สัมผัสอห่งความนุ่มละมุน

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงที่ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพร พลอยชมพูบรรจงกดจุดสุดท้ายที่ข้อเท้าของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบาก่อนจะถอยห่างออกมาเล็กน้อย

"นวดฝ่าเท้าเรียบร้อยแล้วค่ะ" เธอเอ่ยเสียงเบาพลางเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่นั่งทอดอารมณ์อยู่บนโซฟา "เชิญคุณลูกค้าเปลี่ยนไปนอนที่เตียงนวดด้านโน้นนะคะ ดิฉันจะเริ่มขั้นตอนการนวดตัวค่ะ"

ปรินทร์พยักหน้าช้า ๆ เขารู้สึกเบาสบายเท้าอย่างประหลาดจนต้องยอมรับในฝีมือของหญิงสาวตรงหน้า ชายหนุ่มลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะเดินไปเอนตัวลงนอนบนเตียงนวดที่ปูด้วยผ้าปูสีขาวสะอาดตาตามคำแนะนำ

เมื่อชายหนุ่มจัดท่าทางเข้าที่ พลอยชมพูก็เริ่มลงมือนวดแผนไทยตามแบบฉบับที่มารดาของเธอเคยพร่ำสอนมาตั้งแต่เด็ก มือเรียวเริ่มกดนวดไปตามแนวเส้นบนร่างกายของชายหนุ่มด้วยจังหวะที่หนักแน่น

ทุกจุดที่นิ้วโป้งของเธอกดลงไปคล้ายจะปลดล็อกความเมื่อยล้าที่สะสมมานานให้มลายหายไป ปรินทร์ลอบสูดลมหายใจลึกเมื่อสัมผัสถึงความร้อนจากฝ่ามืออุ่นที่ทาบลงบนแผ่นหลังกว้าง พลังบางอย่างจากปลายนิ้วของหญิงสาวทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเหนื่อยล้าที่แบกไว้บนบ่าข้ามปีดูเหมือนจะถูกปลิดทิ้งไปในชั่วพริบตา จนในที่สุดเปลือกตาที่หนักอึ้งก็ค่อย ๆ ปิดลง ชายหนุ่มจมดิ่งสู่ห้วงนิทราอันแสนสงบไปพร้อมกับสัมผัสอันหนักแน่นนั้น

เวลาผ่านไปจนล่วงเข้าสู่ช่วงท้ายของคอร์ส พลอยชมพูค่อย ๆ ถอยห่างออกมาจัดระเบียบร่างกายให้เข้าที่ ก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้คนร่างสูงที่ยังคงหลับสนิท

"คุณลูกค้าคะ...เรียบร้อยแล้วค่ะ"

เสียงหวานที่เอ่ยปลุกเบา ๆ ทำให้ปรินทร์ค่อย ๆ รู้สึกตัวลืมตาขึ้นมาในความสลัวของห้อง เขาเผลอขยับแขนและขาออกแรงยืดเหยียดร่างกายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพบกับความประหลาดใจที่ร่างกายซึ่งเคยหนักกลับเบาสบายราวกับได้เปลี่ยนร่างใหม่

"รู้สึกเป็นอย่างไรบ้างคะ" พลอยชมพูถามพลางขยับถอยออกไปยืนข้างเตียง

ปรินทร์ยันกายลุกขึ้นนั่งพลางสำรวจความคล่องตัวของตัวเอง เขาจ้องมองไปยังหญิงสาวตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่ทึ่งในความสามารถ ไม่น่าเชื่อว่ามือเรียวบางคู่นี้จะมีเรี่ยวแรงมหาศาลและรู้น้ำหนักในการกดจุดได้แม่นยำขนาดนี้

"ดีมากครับ...เกินคาดจริง ๆ"

"ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ เชิญคุณลูกค้าเปลี่ยนชุดตามสบายได้เลยค่ะ" พลอยชมพูค้อมตัวลง ตามมารยาท ก่อนจะหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้องรับรองไป

"เดี๋ยวก่อนครับ"

เสียงทุ้มที่รั้งไว้ทำให้เท้าเล็กชะงักกึกเธอกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหันกลับมามองชายหนุ่มที่ตอนนี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "มีอะไรหรือเปล่าคะคุณลูกค้า"

ชายหนุ่มไม่ตอบแต่เดินตรงไปยังโต๊ะข้างหัวเตียงที่เขาวางกระเป๋าสตางค์ไว้ เขาเปิดมันออกแล้วหยิบธนบัตรสีเทาปึกหนึ่งออกมา ก่อนจะเดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าพนักงานสาวแล้วยื่นให้

"นี่ทิปครับ...สำหรับความตั้งใจของคุณในวันนี้"

พลอยชมพูยื่นมือไปรับมาพร้อมกับไหว้ขอบคุณ "ขอบพระคุณมากนะคะคุณลูก..."

ทว่าคำพูดของเธอกลับหยุดชะงักไปกลางคัน เมื่อก้มลงมองจำนวนเงินในมือ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทจำนวนห้าใบวางซ้อนกันอยู่

"ห้า...ห้าพันเลยเหรอคะ!"

พลอยชมพูละล่ำละลักถามเสียงสั่น พลางก้มมองธนบัตรสีเทาห้าใบในมือด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก 'ห้าพันบาท!' เธออุทานก้องอยู่ในความคิด ความรู้สึกตื้นตันแล่นปราดไปทั่วร่าง ยอดเงินจำนวนนี้มันมากที่สุดตั้งแต่ที่เธอเริ่มก้าวเท้าเข้าสู่อาชีพนี้มาเลยด้วยซ้ำ

สำหรับคนอื่น เงินก้อนนี้อาจจะแค่ค่าอาหารมื้อเดียวในร้านหรู แต่สำหรับเธอ... มันคือค่าเทอมส่วนที่เหลือของ มุกดาที่เธอกำลังมืดแปดด้านพอดี หรืออาจจะเป็นค่ากับข้าวดี ๆ ให้ที่บ้านได้เกือบทั้งเดือน ความดีใจที่มาพร้อมความซาบซึ้งทำให้ขอบตาของหญิงสาวร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

"ครับ...หรือว่ามันน้อยไป?"

เสียงทุ้มที่เอ่ยถามราบเรียบทำให้พลอยชมพูสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิด

"ไม่ใช่ค่ะ! ไม่ใช่แบบนั้นนะคะคุณลูกค้า" เธอรีบปฏิเสธพัลวัน "มันเยอะมากจนดิฉันตั้งตัวไม่ถูกต่างหากค่ะ ดิฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณลูกค้ายังไงดี"

ปรินทร์มองท่าทางลนลานที่ปนไปด้วยความดีใจอย่างปิดไม่มิดของหญิงสาวตรงหน้า สายตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังสำรวจอะไรบางอย่างในตัวเธอ ความซื่อตรงที่แสดงออกมาผ่านสีหน้าโดยไม่เสแสร้ง ทำให้เขารู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาด

"รับไปเถอะครับ ผมให้เพราะพอใจในฝีมือของคุณ...และผมคิดว่ามันคุ้มค่าแล้ว"

ชายหนุ่มตัดบทสั้น ๆ ก่อนจะเดินกลับไปหยิบเสื้อสูทที่พาดไว้มาถือพาดแขน เตรียมตัวจะเปลี่ยนกลับเป็นชุด ทว่าก่อนที่พลอยชมพูจะทันได้ก้าวออกจากห้อง เสียงทุ้มลึกของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"แล้วคุณ...ชื่ออะไร"

พลอยชมพูชะงักฝีเท้า หันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง "ดิฉันชื่อ... พลอยชมพูค่ะ"

ปรินทร์นิ่งไปอึดใจหนึ่ง ทวนชื่อนั้นในใจช้า ๆ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ "พลอยชมพู...ชื่อเพราะดีนะครับ"

"ขอบพระคุณค่ะ" หญิงสาวก้มหน้ารับคำชมนั้นด้วยความประหม่าที่ยังคงหลงเหลืออยู่

"ครั้งหน้าถ้าผมมาที่นี่อีก ผมจะได้เรียกถูกคน..." เขาเว้นจังหวะพลางใช้สายตาคมเข้มจดจ้องใบหน้าหวานราวกับจะบันทึกทุกรายละเอียดไว้ "ผมไม่ค่อยชอบเปลี่ยนคนนวดบ่อย ๆ ถ้าเจอคนที่ถูกใจแล้ว...ผมก็อยากจะนวดกับคนเดิมไปตลอด"

คำว่าถูกใจและคนเดิมไปตลอด ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อ ๆ พลอยชมพูรีบสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อตั้งสติ

"ค่ะ... ถ้าคุณลูกค้ามาครั้งหน้า แจ้งพนักงานแอดมินด้านหน้าได้เลยนะคะว่าต้องการนวดกับพลอย...เอ่อ ดิฉันยินดีให้บริการค่ะ"

"ครับ...ผมจะจำไว้" ปรินทร์ยกยิ้มมุมปากเพียงนิด "คุณไปพักเถอะ"

พลอยชมพูค้อมตัวลงลาอีกครั้งก่อนจะรีบก้าวออกจากห้องรับรองสุดหรูนั้นมา ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศด้านนอกปะทะใบหน้า แต่เธอกลับรู้สึกว่าแก้มทั้งสองข้างยังคงร้อนผ่าวไม่หาย มือบางกระชับเงินห้าพันบาทในกระเป๋าไว้แน่น... เงินก้อนนี้ที่จะช่วยต่อลมหายใจให้น้องสาวของเธอ และคำพูดทิ้งท้ายของชายหนุ่มที่ยังคงดังก้องอยู่ในหัว

นาฬิกาบอกเวลาหนึ่งทุ่มตรง เป็นเวลาเลิกงานที่พลอยชมพูรอคอย ร่างบางในชุดเสื้อยืด กางเกงยีนส์ก้าวเดินไปตามทางเท้าที่คุ้นเคย มุ่งหน้าสู่ตลาดนัดกลางคืนที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากร้านที่ทำงานอยู่

ท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหารคาวหวานที่ลอยอบอวล พลอยชมพูเดินตรงไปยังโซนขนมไทยเจ้าประจำที่มักจะมีคนยืนต่อคิวรออยู่เสมอ

"ป้าคะ เอาบัวลอยไข่หวานสองถุงค่ะ แล้วก็ขนมถ้วยอีกสองกล่องค่ะ"

เธอสั่งเสียงใสพลางหยิบเงินจากกระเป๋าขึ้นมาจ่าย ในใจนึกถึงใบหน้าของ มุกดาน้องสาวของเธอ ที่ชื่นชอบของหวานเป็นชีวิตจิตใจ ความเหนื่อยล้าจากการนวดมาเกือบทั้งวันดูจะทุเลาลงเพียงแค่นึกถึงรอยยิ้มของน้องสาวที่จะได้กินขนมอร่อย ๆ หลังจากตรากตรำอ่านหนังสือสอบมาหลายชั่วโมง

เมื่อได้ถุงขนมหวานและผลไม้หิ้วเต็มมือ พลอยชมพูก็เดินลัดเลาะมายังหน้าปากซอย ซึ่งมีวินมอเตอร์ไซค์จอดเรียงรายกันอยู่

"ไปซอยสิบค่ะพี่"

เธอก้าวขึ้นซ้อนท้ายวินมอเตอร์ไซค์อย่างคล่องแคล่ว กิจวัตรประจำวันที่แสนเรียบง่ายดำเนินไปอย่างปกติ ลมเย็น ๆ ที่ปะทะใบหน้าขณะรถเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนที่พลุกพล่าน ทำให้เธอเผลอนึกถึงแววตาคมกริบของลูกค้าหนุ่มคนนั้น ขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

พลอยชมพูสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พลางมองแสงไฟข้างทางที่ผ่านตาไป... พรุ่งนี้ชีวิตของเธอก็ยังต้องดำเนินต่อไป แต่ลึก ๆ ในใจกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างที่เริ่มไม่เหมือนเดิมนับตั้งแต่ที่เธอได้พบกับเขาคนนั้น

‘ไม่ได้ ๆ ยัยพลอย... เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว’

เธอรีบสะบัดหน้าเบา ๆ เพื่อไล่ภาพดวงตาคมกริบคู่นั้นออกไปจากหัวสมอง หัวใจที่เต้นผิดจังหวะเมื่อครู่ถูกบังคับให้กลับมาอยู่ในร่องในรอยเดิม

"ถึงแล้วครับ" เสียงพี่วินมอเตอร์ไซค์ปลุกเธอออกจากภวังค์

พลอยชมพูลงจากรถและหยิบเงินจ่ายค่าโดยสารอย่างคุ้นชิน ก่อนจะเดินมาหยุดที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง... บ้านครึ่งปูนครึ่งไม้ที่มีร่องรอยความเก่าไปตามกาลเวลาแต่กลับดูอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก บ้านหลังนี้คือหยาดเหงื่อแรงงานที่พ่อกับแม่ช่วยกันสร้างขึ้นมาด้วยความรักก่อนที่ท่านจะจากไป ตอนนี้มันจึงเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของเธอกับน้องสาว

"พี่พลอยกลับมาแล้วเหรอคะ"

เสียงใส ๆ ของมุกดาดังแว่วออกมาจากในบ้านที่เปิดไฟสีส้มสลัวไว้รอพี่สาว พลอยชมพูยิ้มออกมาทันที ความเหนื่อยล้าจากการนวดตลอดทั้งวันดูเหมือนจะจางหายไปเพียงแค่ได้ยินเสียงคนที่เธอสู้ทนทำงานหนักเพื่อรักษาชีวิตเอาไว้

เธอก้าวเท้าเข้าไปในตัวบ้าน กลิ่นหอมกรุ่นของกับข้าวที่คุ้นเคยลอยมาปะทะจมูก เป็นกลิ่นอาหารที่มุกดาตั้งใจทำรอไว้ให้พี่สาวเหมือนทุกวัน พลอยชมพูเดินตรงไปยังโต๊ะกับข้าวที่มีฝาชีครอบไว้

"หอมจังเลย...วันนี้ทำอะไรกินเนี่ย"

พลอยชมพูเอ่ยชมพร้อมกับวางถุงขนมหวานและผลไม้ที่แวะซื้อมาฝากน้องสาวลงบนโต๊ะข้าง ๆ กัน สายตาของเธอเหลือบมองไปที่จานอาหารที่วางอยู่ กับข้าวยังคงเต็มจานไม่มีร่องรอยของการตักกินเลยแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นทำให้หัวใจของคนเป็นพี่เริ่มขรึมลง

"นี่มุกยังไม่ได้ทานข้าวเหรอ"

พลอยชมพูหันไปถามน้องสาวที่เดินเข้ามาหา ดวงตาคู่สวยฉายแววดุแกมเป็นห่วง เพราะเธอรู้ดีว่าคนป่วยอย่างมุกดาไม่ควรจะปล่อยให้ท้องว่างหรือทานข้าวผิดเวลา

"ก็มุกอยากรอทานพร้อมพี่พลอยนี่นา... วันนี้พี่พลอยกลับดึก มุกอุ่นกับข้าวรอไว้หลายรอบเลย"

มุกดายิ้มประจบพลางเข้ามาเกาะแขนพี่สาว พลอยชมพูเห็นความตั้งใจของน้องแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาว ความโกรธเคืองจางหายไปเหลือเพียงความสงสารและรักสุดหัวใจ เธอเอื้อมมือไปลูบหัวน้องสาวเบา ๆ

"คราวหลังไม่ต้องรอพี่ดึกขนาดนี้นะมุก ถ้าหิวก็ทานก่อนได้เลย เดี๋ยวโรคหัวใจจะกำเริบเอา... มา ๆ งั้นมาทานพร้อมกันเลย พี่ซื้อบัวลอยเจ้าอร่อยที่มุกชอบมาฝากด้วยนะ"

"ขอบคุณค่ะ พี่พลอยนี้รู้ใจมุกสุด ๆ ไปเลย"

พลอยชมพูมองร่างบอบบางของน้องสาวที่กำลังช่วยจัดจานข้าวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความวิตก แม้มุกดา จะอายุสิบห้าปีแล้ว แต่ร่างกายกลับดูเล็กกว่าเด็กวัยเดียวกันอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่เคยสดใสบ่อยครั้งจะดูซีดเซียว และริมฝีปากที่บางครั้งก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำยามที่อาการกำเริบ

"มุกไปนั่งเถอะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง" พลอยรีบดึงจานจากมือน้องสาว เพราะรู้ดีว่า โรคหัวใจและอาการหอบ ที่มุกดาเป็นอยู่นั้นรุนแรงแค่ไหน

สำหรับเด็กวัยนี้ การเล่นกับเพื่อนหรือการทำงานบ้านหนัก ๆ เป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับมุกดา แค่เดินขึ้นบันไดบ้านหรือยืนทำกับเข้านานเกินไป ก็ทำให้เธอหายใจติดขัดและเหนื่อยหอบแล้ว พลอยจึงต้องคอยย้ำเสมอว่าห้ามทำอะไรที่เกินตัวเด็ดขาด

"มุกไม่ได้ทำอะไรหนักเลยค่ะพี่พลอย แค่เจียวไข่กับต้มจืดเอง" มุกดาส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้พี่สาวพลางทรุดตัวลงนั่งอย่างว่าง่าย "วันนี้ที่โรงเรียน...มุกไม่ได้ลงไปซ้อมกีฬากับเพื่อน ๆ ครูให้นั่งอ่านหนังสืออยู่บนห้อง"

คำพูดซื่อ ๆ ของน้องสาวทำให้พลอยชมพูรู้สึกจุกในอก มุกดาเป็นเด็กฉลาดและรู้สถานะของตัวเองดี เธอพยายามไม่เป็นภาระให้พี่สาวต้องกังวล

"ดีแล้วจ้ะ...อีกนิดเดียวก็จะสอบ ตั้งใจเรียนนะมุก ส่วนเรื่องค่าเทอมกับค่าหมอ...ไม่ต้องห่วงนะ พี่จัดการได้"

พลอยชมพูเอื้อมมือไปกุมมือน้องสาวไว้แน่น แอบนึกถึงเงินห้าพันบาทในกระเป๋าที่ได้มาจากลูกค้าหนุ่มหน้าตาดีที่ดูเคร่งขรึมคนนั้น

"วันนี้พี่โชคดีมากเลยนะมุก พี่ได้ทิปมาเยอะเลยล่ะ" พลอยชมพูเอ่ยด้วยรอยยิ้มกว้างกว่าเดิม พลางบีบมือน้องสาวเบา ๆ "เอาไว้วันเสาร์นี้เราไปกินชาบูกันนะ ร้านที่มุกเคยบอกว่าอยากกินน่ะ พี่เลี้ยงเอง"

มุกดาเบิกตากว้างอย่างตื่นเต้น ใบหน้าที่เคยซีดเซียวดูมีเลือดฝาดขึ้นมาทันที "จริงเหรอคะพี่พลอย! พี่พลอยใจดีที่สุดในโลกเลย"

พลอยชมพูหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางดีใจเหมือนเด็กของน้องสาว ความสุขเล็ก ๆ ในบ้านไม้หลังเก่าทำให้เธอลืมความเหนื่อยล้าไปจนหมดสิ้น แม้ในใจจะแอบเต้นแรงเมื่อใบหน้าคมคายของชายหนุ่มลอยเข้ามาในหัวอีกครั้ง แต่เธอก็รีบปัดมันทิ้งไป...เพราะสำหรับเธอตอนนี้ ความสุขของมุกดาสำคัญที่สุด