เมีย(รัก)ของสิงหา

ตอนที่1 ผู้ชายเถื่อนท้องฟ้าใกล้มืดสนิท แสงไฟจากเสาไฟหน้าร้านไอศกรีมสะท้อนเงานักเรียนหญิงตัวเล็กที่เพิ่งแยกกับเพื่อนสนิทอย่าง กะทิ มาได้ไม่นาน น้ำอิงกอดกระเป๋านักเรียนไว้แน่น ขาก้าวเร็ว ๆ เพราะพี่ชายกำชับเสมอว่าอย่ากลับบ้านดึกเกินไป เวลาเพิ่งหนึ่งทุ่ม แต่ถนนเล็กข้างร้านกลับเงียบจนน่าขนลุกจังหวะนั้นเสียง ตุบ! ดังสนั่นเหมือนอะไรถูกเหวี่ยงกระแทกพื้น น้ำอิงสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะเหลือบมองไปทางตรอกมืดด้านข้างเธอเห็น กลุ่มชายวัยรุ่นฉกรรจ์สามคน เงาของพวกเขาเหยียดยาวทาบพื้นจากแสงส้มมัวๆคนแรก…ยืนพิงกำแพง สูบบุหรี่แบบใจเย็นชวนหนาวคนที่สอง…กอดอก มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาไร้ปรานีคนที่สาม…กำลังย่อตัวทับร่างของใครสักคนบนพื้น แล้วซัดหมัดลงไปเต็มแรงเสียงร้องโหยหวนของคนที่โดนต่อยดังขึ้นอีกครั้ง“อึก!…พะ พอแล้ว…!”น้ำอิงตัวสั่น มือเล็กรีบปิดปากกลั้นเสียง เธอหอบหายใจเบา ๆ อย่างหวาดกลัว แต่ความสงสารดันชนะความกลัวเฉยเลย…เธอย่องเข้าไปหลังพุ่มไม้เล็ก ๆ แล้วชะโงกหน้าดูชายสามคนนี้…ดูไม่ใช่เด็กดีสักคน และคนที่ยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่นั่น น่ากลัวที่สุดในกลุ่มควันบุหรี่ลอยผ่านใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมเข้มคู่นั้นมอ

ตอนที่3 เจอกันครั้งที่สองหลังเลิกเรียนเวลาห้าโมงเย็นลมอุ่น ๆ พัดกลิ่นดินในโรงเรียนลอยมาเบา ๆ น้ำอิงกับกะทิเดินมาจนถึงหน้าโรงเรียนก่อนจะแยกยิ้มลาเพื่อน“กลับดี ๆ นะทิ”กะทิทำมือโอเคยิ้มกว้างตามสไตล์เด็กใสแก้มยุ้ย น้ำอิงหัวเราะคิกก่อนจะโบกมือให้เพื่อนเธอยืนรอพี่ชายอยู่พักใหญ่ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเฉดเป็นสีส้ม พี่ชายก็ยังไม่โผล่มาเลย โทรหาก็ไม่รับ น้ำอิงถอนหายใจยาวก่อนหันไปมองร้านไอศกรีมเย็น ๆ ที่อยู่ไม่ไกล“…กินรอเลยแล้วกัน”เธอเดินไปซื้อไอศกรีมแก้วโปรดพอได้มาก็กินอย่างมีความสุข แก้มฟู ๆ ของเธอยิ่งดูนุ่มนิ่มกว่าเดิม ยืนกินหน้าร้านแบบไม่คิดอะไรจู่ ๆผัวะ!ร่างผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาชนเธอเต็มแรงจนตัวเธอเซโงนเงน ไอติมทั้งแก้วปลิวหลุดมือกระแทกลงพื้น ของเหนียวหกใส่กระโปรงนักเรียนเธอเต็ม ๆน้ำอิงช็อกจนยืนค้าง…ดวงตากลมใสค่อย ๆ คลอไปด้วยน้ำตา“…ไอ…ไอติมเรา…”เธอก้มมองเจ้าของความสุขที่ตอนนี้นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอย่างน่าอนาถาไม่ทันตั้งตัว กลุ่มชายสามคนวิ่งพรวดผ่านหน้าร้านมาแล้ว กระโดดถีบผู้ชายคนที่ชนเธอจนล้มไปนอนกองกับพื้นแล้วเสียงสบถดังสนั่น“ไอ้เหี้ย! ตามแม่งไม่ทันสักที!” พระพายตะโกนเสียงกร้าว“ถ้า

ตอนที่5 อุบัติเหตุเสียงเครื่องยนต์ของรถเต่าสีฟ้าอ่อนดังแผ่วท่ามกลางถนนที่ว่างเปล่าในเวลาตีสอง แสงไฟถนนส้มหม่นทอดผ่านกระจกหน้ารถเป็นช่วงๆ น้ำอิงกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีด มือเย็นเฉียบ หัวใจเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้“ฮือ… ใจเย็น ๆ สิเรา…” เธอพึมพำเบาๆ เหมือนกำลังปลอบตัวเองถนนว่างเปล่าจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงลมพัดลอดเข้าช่องกระจกแผ่วเบา สองข้างทางก็มีแต่เงาตึกมืด ๆ ไม่มีผู้คน ไม่มีรถสักคันแต่ทันใดนั้นหมา!!!สุนัขตัวหนึ่งพุ่งถลาออกมาจากข้างถนนเหมือนสายฟ้าแลบ“กรี๊ดดดดด!!”น้ำอิงสะดุ้งเฮือก เธอหักพวงมาลัยสุดแรง รถส่ายไปทั้งคัน เสียงยางเสียดกับถนนดังเอี๊ยดอ๊าดก่อนจะโครมมมมมม!!!แรงกระแทกทำให้รถเธอสะบัดอย่างหนัก หน้าเธอกระแทกกับเบลท์ตัวล็อกจนเจ็บจี๊ด โลกหมุนพรึ่บไปในหัวเสียงดังอื้ออึง ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ แสงไฟหน้ารถเธอสาดไปกระทบกับรถสปอร์ตสีดำสนิทที่เธอชนเข้าแบบเต็มแรง!!!รถสปอร์ต... รุ่นแพงมาก!!และคนที่ก้าวลงมาช้า ๆ… ก็แพงกว่ารถอีกสิงหาเขาขมวดคิ้วเข้าหากันจนเป็นรอยเด่น ใบหน้าคมเข้มมีเงาโกรธจัดทับอยู่ ดวงตาสีเข้มกวาดมองสภาพหน้ารถตัวเองที่บุบยับไปครึ่งซีกอย่างอาฆาตปัก! ปัก!

ตอนที่7 เด็กเลี้ยงของสิงหาลานด้านหลังคณะวิศวะเป็นมุมเงียบที่แทบไม่มีใครเดินผ่านในเวลาเรียนบ่ายร่มไม้สูงใหญ่ปกคลุมเหนือศีรษะ กลิ่นน้ำมันเครื่องอ่อนๆ จากอู่ปฏิบัติการใกล้ ๆ ลอยเจือกับกลิ่นบุหรี่ที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศสิงหายืนพิงผนังคอนกรีตหยาบ ๆ ใต้ร่มเงา เสื้อช็อปสีเข้มถูกปลดกระดุมสองเม็ดเผยสาบคอแกร่ง เขาคาบบุหรี่ไว้ที่มุมปาก แววตาเรียบนิ่งเย็นชาเหมือนคนที่ไม่คิดจะยอมใครหน้าไหนบนโลกนี้แสงแดดลอดผ่านต้นไม้กระทบกรอบหน้าเขาเป็นเสี้ยวหล่อจนเหมือนภาพโฆษณาแต่บรรยากาศรอบข้างกลับโคตรอันตรายพระพายกับใต้ฝุ่นนั่งบนโต๊ะปูนเก่า ๆ ส่วนองศานั่งยองๆ อยู่ข้างกัน ล้วนแต่งตัวเหมือนกันหมด เสื้อช็อปสีเข้ม กางเกงยีน รองเท้าผ้าใบยับนิด ๆ ที่บอกชัดว่าใช้ชีวิตลุยมาไม่น้อยเสียงไฟเช็กจุดดังแชะก่อนควันสีขาวจะลอยขึ้น เป็นพระพายที่จุดบุหรี่มวนใหม่แล้วพ่นควันออกอย่างเบื่อหน่าย“ช่วงนี้แม่งเริ่มเคลื่อนไหวกันอีกละนะไอ้พวกมหาลัยนู้น” เขาพูดเสียงต่ำ ดวงตาเรียวยังจับตามองแสงไฟปลายมวนที่ค่อย ๆ ลามมาเรื่อย ๆ“เหมือนพวกมันอยากมีเรื่องตลอดเวลา เห็นหน้าแม่งก็รำคาญฉิบหาย โดยเฉพาะพวกไอ้…เหี้ย พูดชื่อก็ของขึ้นละ” ใต้ฝุ่นส่าย

ตอนที่9 เคยจูบรึเปล่าสิงหาขับรถเข้ามาจอดในโซนที่จอดรถส่วนตัว ชั้นล่างสุดของคอนโดหรูที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนากว่าบางหน่วยงานราชการเสียอีก เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับที่เขาผลักประตูรถออกอย่างเฉยเมยเหมือนเป็นกิจวัตร ขณะที่น้ำอิงยังนั่งนิ่งอยู่ เธอหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมดก่อนจะก้าวลงจากรถ“จะยืนเคารพธงชาติอีกนานไหม” เขาถามเสียงห้วน ไม่ได้ดุ แต่ฟังออกว่าเขารอให้เดินตาม“ปะ…เปล่าสักหน่อย”น้ำอิงรีบก้าวเท้าตามเขาไปอย่างเก้งก้าง มือกอดถุงเครื่องเขียนแน่นจนข้อนิ้วขาว เธอเงยหน้ามองแผ่นหลังของเขาที่กว้างและดูมั่นคงราวกับกำแพง ทั้งความสูงของเขา ทั้งท่าทางเฉยชาที่แอบมีอำนาจแทรกอยู่ในทุกย่างก้าว ทำเอาเธอใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ทั่วท้องคอนโดหรูโอ่อ่าราวกับโรงแรมห้าดาว เพดานสูงโปร่ง ไฟซ่อนหลืบสว่างกำลังดี พื้นเป็นหินอ่อนสะอาดจนเห็นเงาเธอสะท้อน น้ำพุเล็ก ๆ ตรงกลางโถงให้เสียงน้ำไหลเบา ๆ จนรู้สึกเหมือนเดินเข้ารีสอร์ตมากกว่าอาคารที่พักพอถึงหน้าลิฟต์ สิงหากดอย่างไม่คิดอะไรมาก พอประตูลิฟต์เปิด เขาก็ก้าวเข้าไปก่อน“เข้ามา”ลิฟต์ปิดลงอย่างเงียบกริบ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปกดปุ่