพื่อลบล้างภาพติดตาตอนที่ภรรยาโดนฝ่ายตรงข้ามยิงที่ขั้วหัวใจไปต่อหน้าต่อตาโดยที่เขาไม่สามารถช่วยเหลือหรือทำอะไรได้เลยสักนิด

มันเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนและจองเวรจองกรรมคุณทรงอำนาจมาตลอดระยะเวลา 30 ปี ไม่เคยมีคืนไหนเลยที่เขาจะข่มตาหลับลงได้สนิทใจสักครั้ง ยามที่เขามองเห็นอาคมก็เหมือนเห็นใบหน้าภรรยา แล้วสะท้อนความผิดอันใหญ่หลวงของตัวเองออกมา มันจึงทำให้เขาไม่มีเวลาดูแลและรักใคร่อาคมอย่างที่พ่อคนหนึ่งจะทำได้

เขาจึงหาทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับอาคมนั่นก็คือคุณประภาศิริ เขาเชื่อมั่นในตัวแม่ของตนเองว่าจะสามารถเลี้ยงหลาน เลี้ยงลูกชายเพียงคนเดียวจากเขาให้เติบโตมาอย่างดี ซึ่งวันนี้ก็เห็นแล้วว่ามันเป็นไปตามที่เขาคาดหมายเอาไว้…

“พี่ไม่ได้อยากเข้มงวดกับลูกเลยแคท แต่พี่แค่ไม่รู้ว่าถ้าเกิดพี่ใจอ่อน พี่ปล่อยประละเลยมันจะทำให้เจ้าอาคมเสียคนหรือเปล่า”

อันที่จริงคุณทรงอำนาจก็เป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งได้ใช้ชีวิตการเป็นพ่อครั้งแรก เขาไม่รู้หรอกว่าต้องปฏิบัติต่อลูกชายอย่างไร ต้องดูแลเขาอย่างไร ต้องให้ความรักเขาอย่างไรมันถึงจะอยู่ในสภาวะที่เหมาะสม…

…

…

รุ่งเช้าวันถัดมา

“สวยนะเนี่ย” อาคมเอ่ยชมหญิงสาวร่างบอบบางที่อยู่ในชุดนักศึกษาปีหนึ่งไม่ขาดสาย “แต่ฉันว่ากระโปรงสั้นไปไหม ฉันไม่อยากให้ใครมองของของฉัน ฉันหวง” อาคมงอแงเอาแต่ใจอย่างกับเด็กน้อยก่อนจะดึงขึ้นฉ่ายมาโอบกอดเอาไว้ในอ้อมแขน “หรือฉันไม่ให้เธอเรียนมหาวิทยาลัยแล้วดี จะได้ไม่มีผู้ชายคนไหนมามองเมียฉัน”

“คุณเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” หญิงสาวเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจและสงสัยในการกระทำท่าทีต่างๆนาๆของเขาที่ดูจะเปลี่ยนไปหลังจากเราได้กันเมื่อคืนนั้น “อย่าเอาแต่ใจสิคะคุณอาคม ต่อให้ใครจะมองฉันแต่ฉันก็ยังเป็นของคุณอยู่วันยังค่ำนั่นแหละค่ะ”

เป็นสิ่งของหรือไม่ก็เป็นของเล่นที่เขาเก็บเอาไว้… แต่หากวันใดที่เขาเบื่อเขาคงจะทิ้งทิ้งขว้างขว้างไม่สนใจใยดีแล้วควานหาของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนใจกว่า

“ก็ฉันหวงนี่”

“สายแล้วล่ะค่ะ ฉันต้องไปมหาวิทยาลัยแล้วนะคะ”

“งั้นเดี๋ยวฉันไปส่ง”

“ค่ะ”

อาคมซื้อโทรศัพท์มือถือ iPhone 14 Pro Max รุ่นใหม่ล่าสุดที่เพิ่งออกสดๆร้อนๆ ให้แก่ขึ้นฉ่ายเพื่อใช้ในการติดต่อสื่อสารกับเขาอย่างสะดวก

ตอนแรกเธอก็มีทีท่าเกรงใจปฏิเสธลูกเดียวแต่ก็ทนการรบเร้าของเขาเอาไว้ไม่ไหวจึงทำได้เพียงน้อมหน้ารับอย่างเดียว

@มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง

“ฉันตื่นเต้นจังเลยค่ะคุณอาคม” ขึ้นฉ่ายนั่งมองรั้วมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังผ่านกระจกรถลัมโบร์กีนีคันหรูด้วยผิวเนื้อที่เย็นยะเยือกเพราะความตื่นเต้นจนแทบทำอะไรไม่ถูก

“มานี่” อาคมประคองสองฝ่ามือของขึ้นฉ่ายขึ้นมาจ่อบริเวณริมฝีปากแล้วออกแรงเป่าปู้ดใหญ่ ๆ “เชื่อฉันสิ ว่าเธอทำได้” เวลาที่เขาหวาดกลัวหรือตื่นเต้นกับอะไรซักอย่างมารดาของเขาก็มักจะทำเช่นนี้และมันได้ผลทุกครั้ง

“ขอบคุณค่ะ” เธอดันตกหลุมรักผู้ชายร้ายร้ายคนนี้อย่างไม่รู้ตัวเสียแล้ว “ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่างนะคะคุณอาคม ฉันจะไม่ลืมบุญคุณของคุณเลย”

“หึ” อาคมยิ้ม รอยยิ้มพิมพ์ใจชนิดที่ว่าไม่เคยมอบให้ใครมาก่อนหลังจากสูญสิ้นมารดาไปอย่างไม่มีวันหวนคืนกลับมา “ฉันบอกแล้วฉันขอแค่เธอเป็นเด็กดีแล้วก็เชื่อฟังคำสั่งของฉันก็พอ ฉันให้เธอได้ทุกอย่างขึ้นฉ่าย ยกเว้นเดือนกับตะวันก็เท่านั้นแหละ อะ! ไว้จ่าย ขาดเหลืออะไรก็โทรมาบอก”

“… เงินมากมายขนาดนี้” อาคมให้เธอมาตั้งสามพันบาท “ไว้จ่ายรายเดือนเหรอคะ”

“ฉันให้เธอจ่ายวันนี้ไม่ใช่รายเดือน นี่ ขึ้นฉ่าย สังคมมหาวิทยาลัยเอกชนแถมอยู่ย่านใจกลางเมืองมันไม่เหมือนกับสังคมที่เธออยู่ก่อนหน้านี้หรอกนะ ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ค่อนข้างสูงในจะค่ากิน ค่าอาหารแล้วก็ค่าทำกิจกรรมต่างๆของมหาวิทยาลัยอีกด้วย” ยิ่งมองเห็นใบหน้าเหลอหลาคนฝ่ายตรงข้ามเขาก็อดที่จะเอ็นดูเธอไม่ได้

“ขอบคุณค่ะ งั้นฉันไปเรียนก่อนนะคะ” หญิงสาวทำท่าจะเปิดประตูออกไปแต่โดนเขาฉวยรั้งเอาไว้เสียก่อน “มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ขอรางวัลหน่อยสิ” ว่าจบก็ทำแก้มป่อง “ตรงนี้”

“ค่ะ”

ฟอด!! ฟอด!!

เธอตามใจเขา

“ขึ้นฉ่าย”

“คะ”

ชายหนุ่มประคองใบหน้างดงามแล้วโน้มตัวลงไปสบถจูบบนกลีบปากอ่อนนุ่มอย่างดูดดื่ม ส่งปลายลิ้นร้ายหยอกเอินกับปลายลิ้นของอีกฝ่ายในโพรงร้อนอันแสนคับแคบเพื่อไล่ควานหาน้ำหวานมาเฉยชิมจนสาสมใจ

การกระทำเมื่อครู่ปลุกกระตุ้นให้สิ่งที่กำลังหลับใหลอยู่ในห้วงภวังค์นิทราตื่นขึ้นมาอย่างลืมตัวและมันกำลังดุนซิปกางเกงจนคับแน่นแทบปริออก!

“สักรอบไหม?” เขาไม่ไหวแล้ว

“จะบ้าเหรอคะคุณอาคม นี่มันในรถนะคะ หากใครมาเห็นเข้าคงได้ถ่ายคลิปเอาไปประจานโพสต์ลงในโซเชียลพาดหัวข่าวว่าคู่รักบ้ากามกำลังโหมกระหน่ำใส่กันอยู่ในรถหน้ามหาวิทยาลัยไม่อายฟ้าสางอายเทวดางี้เหรอคะ?” อาคมแทบจะหลุดขำออกมาให้กับคำพูดคำจาและสีหน้าแววตาของขึ้นฉ่าย

“รถลัมโบร์กีนีฉันไม่ได้ซื้อมาราคาถูกถูกนะ และที่สำคัญฉันติดฟิล์มดำทั่วรถไม่มีใครมาแอบถ่ำมองเห็นหรอก” เขาอธิบายให้เธอเข้าใจ

“แต่ฉันต้องไปมหาวิทยาลัยนะคะคุณอาคม หาก… มีหวังคนอื่นคงได้สงสัยว่าทำไมฉันเดินขาถ่างแบบนั้นแน่แน่” นี่เธอก็เพิ่งจะหายดีหลังจากนอนพักฟื้นและกินยาแก้อักเสบของเค้าไปเมื่อวาน หากซ้ำแผลเดิมอีกรอบมีหวังไปตกเป็นเป้าสนใจ

“งั้นก็ทำให้ฉันหน่อยนะขึ้นฉ่าย”

“…”

“นะ อมมันหน่อย” เขาอ้อน พร้อมๆกับปลดซิบ รูดกางเกงลงมาอยู่ประมาณหัวเข่า ปล่อยให้ความใหญ่โตกระเด้งกระดอนชี้โด่