เมีย(รัก)ของสิงหา

ตอนที่1 ผู้ชายเถื่อน

ท้องฟ้าใกล้มืดสนิท แสงไฟจากเสาไฟหน้าร้านไอศกรีมสะท้อนเงานักเรียนหญิงตัวเล็กที่เพิ่งแยกกับเพื่อนสนิทอย่าง กะทิ มาได้ไม่นาน น้ำอิงกอดกระเป๋านักเรียนไว้แน่น ขาก้าวเร็ว ๆ เพราะพี่ชายกำชับเสมอว่าอย่ากลับบ้านดึกเกินไป เวลาเพิ่งหนึ่งทุ่ม แต่ถนนเล็กข้างร้านกลับเงียบจนน่าขนลุก

จังหวะนั้นเสียง ตุบ! ดังสนั่นเหมือนอะไรถูกเหวี่ยงกระแทกพื้น น้ำอิงสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะเหลือบมองไปทางตรอกมืดด้านข้าง

เธอเห็น กลุ่มชายวัยรุ่นฉกรรจ์สามคน เงาของพวกเขาเหยียดยาวทาบพื้นจากแสงส้มมัวๆ

คนแรก…ยืนพิงกำแพง สูบบุหรี่แบบใจเย็นชวนหนาว

คนที่สอง…กอดอก มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาไร้ปรานี

คนที่สาม…กำลังย่อตัวทับร่างของใครสักคนบนพื้น แล้วซัดหมัดลงไปเต็มแรง

เสียงร้องโหยหวนของคนที่โดนต่อยดังขึ้นอีกครั้ง

“อึก!…พะ พอแล้ว…!”

น้ำอิงตัวสั่น มือเล็กรีบปิดปากกลั้นเสียง เธอหอบหายใจเบา ๆ อย่างหวาดกลัว แต่ความสงสารดันชนะความกลัวเฉยเลย…

เธอย่องเข้าไปหลังพุ่มไม้เล็ก ๆ แล้วชะโงกหน้าดูชายสามคนนี้…ดูไม่ใช่เด็กดีสักคน และคนที่ยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่นั่น น่ากลัวที่สุดในกลุ่ม

ควันบุหรี่ลอยผ่านใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมเข้มคู่นั้นมองเหตุการณ์ด้วยความเฉยชาที่เหมือนมีอะไรซ่อนอยู่

หล่อ…แต่โคตรน่ากลัว

หล่อ…แต่เหมือนเสือที่กำลังรอขย้ำเหยื่อ

หัวใจน้ำอิงเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก เธอกัดฟันแน่น สูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากหลังพุ่มไม้แล้วตะโกนลั่น

“พอได้แล้วนะ! พวกพี่กำลังทำอะไรเขา!?”

เสียงใสของเธอทำให้ ทั้งสามคน หันมาช้า ๆ เหมือนในหนังสโลวโมชั่น เหมือนทุกเสียงหายไปหมด เหลือเพียงดวงตาของพวกเขาที่จ้องมาที่เธอ

น้ำอิงก้าวถอยหลังอย่างลืมตัวทันที ทั้งสามมองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าวและสายตาที่ดุดันที่สุด…มาจากคนที่สูบบุหรี่

ไฟปลายบุหรี่แดงวาบขึ้น เขายกมันขึ้นสูบอย่างไม่รีบร้อน ควันสีเทาจาง ๆ พ่นออกมาจากริมฝีปากบางที่คมชัดเกินหน้าเด็กมหาลัยทั่วไป

ดวงตาของเขาคมกริบเหมือนเสือกลางคืน ทันใดนั้น…คนที่กำลังต่อยก็พูดขึ้นเสียงต่ำ

“เหี้ย!… มาจากไหนวะเนี่ย! เด็กนักเรียนอีก”

“หลงมาซอยนี้มีแต่ซวยนะน้อง” พระพายที่กอดอกยืนดูหรี่ตาใส่เธอ

“จะ…จะทำร้ายกันทำไมคะ ปล่อยเขาเถอะ” น้ำอิงสะดุ้ง หายใจไม่เป็นจังหวะ แต่เธอก็ยังพยายามพูดเสียงสั่น

“น้องครับ โลกมันไม่ได้ใสเหมือนชุดนักเรียน ม.ปลายนะ” ใต้ฝุ่นหัวเราะหยัน

“กลับบ้านไปกินนมนอนนะหนู” พระพายเสริมเสียงเรียบ

แต่คนที่ทำให้เธอขาสั่นที่สุด คือคนที่ยังพิงกำแพง…สูบบุหรี่ไม่สะทกสะท้านแม้เธอจะยืนอยู่ต่อหน้า

เขาขยับตัวเล็กน้อย

สายตาคมกริบไล่มองตั้งแต่รองเท้านักเรียนสีดำของเธอ ขึ้นไปถึงชายกระโปรงนักเรียน แล้วจบที่ใบหน้าหวาด ๆ ของเธอ

น้ำอิงถึงกับตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นดังจนเธอแทบได้ยินเอง เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ…เรียบ…ดุ…แต่โคตรหล่อ

“..อยากโดนต่อยแทนมัน?”

“..เฮือก!!”

เขาเอาบุหรี่ในมือแตะกับกำแพงจนเกิดเสียง ฉึบ ไฟปลายมวนดับลง ก่อนหมุนข้อมือปัดขี้บุหรี่ทิ้งอย่างไม่ใส่ใจดวงตาคมเข้มสบตาเธอตรง ๆ เหมือนจะถามว่า กล้าดียังไงถึงมายืนท้าทายเขาแบบนี้ แล้วเขาก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเธอขนลุกซู่

“อย่าเข้ามายุ่ง ถ้าไม่อยากมีเรื่องไปด้วย”

เพื่อนทั้งสองยิ้มมุมปาก ชัดเจนว่าพวกเขารู้กัน น้ำอิงเม้มปาก มือที่ถือกระเป๋าแน่นจนสั่น เธอไม่รู้ว่าควรหนี หรือควรช่วยคนบนพื้นก่อน

แต่สายตาของผู้ชายคนนั้น…ทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้เลย ร่างกายเหมือนถูกดึงดูด เหมือนถูกคุมด้วยแรงบางอย่างเอาไว้