Mag-log inShare
ลุยงานวิจัย
Petsa ng paglalathala:
2026-09-26 17:00:01พวกเพ่ยหยูรอจนกระทั่งเซี่ยเยี่ยนกับผานฟงเดินลับ
Pinakabagong kabanata
เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง ลุยงานวิจัย
พวกเพ่ยหยูรอจนกระทั่งเซี่ยเยี่ยนกับผานฟงเดินลับสายตาไป พวกเขาจึงหันหลังเพื่อออกจากสนามบินและกลับขึ้นรถของตัวเอง ครั้งนี้ม่อชิวไปขับรถให้กับเพ่ยหยูเพราะดูท่าทีคุณหนูของเขาแล้วก็ไม่วางใจที่จะให้เธอขับกลับเองคนเดียวสักเท่าไหร่ อีกทั้งตอนนี้เวลาก็ค่ำมากแล้วด้วย ระยะทางจากสนามบินกลับไปบ้านที่ฝั่งเคมบริดจ์ยังต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมงถึงแม้จะไม่ใช่ชั่วโมงเร่งด่วนก็ตามทีเมื่อกลับมาถึงบ้าน ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับห้องพักของตัวเอง เพ่ยหยูรีบอาบน้ำแล้วเข้านอนทันที พรุ่งนี้ยังมีวันหยุดอีกวันก่อนจะต้องไปเข้าเรียนในช่วงสายวันจันทร์ เธอคิดที่จะลุยงานวิจัยให้ได้มากที่สุดเพื่อที่โปรแกรมการสร้างโปรโตคอลเสมือนอาจเสร็จก่อนที่เซียวอวี้ตงจะใช้โปรแกรมเก่าสร้างเสร็จ เพ่ยหยูอยากให้เพื่อนทดสอบโปรแกรมและสามารถซิมมูเลทงานได้ก่อนที่จะนำไปทดสอบจริงที่แล็ปของบริษัทเซี่ยเยี่ยนหลังมื้อเช้าวันต่อมา เพ่ยหยูรีบกลับขึ้นห้องของตัวเองเพื
เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง เขากลับไปแล้ว
เซี่ยเยี่ยนกับผานฟงยังคงนั่งรถที่ซี่หลิวขับและมีม่อชิวนั่งข้าง ส่วนเพ่ยหยูนั้นเลือกที่จะขับรถด้วยตัวเองไปยังสนามบิน เธอกลัวว่าถ้าได้อยู่ใกล้กับเซี่ยเยี่ยนนาน ๆ แล้วจะไม่อยากให้เขากลับไปจริง ๆ เพ่ยหยูรู้สึกว่าการมีเซี่ยเยี่ยนอยู่ข้าง ๆ ทำให้เธอมีความมั่นใจมากขึ้นในงานวิจัยที่กำลังทำอยู่ อีกทั้งยังรู้สึกเหมือนเขาเป็นครอบครัวคนหนึ่งของเธอด้วยรถทั้งสี่คันไปจอดยังที่จอดรถของสนามบินเสร็จ ทุกคนก็พากันลงจากรถ โดยเซี่ยเยี่ยนและผานฟงต่างลากกระเป๋าเดินทางกันคนละสองใบเพื่อเข้าไปภายในสนามบิน เพ่ยหยูเห็นแบบนั้นก็อยากเข้าไปช่วยเซี่ยเยี่ยนถือกระเป๋า แต่กลับถูกห้ามเอาไว้เสียก่อน“พี่ถือเองได้ครับ น้องเพ่ยหยูไม่ต้องเป็นห่วงนะ” เซี่ยเยี่ยนบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม เขาเองก็ไม่อยากรีบกลับสักเท่าไหร่ เพราะตั้งแต่ได้ไปเดทกันเมื่อวานนี้ เซี่ยเยี่ยนก็รู้สึกอยากอยู่ดูแลเพ่ยหยูให้ได้นานกว่านี้ น่าเสียดายที่เขายังมีงานต้อง
เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง มื้อค่ำในโรงแรม
คนทั้งกลุ่มเดินออกจากห้างสรรพสินค้าตรงไปยังไชน่าทาวน์ที่อยู่ไม่ไกลทันที พวกเขาตรงดิ่งไปยังร้านประจำที่เคยมากิน เพ่ยหยูบอกม่อชิวให้จองห้องพิเศษเช่นเคยเพื่อจะได้นั่งกินกันเงียบ ๆ ในห้อง ดีกว่าจะต้องไปนั่งฟังคนคุยกันเสียงดังด้านนอกพวกเขาสั่งอาหารไม่นานก็ได้รับอาหารมาส่งถึงโต๊ะ ระหว่างกินอาหารพวกเขาก็คุยกันไปด้วยเรื่องงานวิจัยที่จะทำกันต่อหลังจากไปส่งเซี่ยเยี่ยนขึ้นเครื่องเพื่อกลับประเทศ“ชิปของนายอีกไม่นานก็จะได้แล้วใช่ไหมหมิงทง นายคิดจะพัฒนาชิปนี้ด้วยไหมถ้ามันยังไม่เป็นที่พอใจหลังจากลองใช้ดู” เซียวอวี้ตงหันไปถามหวังหมิงทง“ก็ต้องลองดูก่อนนะ ฉันยังต้องศึกษาเรื่องการสร้างชิปความจำสูงเพิ่มอีกมาก” หวังหมิงทงยืมหนังสือจากห้องสมุดมาไว้ไม่น้อยเกี่ยวกับการสร้างชิป เขาเหลือแค่ลองสร้างในห้องแล็ปของมหาวิทยาลัยดูเท่านั้น ซึ่งเรื่อง
เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง พาเพื่อนซื้อของฝาก
“ฉันกับพี่เยี่ยนก็แค่ไปซื้อหนังสือ ดูหนัง ซื้อของที่ห้างแล้วก็กินข้าวด้วยกัน อ้อ มีไปเดินที่ริมฝั่งแม่น้ำชาลส์ด้วยนะ บรรยากาศที่นั่นดีมากเลยล่ะ” เพ่ยหยูบอกคร่าว ๆ พร้อมรอยยิ้ม เธอตัดสินใจนั่งลงคุยกับเพื่อน ๆ แทนที่จะขึ้นห้องไป“แถวนี้มีโรงหนังด้วยเหรอเพ่ยหยู ทำไมพวกเราไม่รู้เลยล่ะ” เซียวอวี้ตงมัวแต่ยุ่งกับการเรียนเขาเลยไม่ค่อยรู้ว่าที่ไหนมีอะไรอยู่บ้าง“มีสิ อยู่แค่ Harvard Square นี่เอง ที่นั่นคนไปเที่ยวเยอะเหมือนกันนะ” เพ่ยหยูบอก“อืม...ก็ไม่ไกลจริง ๆ นั่นแหละ ว่าแต่พรุ่งนี้พี่เซี่ยก็จะกลับแล้วใช่ไหม เธอจะไปส่งเขาที่สนามบินหรือเปล่าล่ะเพ่ยหยู” หวังหมิงทงถามเพื่อน เขาเองก็อยากไปส่งเซี่ยเยี่ยนเช่
เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง ดูแลเพ่ยหยูอย่างดี
เซี่ยเยี่ยนหันมองคนตัวเล็กที่ควงแขนเขาอยู่ด้วยความแปลกใจ แต่พอเห็นรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเพ่ยหยูเข้าไป เซี่ยเยี่ยนก็เผลอยิ้มบางตามไปด้วยอีกคน เขาคิดไม่ถึงว่าเพ่ยหยูจะกล้าทำตัวใกล้ชิดกับเขามากขนาดนี้ต่อหน้าคนในห้างเป็นจำนวนมากหลังจากเก็บของกันเสร็จแล้ว เซี่ยเยี่ยนก็กลับมาจับมือเพ่ยหยูด้วยความรู้สึกใกล้ชิดมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะแสดงความรู้สึกจริง ๆ ออกมาต่อหน้าเธอเลย“เราจะไปกินอะไรกันดีคะพี่เยี่ยน” เพ่ยหยูหันไปถามคนตัวสูงอย่างร่าเริง“น้องเพ่ยหยูอยากกินอาหารทะเลหรือเปล่าครับ ถ้าอยากกินก็ไปร้านเดิมกัน” เซี่ยเยี่ยนคิดว่าเพ่ยหยูน่าจะชอบอาหารทะเลมากกว่า“ก็ได้ค่ะ มีพี่เยี่ยนช่วยแกะเปลือกให้ ฉันกินได้เยอะแน่เลย” เพ่ยหยูยิ้มกว้างอย่าง
เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง บรรยากาศพาไป
เซี่ยเยี่ยนสังเกตว่าเพ่ยหยูมองมือเขาบ่อย ๆ เขาจึงหันไปมองคู่รักคู่อื่นก็เห็นพวกเขาต่างจับมือกันเดินแทบทุกคู่ เซี่ยเยี่ยนจึงตัดสินใจยื่นมือที่ว่างจากถือถุงหนังสือไปจับมือเพ่ยหยูซึ่งให้ความรู้สึกนุ่มนวลมากราวกับปุยนุ่นเพ่ยหยูรู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือใหญ่เลยเงยหน้าหันไปมองเขาพร้อมรอยยิ้มบาง เธอยังคิดวนเวียนอยู่ว่าจะลองจับมือเขาเองดีหรือเปล่า ในที่สุดเพ่ยหยูก็ไม่ต้องรุกเองแล้ว และทั้งสองคนก็เดินตรงไปยังโรงหนังซึ่งกำลังจะฉายหนังเรื่องMetropolitan ซึ่งเป็นหนังแนวคอมเมดี้พอดี เซี่ยเยี่ยนจึงเข้าไปซื้อตั๋วหนังโดยให้เพ่ยหยูรออยู่นอกแถว เขาไม่อยากให้เธอต้องมาเบียดเสียดกับคนอื่นที่กำลังต่อคิวอยู่“น้องเพ่ยหยูอยากให้พี่ซื้อของว่างเข้าไปด้วยไหมครับ พี่จะได้ไปซื้อให้ก่อน อีกนานกว่าหนังจะจบ พี่กลัวน้องจะหิวเสียก่อน” เซี่ยเยี่ยนที่ซื้อตั๋วมาแล้วเดินมาถามเพ่ยห
เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง อัจฉริยะ
จูข่ายหนิงคุยกับเพ่ยหยูไม่นานก็บอกให้ทุกคนแยกย้ายกันไปกิินมื้อเที่ยงให้เสร็จ เธอเองก็เดินหายลับไปเพื่อกินข้าวที่เจ้าหน้าที่เตรียมเอาไว้ให้ในห้องทำงานเหมือนกับทุกวันไป่หลิวกับซู่ฟางช
เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง การเปลี่ยนแปลง
“ครับ/ค่ะ” เสียงเด็กที่อยู่ในห้องต่างรับคำพร้อมกันทันที พวกเขาไม่เหมือนเด็กสามคนนั้นที่เพิ่งเข้ามาไม่กี่วันก็เอาแต่ก่อเรื่องแล้ว
เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง ขยัน
“ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องซักนะ พวกพี่จะมาซักตอนพักเที่ยง” ไป่หลิวกระซิบบอกเสียงเบาเช่นกัน“ใช่ ใช่ ของพี่ก็เหมือนกันนะ น้องสาวอย่าทำให้ตัวเองลำบากล่ะ” ซู่ฟางรู้ดีว่าเพ่ยห
เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง ผ่านพ้นวันแรก
พวกเด็กที่เรียนร่วมกับไป่หลิน ซู่ฟางและจางเจี้ยนต่างไม่ได้สนใจพวกเขา มีเพียงเด็กไม่กี่คนในห้องนอนนี้ที่เพิ่งเคยเห็นพวกเขาเท่านั้นหันไปมองบ้างเป็นบางครั้ง กระทั่งพวกไป่หลิวเอนตัวลงนอนพักผ่อน เด็กพวกนั้นก็เลิกสนใจพวกเขาและนอนเงียบ ๆ เช่นกัน
Maaari mong magustuhan
ชะตารักนางรอ
เทียนเหอ74.9K viewsแม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.6K viewsบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.3K viewsข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม31.0K viewsทะลุมิติไปเลี้ยงดูสามีสติไม่ดี พร้อมระบบซูเปอร์มาร์เก็ต
ดอกไม้หนาม312 viewsคุณหนูรองมิใช่สตรีร้ายกาจ
ฝอยทองหวานน้อย352 viewsลิขิตรักสังเวยบูชาสวรรค์
บีตามใจเขียน363 viewsเมื่อฮองเฮาปีศาจ ชวนอ๋องทรราชกู้บัลลังก์
Treenapa37 views
