Masuk“น่าจะผู้ชายตัวสูงคนนั้นคนเดียวหรือเปล่าน
“จะดีเหรอคะคุณชายเซี่ย ฉันไปเองก็ได้ค่ะ” เพ่ยหยูคิดไม่ถึงว่าผู้ชายเย็นชาอย่างเซี่ยเยี่ยนจะอยากพาเธอไปเดินซื้อของในห้าง“ดีสิครับ ผมว่างอีกหลายวันเลย” เซี่ยเยี่ยนบอกด้วยสีหน้าจริงจัง เขาไม่รู้ว่าจะต้องพูดอย่างไรเพื่อให้เพ่ยหยูยอมให้เขาไปรับวันพรุ่งนี้ เพราะนี่ถือเป็นครั้งแรกที่เซี่ยเยี่ยนชวนผู้หญิงไปห้างสรรพสินค้า อีกทั้งผู้หญิงคนนี้ยังเป็นคุณหนูฉินอีกด้วย“ไปกับพี่เซี่ยก็ดีนะเพ่ยหยู เธอจะได้คุยเรื่องวิทยานิพนธ์ด้วยยังไงล่ะ” เซียวอวี้ตงไม่ได้คิดอะไรมากเมื่อได้ยินเซี่ยเยี่ยนชวนเพื่อนของเขาไปเดินห้าง“อืม...ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนคุณชายเซี่ยด้วยนะคะ” เพ่ยหยูไม่กล้าเรียกเซี่ยเยี่ยนอย่างสนิทสนมเหมือนกับเซียวอวี้ตง เธอรู้สึกว่ามันดูไม่ค่อยเหมาะสมนัก
“สวัสดีค่ะคุณชายเซี่ย” เพ่ยหยูยิ้มบางเดินเข้ามาทักทาย เธอดีใจที่วันนี้ได้พบคนที่อยากพบอย่างเซี่ยเยี่ยนพอดี มีหลายเรื่องที่เพ่ยหยูอยากขอคำแนะนำ“สวัสดีครับคุณหนูฉิน ผมว่าพวกเราเข้างานกันก่อนดีไหมครับ” เซี่ยเยี่ยนเห็นว่าตอนนี้เริ่มมีคนมากันอีกกลุ่มใหญ่ด้านหลัง เขาเลยอยากให้ทุกคนไปหาที่นั่งด้านในงานก่อน“รบกวนคุณชายเซี่ยนำทางด้วยนะครับ” ฉินกวงอดเอ่ยขึ้นมาไม่ได้ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคุณปู่ถึงได้ดูไว้ใจเซี่ยเยี่ยนมากขนาดนี้ ทั้งที่ปกติน้องสาวของเขาแทบไม่เคยใกล้ชิดกับชายอื่นนอกจากเพื่อนสนิททั้งสองคนอย่างเซียวอวี้ตงกับหวังหมิงทง“เชิญทุกคนครับ” เซี่ยเยี่ยนภายมือให้พวกฉินจ้วงกับพ่อแม่ของเพ่ยหยูเดินนำไปก่อน ส่วนเขารอเดินไปพร้อมกับเพ่ยหยูอย่างเนียน ๆ“
หลายเดือนต่อมาก่อนจะถึงปีใหม่หนึ่งเดือน ทางการได้มีการติดตั้งโครงข่ายสัญญาณอินเทอร์เน็ตในสามมหาวิทยาลัยใหญ่ในเมืองหลวง รวมถึงสถาบันวิจัยต่าง ๆ เพื่อทดลองระบบก่อนเป็นที่แรก ๆ หลังจากได้รับเงินทุนจากธนาคารโลกเพ่ยหยูกับเพื่อน ๆ เองก็ได้รับประโยชน์มากในการติดตั้งเครือข่ายครั้งนี้ เธอยังใช้โน้ตบุ๊คตัวเก่าที่ได้รับจากเซี่ยเยี่ยนให้เพื่อนสนิททดลองพูดคุยกับชาวต่างชาติในเว็บบอร์ดของต่างประเทศจนมีเพื่อนใหม่หลายคนเลยทีเดียวเมื่อถึงวันหยุดก่อนปีใหม่หนึ่งสัปดาห์ เซียวอวี้ตงก็ไปส่งหวังหมิงทงที่สถานีรถไฟเพื่อให้เขาเดินทางกลับบ้านที่เมืองทางเหนือ ช่วงนี้เซียวอวี้ตงกับหวังหมิงทงต่างเริ่มทำวิทยานิพนธ์กันไปพอสมควรแล้วและกำลังเป็นไปด้วยดี ทางเพ่ยหยูพอมีอินเทอร์เน็ตก็เริ่มจะมีความคิดเรื่องการสร้างโค้ดเกี่ยวกับแพลทฟอร์มออนไลน์เข้ามาเช่นเดียวกัน เธ
“ปู่ไม่เป็นไรหรอกน่า หลานก็รู้ว่าปู่ดูแลสุขภาพดีแค่ไหน” ฉินจ้วงยิ้มบอกหลานสาว ยังไงเขาก็ต้องไปดูที่ทางให้เพ่ยหยูอย่างแน่นอน ฉินจ้วงมีหลานสาวคนเดียว เขาจึงกลัวว่าพอไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองแล้วจะปรับตัวไม่ได้ขึ้นมา“ตกลง ถ้าอย่างนั้นคุณปู่ต้องดูแลสุขภาพให้ดีนะคะ อีกแค่ปีกว่าหนูก็จะเดินทางแล้ว” เพ่ยหยูยอมพยักหน้ารับความหวังดีของปู่เธอพร้อมรอยยิ้มสัปดาห์ต่อมาเพ่ยหยูที่กลับไปเรียนแล้วคอยพาเพื่อนไปดูความคืบหน้าการปรับปรุงห้องเช่าใหม่แทบจะวันเว้นวัน ทีมงานที่ฉินจ้วงมอบหน้าที่ให้ทำงานได้อย่างรวดเร็วมากจริง ๆ อีกทั้งงบประมาณในการปรับปรุงร้านก็ไม่ถึงสองพันหยวน นับว่าเป็นราคาที่ถูกมากสำหรับวัสดุทุกอย่างที่ถูกนำมาตั้งวางเอาไว้ในห้องใหม่แห่งนี้ ห้องน้ำสองห้องยังเป็นแบบสมัยใหม่ซึ่งช่วยให้ความสะดวกกับลูกค้าด้วย เพ่ยหยู
ผิงโต้วยิ้มรับอย่างอารมณ์ดีก่อนจะขอตัวออกไปจากห้องทำงานฉินจ้วง เพ่ยหยูหันไปชิมเค้กร้านพี่สะใภ้พร้อมรอยยิ้ม นานแล้วที่เธอไม่ได้นั่งกินเค้กอย่างสบายใจแบบนี้ นับว่าการเลือกกลับมาพักผ่อนที่บ้านหลังสอบเสร็จเป็นทางเลือกที่ดีมากสำหรับเธอเลยทีเดียวฉินจ้วงหันไปมองหลานสาวที่กำลังกินเค้กพร้อมรอยยิ้มน้อย ๆ เข้าก็อดยิ้มตามไปด้วยอีกคนไม่ได้ เขาเห็นเวลาหลานสาวอ่านหนังสือมักจะมีสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ตลอด พอได้เห็นเพ่ยหยูผ่อนคลายบ้างแบบนี้ คนเป็นปู่อย่างเขาก็อดรู้สึกดีขึ้นมาไม่ได้“เสี่ยวหยู ปู่ทำงานเสร็จแล้ว พวกเราไปที่ห้องประชุมชั้นล่างกันเถอะ” ฉินจ้วงปิดแฟ้มเอกสารแฟ้มสุดท้ายที่อยู่บนโต๊ะลงหลังพูดจบ“ได้ค่ะ ให้หนูไปบอกคุณปู่เลขาก่อนไหมคะ” เพ่ยหยูอาสาขึ้นมาทันที เธออยากทำประโยชน์ช่วยคุณปู่แค่เล็กน้อยก็ยังดี
“ไม่มีปัญหา ฉันก็ต้องให้นายลองเกมส์ใหม่ที่ฉันจะสร้างด้วย” เซียวอวี้ตงพยักหน้ารับคำด้วยความเต็มอกเต็มใจ เขาดีใจที่มีเพื่อนอย่างหวังหมิงทงให้คอยคุยด้วยเกี่ยวกับเรื่องเรียนหลังมื้อเย็นของวัน ฉินจ้วงมานั่งคุยกับลูกหลานที่ห้องรับแขก วันนี้เขาเข้าบริษัทเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีตั้งแต่ปล่อยให้หลานชายดูแลธุรกิจ“ช่วงนี้งานในต่างเมืองมากขึ้นหลายเท่าเลยนะ คนที่หลานส่งไปไว้ใจได้แน่นะ” ฉินจ้วงหันไปถามฉินกวงที่วันนี้เข้าบริษัทตระกูลเวยทั้งวัน“ไว้ใจได้ครับคุณปู่ ผมให้พวกเขาตรวจสอบผู้จัดการที่โน่นด้วยจนกว่าโครงการจะแล้วเสร็จ น่าจะอีกหลายเดือนกว่าพวกเขาจะได้กลับเมืองหลวงครับ” ฉินกวงรายงานสิ่งที่เขาสั่งไปแล้ว“อืม...
“หนูจะตั้งใจเรียนค่ะอาจารย์ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หนูขอตัวกลับหอพักก่อนนะคะ” เพ่ยหยูที่หอบหนังสือหลายเล่มเอาไว้รีบบอก เธอไม่คิดว่าหนังสือจะหนามากขนาดนี้“ไปเถอะ มีอะไรสง
จูข่ายหนิงคุยกับเพ่ยหยูไม่นานก็บอกให้ทุกคนแยกย้ายกันไปกิินมื้อเที่ยงให้เสร็จ เธอเองก็เดินหายลับไปเพื่อกินข้าวที่เจ้าหน้าที่เตรียมเอาไว้ให้ในห้องทำงานเหมือนกับทุกวันไป่หลิวกับซู่ฟางช
“ครับ/ค่ะ” เสียงเด็กที่อยู่ในห้องต่างรับคำพร้อมกันทันที พวกเขาไม่เหมือนเด็กสามคนนั้นที่เพิ่งเข้ามาไม่กี่วันก็เอาแต่ก่อเรื่องแล้ว
“ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องซักนะ พวกพี่จะมาซักตอนพักเที่ยง” ไป่หลิวกระซิบบอกเสียงเบาเช่นกัน“ใช่ ใช่ ของพี่ก็เหมือนกันนะ น้องสาวอย่าทำให้ตัวเองลำบากล่ะ” ซู่ฟางรู้ดีว่าเพ่ยห







