ผู้โชคดีคนนั้น

บรรยากาศเช้าวันเสาร์ที่ ศิรินทรา สปา คึกคักและวุ่นวายกว่าวันไหน ๆ เสียงเพลงบรรเลงคลอเบา ๆ เคล้าไปกับกลิ่นอายอโรม่าของกานพลูและตะไคร้หอมที่อบอวลไปทั่วทั้งร้าน พนักงานนวดทุกคนต่างมือเป็นระวิงกับคิวนวดที่ถูกจับจองยาวเหยียดตั้งแต่นาทีแรกที่เปิดประตูร้าน ไม่เว้นแม้แต่ พลอยชมพู ที่ต้องรับศึกหนักนวดลูกค้าทั่วไปสลับไปมาจนแทบไม่มีเวลาพักหายใจ

ทว่า... ต่อให้ร่างกายจะเหนื่อยล้าจากการออกแรงทำงานมาตลอดทั้งเช้า แต่ลึก ๆ ในใจของหญิงสาวกลับอยากให้ถึงเวลานัดนั้นเร็ว ๆ

เธอยังจำสัมผัสจากสายตาคู่คมที่ดุดันแต่ทรงเสน่ห์คู่นั้นได้ติดตา ความรู้สึกประหลาดที่จู่โจมหัวใจตั้งแต่วันแรกที่สบตากับลูกค้าคนนั้น มันยังคงรบกวนจิตใจและตามหลอกหลอนเธอมาตลอดสามวัน พลอยชมพูรู้ดีว่าอาการใจสั่นหวั่นไหวอย่างรุนแรงแบบนี้คืออะไร...ความรู้สึกดีที่อธิบายไม่ได้ หรือหากจะยอมรับกับตัวเองตรง ๆ มันอาจจะถึงขั้นที่เรียกว่าแอบรักไปแล้วก็ได้

แต่ในวินาทีต่อมา ความเป็นจริงก็ตบหน้าเธอให้ตื่นจากฝัน

"อย่าเพ้อเจ้อไปหน่อยเลยพลอย..." เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะจัดแจงระเบียบเสื้อผ้าพนักงานนวดให้เรียบร้อยที่สุด

ความรักของเธอมันคงเป็นไปไม่ได้เลยสักนิด เขาเป็นถึงนักธุรกิจพันล้านที่กุมบังเหียนบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ มีชีวิตที่รายล้อมไปด้วยความหรูหราและผู้คนระดับสูง ส่วนเธอเป็นเพียงพนักงานนวดตัวเล็ก ๆ ที่หาเช้ากินค่ำ ความต่างของฐานะที่ห่างกันราวฟ้ากับเหวมันชัดเจนเสียจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ เขาจะมาสนใจหมอนวดอย่างเธอได้อย่างไร อย่างมากเขาก็คงแค่ถูกใจในฝีมือหรือความใส่ใจในการบริการของเธอเท่านั้นแหละ

หน้าห้อง VIP 1 เวลาประมาณสิบห้านาฬิกา

พลอยชมพูยืนสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ พยายามเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา ในมือสองข้างถือกะละมังใส่น้ำอุ่น มีผิวมะกรูดฝานบาง ๆ ลอยวนอยู่ ส่งกลิ่นหอมสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์

แต่กลิ่นหอมพวกนั้นกลับไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบของเธอสงบลงได้เลย เธอพยายามบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่ามันก็แค่การนวดให้ลูกค้าปกติตามหน้าที่เหมือนที่เคยทำมานับครั้งไม่ถ้วน

พลอยชมพูวางกะละมังลงบนโต๊ะเล็กหน้าห้อง ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตูไม้สลักลายหนาทึบสามครั้งเป็นเชิงขออนุญาต

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

"ขออนุญาตเข้าไปนะคะคุณลูกค้า"

เธอส่งเสียงบอกเบา ๆ พยายามปรับโทนเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด ก่อนจยกกะละมังน้ำอุ่นขึ้นมาประคองไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง แล้วใช้แผ่นหลังค่อย ๆ ดันประตูให้เปิดออก

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้อง กลิ่นอโรม่าลาเวนเดอร์ที่เป็นเอกลักษณ์ของร้านกลับถูกเจือจางด้วยกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้เย็น ๆ อันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของชายหนุ่มที่เธอจำได้ขึ้นใจตั้งแต่วันแรกที่เขามาใช้บริการ

ปรินทร์ นั่งพิงพนักเก้าอี้นวมตัวใหญ่ในท่าทางกึ่งนั่งกึ่งนอนที่ดูผ่อนคลายแต่ก็ยังแฝงไปด้วยอำนาจ สายตาคมกริบละจากหน้าจอไอแพดในมือแล้วเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าหวานของหญิงสาวทันที เขาไม่ได้พูดอะไร แต่อาการนิ่งเงียบและนัยน์ตาที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตานั้น กลับทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนทำอะไรไม่ถูก

พลอยชมพูรีบหลบสายตา เธอเดินตรงเข้าไปและนั่งลงบนพรมเบื้องหน้าเท้าของชายหนุ่ม วางกะละมังน้ำอุ่นลงอย่างเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดัง

"ขออนุญาต ล้างเท้าให้นะคะ"

มือบางเอื้อมไปสัมผัสที่ข้อเท้าหนาของลูกค้าหนุ่มอย่างระมัดระวัง เพียงแค่ผิวเนื้อของเขาสัมผัสถูกปลายนิ้ว กระแสความร้อนบางอย่างก็แล่นปราดเข้าสู่หัวใจเธอทันที จนเธอต้องลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ เพื่อสะกดกลั้นอาการสั่นสะท้านที่ลามไปทั้งตัว

พลอยชมพูใช้ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดซับหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามข้อเท้าและง่ามนิ้วเท้าของชายหนุ่มอย่างเบามือ เมื่อทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อย เธอจึงเริ่มละเลงครีมนวดลงบนฝ่าเท้าหนา พร้อมกับแรงกดนวดที่สม่ำเสมอพยายามเน้นตามจุดสะท้อนเพื่อความผ่อนคลาย

ภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงปรินทร์นั่งเอนหลังหลับตาพริ้มอยู่นานครู่หนึ่ง ทว่าสายตาคมกริบกลับค่อย ๆ ลืมขึ้นแล้วก้มลงมองร่างบางที่ยังคงตั้งอกตั้งใจนวด

"คุณชื่ออะไรเหรอ"

เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้พลอยชมพูสะดุ้งน้อย ๆ มือที่กำลังนวดอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตามมารยาท

"พลอยชมพูค่ะ... หรือจะเรียกว่าพลอยก็ได้ค่ะคุณปรินทร์"

"เรียกผมว่า น่านก็พอแล้ว"

คำพูดนั้นทำให้พลอยชมพูชะงักไปอีกรอบ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ การที่ลูกค้าในระดับเขาอนุญาตให้เธอเรียกชื่อเล่นด้วยความเป็นกันเองแบบนี้ มันทำให้ระยะห่างที่เธอพยายามขีดเส้นไว้ดูจะพังทลายลงง่าย ๆ

"คะ...คุณน่าน" เธอรับคำเสียงแผ่ว พลางรีบก้มหน้ากลับลงไปตั้งใจนวดเฟ้นที่ฝ่าเท้าหนาเพื่อซ่อนแก้มที่เริ่มซับสีระเรื่อ

"แล้วคุณพลอยมาทำงานที่นี่นานหรือยังครับ"

น้ำเสียงของชายหนุ่มฟังดูเรียบนิ่งทว่ากลับนุ่มนวลขึ้นกว่าตอนแรก ราวกับเขากำลังชวนคุยเพื่อทำความรู้จักมากกว่าจะถามตามมารยาท พลอยชมพูค่อย ๆ ผ่อนคลายลงเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ

"ประมาณสามปีกว่า ๆ แล้วค่ะ พลอยเรียนจบมาก็มาเริ่มงานที่นี่เป็นที่แรกเลย"

"แล้วคุณเรียนจบด้านไหนมาครับ ถึงเลือกมาทำงานนวดสปาแบบนี้"

"พลอยจบด้านคอมพิวเตอร์ธุรกิจมาค่ะคุณน่าน..."

เธอเว้นจังหวะไปนิด แล้วหลุดขำออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นสีหน้าแปลกใจของชายหนุ่ม "ฟังดูไม่เข้ากันเลยใช่ไหมคะ จบคอมฯ มาแต่ดันมาเป็นพนักงานนวดสปา"

"น่าสนใจดีออกครับ" ปรินทร์เอ่ยเสียงเรียบพลางจ้องมองใบหน้าหวานนิ่ง แววตาของเขาไม่มีกระแสล้อเลียนแม้แต่น้อย แต่มันกลับดูจริงจังจนพลอยชมพูเป็นฝ่ายชะงักไปเสียเอง

เธอกะพริบตาปริบ ๆ รู้สึกหน้าร้อนวูบที่จู่ ๆ เขาก็ชมออกมาตรง ๆ แบบนั้น ก่อนจะรีบก้มหน้าลงนวดเฟ้นต่อเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขิน

"คือจริง ๆ แล้วแม่เป็นคนสอนพลอยมาตั้งแต่เด็ก ๆ เลยค่ะ" หญิงสาวเริ่มเล่าต่อ เสียงหวานใสดูผ่อนคลายขึ้นเมื่อพูดถึงที่มา "ท่านเป็นหมอนวดแผนโบราณน่ะค่ะ พลอยก็เลยซึมซับมาเรื่อย ๆ พอมีโอกาสได้มาลองทำจริงจังก็รู้สึกว่าตัวเองทำได้ดี"

เธอเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะสารภาพเหตุผลสำคัญออกมาตามตรง "อีกอย่าง ทำงานที่นี่รายได้ค่อนข้างดีเลยค่ะ ได้ทิปจากลูกค้าใจดีด้วย แล้วที่สำคัญที่สุดคือมันใกล้บ้านพลอยมฝ เดินทางสะดวก ไม่ต้องเสียค่ารถเยอะ จะได้มีเงินเก็บไว้ดูแลครอบครัวกับส่งน้องเรียนด้วย"

คำพูดซื่อ ๆ ที่แฝงไปด้วยความกตัญญูและสู้ชีวิตของเธอ ทำให้ปรินทร์ที่นั่งฟังอยู่นิ่ง ๆ ถึงกับรู้สึกอุ่นซ่านไปถึงหัวใจอย่างประหลาด เขาคลุกคลีอยู่กับโลกธุรกิจที่มีแต่การชิงดีชิงเด่นมานาน พอมาเจอความจริงใจและรอยยิ้มที่ตั้งใจทำเพื่อครอบครัวแบบนี้ มันกลับทำให้เขารู้สึกเลื่อมใสในตัวผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น

สายตาที่เคยดุดันและแข็งกร้าวของนักธุรกิจหมื่นล้าน อ่อนแสงลงจนกลายเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและชื่นชมโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว

เขามองดูปลายนิ้วเรียวที่ยังคงนวดเฟ้นให้เขาอย่างสม่ำเสมอ ก่อนจะตัดสินใจถามคำถามที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที

"แล้ว...คุณมีแฟนหรือยังครับ"

มือบางที่กำลังกดนวดอยู่บนฝ่าเท้าหนาชะงักกึกไปในทันที พลอยชมพูรู้สึกเหมือนลมหายใจขาดช่วงไปดื้อ ๆ หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วกลับยิ่งรัวกระหน่ำจนแทบจะควบคุมไม่อยู่

"คะ...คุณน่าน ถามทำไมเหรอคะ" เธอถามกลับเสียงแผ่ว พลางรีบหลบสายตาไปทางอื่นเพราะทนความร้อนแรงของสายตาเขาไม่ไหว

'ใจเย็นสิพลอย... อย่าเพิ่งคิดเข้าข้างตัวเอง' พลอยชมพูรีบเตือนสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงของตัวเองในใจ เธอพยายามสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ

อันที่จริง คำถามทำนองนี้เธอได้ยินจากลูกค้าผู้ชายมานักต่อนักแล้ว บางคนก็ถามเล่น ๆ บางคนก็ถามเพื่อหวังจะสานสัมพันธ์ต่อแบบไม่จริงจัง ซึ่งเธอก็รู้วิธีรับมือและตอบเลี่ยงมาได้ตลอด แต่ทำไม... พอคำถามนี้หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มตรงหน้ามันกลับทำให้เธอตั้งตัวไม่ติด และใจสั่นได้ถึงขนาดนี้

"ก็แค่ถามดู..." ปรินทร์เปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูนุ่มนวลกว่าปกติ "เห็นคุณทั้งขยันแล้วก็อดทนขนาดนี้ ผมเลยคิดว่าถ้าคุณมีแฟน ผู้ชายคนนั้นคงเป็นคนที่โชคดีมาก ๆ เลยล่ะครับ"

คำชมที่มาพร้อมกับสายตาจริงจังทำเอาพลอยชมพูหน้าร้อนวูบไปถึงใบหู เธอรีบก้มหน้าลงพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาจดจ่ออยู่กับการนวดเฟ้นที่ฝ่าเท้าของเขา

"ขอบคุณที่ชมนะคะคุณน่าน แต่พลอยยังไม่มีแฟนหรอกค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วพลางออกแรงกดนวดอย่างสม่ำเสมอเพื่อซ่อนอาการสั่นของมือ "วัน ๆ พลอยก็อยู่แต่ที่ร้านกับที่บ้าน งานยุ่งจนไม่มีเวลาคิดเรื่องแบบนั้นเลยค่ะ อีกอย่าง พลอยยังมีน้องสาวที่ยังเรียนอยู่"

เธอพยายามทำเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด ราวกับเป็นคำตอบมาตรฐานที่เธอใช้ตอบลูกค้าทุกคน เพื่อขีดเส้นแบ่งระหว่าง 'พนักงาน' กับ 'ลูกค้า' ให้ชัดเจน แม้ว่าในใจจะแอบสั่นไหวกับประโยคที่ว่า 'ผู้ชายที่โชคดี' ของเขาจนแทบคลั่งก็ตาม

ปรินทร์นิ่งฟังพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาจับน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะพยายามสร้างกำแพงของเธอได้ แต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มจาง ๆ อย่างที่คนมองไม่ทันสังเกต

"งั้นเหรอครับ..." เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังแทบหยุดหายใจ "งั้นผมก็เริ่มอยากจะเป็นผู้ชายที่โชคดีคนนั้นขึ้นมาตะหงิด ๆ แล้วสิ"

คำพูดที่แสนจะตรงไปตรงมานั้นทำเอาพลอยชมพูชะงักกึกไปทั้งตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างลืมตัว

"คุณน่าน!"

เธอเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วพร่า ใบหน้าหวานร้อนผ่าวราวกับจะไหม้ พลอยชมพูไม่คิดไม่ฝันว่าคนระดับเขาจะพูดจาเชิงหยอกล้อหรือจริงจัง แบบนี้กับพนักงานนวดตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ

"ทำไมทำหน้าตกใจขนาดนั้นล่ะครับ" ปรินทร์ถามพลางเลิกคิ้วมองอาการเลิ่กลั่กของคนตรงหน้าอย่างนึกเอ็นดู "หรือว่า ผมไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นผู้ชายโชคดีคนนั้น"

"ปะ...เปล่าค่ะ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ" เธอรีบปฏิเสธพัลวันพลางหลบสายตาคมกริบที่จ้องจะหลอมละลายเธอให้ได้ "คือ... คุณน่านเป็นแขกคนสำคัญของร้าน ส่วนพลอยเป็นแค่หมอนวดนะคะ พลอยไม่กล้าคิดอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ"

ปรินทร์นิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวของหญิงสาว สายตาที่เคยดูเจ้าเล่ห์เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นนิ่งสงบ เขาจ้องมองกระหม่อมบางของคนตรงหน้าที่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาอีกเลย

"นั่นสินะ..." เขาเปรยขึ้นเรียบ ๆ น้ำเสียงกลับมาดูสุขุมนุ่มนวลเหมือนเดิม "ผมคงลืมไปว่าตอนนี้คุณกำลังทำงานอยู่ ขอโทษทีที่ทำให้ลำบากใจ"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณน่าน" พลอยชมพูตอบเสียงแผ่ว พยายามควบคุมมือที่ยังสั่นน้อย ๆ ให้กลับมานวดเฟ้นตามจังหวะเดิม ความรู้สึกวูบไหวเมื่อครู่ยังคงตกค้างอยู่ในอก

ปรินทร์จ้องมองเสี้ยวหน้าหวานที่ก้มต่ำอย่างตั้งอกตั้งใจนวดเท้าให้เขาอยู่นานครู่หนึ่ง

"ต่อไปนี้...ผมคงต้องมาที่นี่บ่อย ๆ แล้วล่ะ" เสียงทุ้มเปรยขึ้นเรียบ ๆ "เพราะผมติดใจฝีมือของคุณแล้วสิ..."

ปรินทร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอราวกับจะย้ำคำพูดนั้นให้ประทับลงในใจคนฟัง "ผมขอจองคิวคุณไว้ล่วงหน้าเลยแล้วกัน"

"ขอบคุณที่คุณน่านชอบนะคะ ดิฉันจะตั้งใจทำให้สุดความสามารถ เพื่อให้คุณน่านผ่อนคลายที่สุดเวลามาที่นี่ค่ะ"

คำพูดที่ดูเป็นงานเป็นการของพลอยชมพูเหมือนเป็นการขีดเส้นแบ่งสถานะให้ชัดเจน ทว่าแววตาที่สั่นระริกคู่นั้นกลับทรยศความรู้สึกที่อยู่ลึกข้างในอย่างปิดไม่มิด

‘ตั้งสติสิพลอย... เขาคือลูกค้านะ เขาอาจจะไม่คิดแบบนั้นกับเราก็ได้’ เธอพยายามพร่ำบอกตัวเองในใจเพื่อสะกดกั้นความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้น พลอยชมพูสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ บังคับปลายนิ้วที่สั่นเทาให้กดนวดไปตามจุดบนฝ่าเท้าหนาด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอที่สุดเท่าที่จะทำได้

เธอยังคงรักษารอยยิ้มจาง ๆ ตามมารยาทของพนักงานที่ดีเอาไว้ แม้ว่าในหัวจะเริ่มจินตนาการไปไกลแสนไกลก็ตาม