LOGIN“งั้นฟังดีๆ นะอิง” เขากระซิบช้าๆ ชัดทีละคำ “ฉันไม่ได้ห้ามเธอรักพี่ชายของเธอ… แต่ฉันก็ไม่ยอมให้เธอทิ้งฉันเหมือนที่เธอเกือบจะทำเมื่อกี้เหมือนกัน”
View Moreตอนที่1 ผู้ชายเถื่อน
ท้องฟ้าใกล้มืดสนิท แสงไฟจากเสาไฟหน้าร้านไอศกรีมสะท้อนเงานักเรียนหญิงตัวเล็กที่เพิ่งแยกกับเพื่อนสนิทอย่าง กะทิ มาได้ไม่นาน น้ำอิงกอดกระเป๋านักเรียนไว้แน่น ขาก้าวเร็ว ๆ เพราะพี่ชายกำชับเสมอว่าอย่ากลับบ้านดึกเกินไป เวลาเพิ่งหนึ่งทุ่ม แต่ถนนเล็กข้างร้านกลับเงียบจนน่าขนลุก จังหวะนั้นเสียง ตุบ! ดังสนั่นเหมือนอะไรถูกเหวี่ยงกระแทกพื้น น้ำอิงสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะเหลือบมองไปทางตรอกมืดด้านข้าง เธอเห็น กลุ่มชายวัยรุ่นฉกรรจ์สามคน เงาของพวกเขาเหยียดยาวทาบพื้นจากแสงส้มมัวๆ คนแรก…ยืนพิงกำแพง สูบบุหรี่แบบใจเย็นชวนหนาว คนที่สอง…กอดอก มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาไร้ปรานี คนที่สาม…กำลังย่อตัวทับร่างของใครสักคนบนพื้น แล้วซัดหมัดลงไปเต็มแรง เสียงร้องโหยหวนของคนที่โดนต่อยดังขึ้นอีกครั้ง “อึก!…พะ พอแล้ว…!” น้ำอิงตัวสั่น มือเล็กรีบปิดปากกลั้นเสียง เธอหอบหายใจเบา ๆ อย่างหวาดกลัว แต่ความสงสารดันชนะความกลัวเฉยเลย… เธอย่องเข้าไปหลังพุ่มไม้เล็ก ๆ แล้วชะโงกหน้าดูชายสามคนนี้…ดูไม่ใช่เด็กดีสักคน และคนที่ยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่นั่น น่ากลัวที่สุดในกลุ่ม ควันบุหรี่ลอยผ่านใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมเข้มคู่นั้นมองเหตุการณ์ด้วยความเฉยชาที่เหมือนมีอะไรซ่อนอยู่ หล่อ…แต่โคตรน่ากลัว หล่อ…แต่เหมือนเสือที่กำลังรอขย้ำเหยื่อ หัวใจน้ำอิงเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก เธอกัดฟันแน่น สูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากหลังพุ่มไม้แล้วตะโกนลั่น “พอได้แล้วนะ! พวกพี่กำลังทำอะไรเขา!?” เสียงใสของเธอทำให้ ทั้งสามคน หันมาช้า ๆ เหมือนในหนังสโลวโมชั่น เหมือนทุกเสียงหายไปหมด เหลือเพียงดวงตาของพวกเขาที่จ้องมาที่เธอ น้ำอิงก้าวถอยหลังอย่างลืมตัวทันที ทั้งสามมองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าวและสายตาที่ดุดันที่สุด…มาจากคนที่สูบบุหรี่ ไฟปลายบุหรี่แดงวาบขึ้น เขายกมันขึ้นสูบอย่างไม่รีบร้อน ควันสีเทาจาง ๆ พ่นออกมาจากริมฝีปากบางที่คมชัดเกินหน้าเด็กมหาลัยทั่วไป ดวงตาของเขาคมกริบเหมือนเสือกลางคืน ทันใดนั้น…คนที่กำลังต่อยก็พูดขึ้นเสียงต่ำ “เหี้ย!… มาจากไหนวะเนี่ย! เด็กนักเรียนอีก” “หลงมาซอยนี้มีแต่ซวยนะน้อง” พระพายที่กอดอกยืนดูหรี่ตาใส่เธอ “จะ…จะทำร้ายกันทำไมคะ ปล่อยเขาเถอะ” น้ำอิงสะดุ้ง หายใจไม่เป็นจังหวะ แต่เธอก็ยังพยายามพูดเสียงสั่น “น้องครับ โลกมันไม่ได้ใสเหมือนชุดนักเรียน ม.ปลายนะ” ใต้ฝุ่นหัวเราะหยัน “กลับบ้านไปกินนมนอนนะหนู” พระพายเสริมเสียงเรียบ แต่คนที่ทำให้เธอขาสั่นที่สุด คือคนที่ยังพิงกำแพง…สูบบุหรี่ไม่สะทกสะท้านแม้เธอจะยืนอยู่ต่อหน้า เขาขยับตัวเล็กน้อย สายตาคมกริบไล่มองตั้งแต่รองเท้านักเรียนสีดำของเธอ ขึ้นไปถึงชายกระโปรงนักเรียน แล้วจบที่ใบหน้าหวาด ๆ ของเธอ น้ำอิงถึงกับตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นดังจนเธอแทบได้ยินเอง เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ…เรียบ…ดุ…แต่โคตรหล่อ “..อยากโดนต่อยแทนมัน?” “..เฮือก!!” เขาเอาบุหรี่ในมือแตะกับกำแพงจนเกิดเสียง ฉึบ ไฟปลายมวนดับลง ก่อนหมุนข้อมือปัดขี้บุหรี่ทิ้งอย่างไม่ใส่ใจดวงตาคมเข้มสบตาเธอตรง ๆ เหมือนจะถามว่า กล้าดียังไงถึงมายืนท้าทายเขาแบบนี้ แล้วเขาก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเธอขนลุกซู่ “อย่าเข้ามายุ่ง ถ้าไม่อยากมีเรื่องไปด้วย” เพื่อนทั้งสองยิ้มมุมปาก ชัดเจนว่าพวกเขารู้กัน น้ำอิงเม้มปาก มือที่ถือกระเป๋าแน่นจนสั่น เธอไม่รู้ว่าควรหนี หรือควรช่วยคนบนพื้นก่อน แต่สายตาของผู้ชายคนนั้น…ทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้เลย ร่างกายเหมือนถูกดึงดูด เหมือนถูกคุมด้วยแรงบางอย่างเอาไว้ตอนพิเศษ (Special Episode)EP. พิเศษ 3น้ำอิงท้องแปดเดือนช่วงบ่ายของบ้านสีขาวเงียบสงบ แสงแดดลอดผ่านม่านบางเข้ามาแตะพื้นห้องรับแขกเป็นลายอ่อน น้ำอิงนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟา มือหนึ่งลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นชัดเจน อีกมือเกาคางไทเกอร์ที่นอนแผ่พุงอยู่บนตักอย่างสบายใจ เธอถอนหายใจยาวเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้อยู่บ้านอยู่แต่บ้านวนเวียนอยู่แค่บ้านหลังนี้มาหลายเดือนแม้บ้านจะใหญ่ แม้จะมีคนดูแลมากมาย แต่ความเบื่อมันก็ไม่เข้าใครออกใคร โดยเฉพาะกับคนท้องที่อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ได้ง่ายกว่าปกติน้ำอิงเหลือบตามองไปทางห้องทำงานชั้นหนึ่ง ประตูปิดสนิท เธอรู้ดีว่าข้างในนั้น…สิงหากำลังนั่งอยู่หน้ากองเอกสาร ทำงานไม่หยุดเหมือนทุกวันเธอขยับตัวช้าๆ อย่างอุ้ยอ้าย ลุกขึ้นยืน มือหนึ่งยันโซฟา อีกมือประคองหน้าท้อง เดินไม่ถนัดนัก แต่ความอยากออกไปข้างนอกก็ชนะทุกอย่างสายตากวาดมองซ้ายขวาก่อนจะเห็นร่างเล็กๆ ของปูเป้ สาวใช้ประจำบ้านกำลังจัดดอกไม้อยู่ไม่ไกลน้ำอิงยกมือกวักเรียกเบาๆ“ปูเป้…”“คุณอิง มีอะไรให้ช่วยไหมคะ” ปูเป้หันมา เห็นสีหน้าคุณผู้หญิงก็รีบเดินเข้ามาทันที“ชู่…อย่าเสียงดังนะ” น้ำอิงรีบเอานิ้วชี้จุ๊ปาก“ค่ะ…มีอะไร
ตอนพิเศษ (Special Episode)EP. พิเศษ 2เสียงเฮฮาดังขึ้นเป็นระยะจากด้านล่างของบ้าน แม้เวลาจะล่วงเลยมาจนเกือบห้าทุ่มแล้ว แต่บรรยากาศงานเลี้ยงก็ยังไม่ซาลงง่ายๆ เสียงดนตรี เสียงหัวเราะ และบทสนทนาของเพื่อนๆ แว่วขึ้นมาถึงชั้นบนอย่างแผ่วเบา น้ำอิงขอตัวขึ้นมาก่อนร่างกายเธออ่อนล้าเหลือเกินวันนี้เธอแทบไม่ได้ดื่มอะไร นอกจากน้ำส้มกับน้ำเปล่า แต่ความง่วงกลับถาโถมรุนแรงกว่าทุกวัน บางทีอาจเป็นเพราะหัวใจที่อิ่มเอมเกินไป หรือไม่ก็เพราะอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังเติบโตอยู่ในท้อง ทำให้เธอรู้สึกเพลียเร็วกว่าปกติหลังอาบน้ำเสร็จ น้ำอิงเปลี่ยนเป็นชุดนอนกระโปรงผ้าบาง พลิ้วไหวสบายตัว กลิ่นสบู่อ่อนๆ ติดกาย เธอปีนขึ้นเตียงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่าง ปล่อยให้ความเงียบของห้องโอบกอดเปลือกตาหนักอึ้งไม่ถึงนาที…เธอก็หลับไป ลมหายใจสม่ำเสมอใบหน้าหวานผ่อนคลายราวกับกำลังฝันถึงอะไรดีๆไม่นานนัก ประตูห้องก็เปิดออกอย่างแผ่วเบา สิงหาก้าวเข้ามาในความมืด ไฟในห้องยังคงปิด มีเพียงแสงรำไรจากภายนอกส่องเข้ามาพอให้เห็นร่างบางบนเตียง เขาหยุดยืนมองเธออยู่ตรงนั้นนานกว่าที่ตั้งใจหญิงสาวที่เพิ่งผ่านวันสำคัญที่สุดในชีวิต ภร
ตอนพิเศษ (Special Episode)EP. พิเศษ 1สามเดือนถัดมาบ้านสีขาวหลังใหญ่ที่เคยเงียบสงบ วันนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และความคึกคัก แขกเหรื่อหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย สนามหญ้าด้านหน้าถูกจัดเป็นพื้นที่รับรองอย่างสวยงาม ดอกไม้สีอ่อนถูกจัดวางอย่างตั้งใจ ผ้าขาวปลิวไหวตามแรงลม แสงแดดอุ่นๆ ของช่วงสายทำให้งานทั้งงานดูเหมือนภาพฝันทุกคนต่างรู้ดีว่าวันนี้ไม่ใช่งานธรรมดาแต่มันคือวันสำคัญของคนสองคน และเป็นวันที่ครอบครัวหนึ่ง…สมบูรณ์ขึ้นอย่างแท้จริงในห้องแต่งตัวชั้นบน น้ำอิงนั่งอยู่หน้ากระจก เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองอย่างเงียบงัน รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก จากเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง...ที่ไม่เคยคิดว่าชีวิตจะเดินมาถึงตรงนี้ได้ ไม่เคยคิดว่าจะมีบ้าน มีครอบครัว มีคนรัก และกำลังจะมีคำว่า แม่ เพิ่มเข้ามาในชีวิตวันนี้…เธอมีทุกอย่าง...น้ำอิงอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวฟูฟ่อง ตัวเดรสปักลูกไม้ละเอียด ไล่ลงมาตามช่วงตัวอย่างประณีต ผ้าทิ้งตัวพลิ้วสวยราวกับเมฆบางๆ แขนเสื้อโปร่งขับให้เธอดูอ่อนหวาน ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างพอดีเผยความงดงามแบบไม่ต้องพยายาม ราวกับเจ้าหญิงในนิทานที่ไม่ต้องมีมงกุฎ ก็ยังส่องแสงได้
ตอนที่64 ทะเบียนสมรสกับความสุขที่เรียกว่าบ้าน THE END แสงเช้าสีอ่อนลอดผ่านม่านโปร่งเข้ามาในห้อง คอนโดที่เคยเงียบเหงากลับมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างประหลาดในเช้าวันนี้ สิงหาแต่งตัวเสร็จก่อน เขายืนหน้ากระจกเช็กความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินออกมานั่งรอที่โซฟาห้องรับแขก“อิง เสร็จรึยังครับ”เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มจางๆ แม้จะพยายามทำเหมือนปกติ แต่หัวใจกลับเต้นแรงกว่าทุกเช้า“แป๊บหนึ่งค่าา ใกล้แล้ว!” เสียงตอบกลับดังมาจากในห้องนอนสิงหาเอนหลังพิงพนักโซฟา มือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดไถไปเรื่อยๆ ทั้งที่แทบไม่รู้ว่าตัวเองอ่านอะไรอยู่ เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด รีดเรียบจนคม กางเกงสแลคสีดำแนบขาเข้ารูปพอดีตัว ยิ่งขับให้รูปร่างสูงใหญ่ดูสง่างาม สุภาพ แต่แฝงด้วยความภูมิฐานที่ไม่ต้องพยายามเขาเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องนอนน้ำอิงเดินออกมาอย่างช้าๆ ราวกับภาพหนึ่งที่หลุดออกมาจากความฝันเธออยู่ในชุดเดรสสีขาวสายเดี่ยว ลายลูกไม้ละเอียด ผ้าชีฟองของกระโปรงสั้นพลิ้วเหนือเข่าขึ้นมานิดเดียว ทุกย่างก้าวเบาๆ ทำให้ผ้าขยับไหวอย่างอ่อนหวาน เส้นผมปล่อยยาวอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าสดใส แต่แฝง