LOGIN@ 1 สัปดาห์ต่อมา
ระหว่างพักกลางวัน กลุ่มของโอโซลนั่งเล่นอยู่ใต้ตึกคณะวิศวะ ด้วยความหล่อและบุคลิกที่เงียบขรึม ทำเอาทุกอริยบทของพวกเขา ถูกจับจ้องไปด้วยสายตาของสาวๆในมหาวิทยาลัยฯ สามหนุ่มสุดฮอตที่บุคลิกแตกต่าง รามสูร นิ่งเงียบแต่ไม่ถึงกับเย็นชายังพอมีพูด มีคุยกับสาวๆอยู่บ้าง ไฟเพลิง คาสโน่ว่าประจำกลุ่ม เหมือนจะเจ้าชู้แต่ก็ไม่เคยคบใครจริงจังเลยสักคน และคนสุดท้าย โอโซล หนุ่มหล่อที่ฮอตที่สุดในมหาวิทยาลัยฯ ขึ้นชื่อเรื่องความนิ่ง ความเย็นชา และความปากจัดปฏิเสธผู้หญิงมาแล้วนับไม่ถ้วน ในชีวิตไม่เคยคิดจะสนใจใคร หลายๆคนมักจะบอกว่าเขาหยิ่ง เพราะคนอย่างเขาไม่สนิทคือไม่คุยด้วย แม้จะเป็นการคุยตามมารยาทก็ตาม
"วันนี้น้องคะนิ้งไม่มาเหรอวะ....ตั้งแต่เช้ายังไม่เห็นหน้าหวานๆของน้องเขาเลย : ไฟเพลิง
"ตั้งหน้าตั้งตารออย่างกับเขาจะมาหามึงงั้นแหละ.... : รามสูร
"กูก็แค่สงสัย ปกติเห็นน้องเขามาให้เห็นทุกวันไง...วันนี้ไม่เห็นกูก็เลยถาม.... : ไฟเพลิง
"หึ...สนใจเขาละสิไม่ว่า : รามสูร
"ก็น้องเขาน่ารัก....ใครบ้างวะจะไม่สนคนน่ารัก : ไฟเพลิง
"ก็มันนั่นไง.. : รามสูรโบยหน้ามาทางโอโซล ในขณะที่คนที่ถูกกล่าวถึงไม่พูดอะไร ไม่ตอบอะไรกลับมาเลยสักคำ
"มึงไม่สนใจน้องคะนิ้งจริงเหรอวะไอ้โซล....ดูเหมือนน้องเขาจะชอบมึงมากนะ ถึงกับประกาศต่อหน้าทุกคน ว่ายังไงก็จะจีบมึงให้ติด : ไฟเพลิง
"..กูไม่ได้จุดธูปอัญเชิญให้มาจีบ... : คนหน้านิ่งตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทำเอาคนที่พึ่งจะเดินมาถึงอย่างเงียบๆถึงกับทำหน้ามุ้ยใส่เขา
"ไม่ต้องจุดธูป หนูก็มาเองได้ค่ะ มาตามเสียงเรียกร้องของหัวใจ 😊 : คะนิ้งวางขนมตาลลงตรงหน้าของโอโซล เขาเงยขึ้นหน้ามามองด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง
"ของฝากค่ะ....หนูทำเองเลยนะ 😊
"น้องคะนิ้งทำขนมไทยเป็นด้วยเหรอครับ : ไฟเพลิง
"นิ้งชอบทานน่ะค่ะ ในกรุงเทพร้านอร่อยๆมันหาทานยาก นิ้งเลยฝึกทำตอนสมัยเรียนมัธยม 😊
"เก่งจังเลยนะครับ...ทั้งเก่งทั้งน่ารักแบบนี้ ใครได้เป็นแฟนคงจะโชคดีเป็นบ้า 😊 : ไฟเพลิงเล่ห์ตามองไปทางเพื่อนรัก แต่อีกคนกลับนิ่งเฉย ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
"ขอบคุณนะคะ แต่แฟนในอนาคตของนิ้ง คงจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากก้อนหินหน้านิ้งแถวนี้ 😊
"แฟนของเธอคงไม่มีทางเป็นฉันแน่นอน : โอโซลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามเดิม บวกกับใบหน้าที่นิ่งเฉย ไม่แสดงอาการใดๆออกมา
"น้องเขาก็ยังไม่ได้บอกว่าเป็นมึงนะไอ้โซล ยังไม่ได้พูดชื่อมึงเลยด้วยซ้ำ เขาอาจจะหมายถึงคนอื่นก็ได้ ร้อนตัวอะไร : รามสูร
".......กูก็แค่บอกเอาไว้ ไม่ได้ร้อนตัวสักหน่อย
"อืม....ไม่ร้อนตัวเลย เลิ่กลั่กสุดๆ : รามสูร
"พี่รามอย่าไปแซวพี่โซลเลยค่ะ พี่เขาเขินแย่ 😊
"ฉันไม่ได้เขิน
"หูพี่แดงนะคะรู้ไหม 😊 เขาบอกเวลาผู้ชายเขินถ้าหน้าไม่แดง หูก็จะแดง ดูท่าจะเป็นความจริง 😆😆
"นี่เธอ !!!
"หนูแค่แวะเอาขนมมาฝาก พี่ลองชิมดูหน่อยนะคะ
"กินได้รึเปล่าก็ไม่รู้...
"หนูทำมาหลายครั้งแล้วค่ะ กินได้แน่นอน แต่ครั้งนี้ตั้งใจมากเป็นพิเศษ เพราะอยากให้พี่ได้ชิม..
"ฉันไม่ชอบกินขนมหวาน
"ชิมแค่นิดเดียวเอง นิดเดียวก็ไม่ได้เหรอคะ
"ก็บอกว่าไม่กินไง...!
คะนิ้งทำหน้างอทันทีเมื่อคนเป็นพี่ปฏิเสธ แค่ชิมนิดๆหน่อยๆก็ไม่ได้ จะใจร้ายเกินไปแล้ว คนอุตส่าห์ตั้งใจทำมาให้แค่รับไว้มันจะตายรึไง....
"มันไม่กิน เดี๋ยวพี่กินเอง พี่ชอบกินขนมไทย ดูจากหน้าตาของขนมแล้ว พี่ว่าฝีมือน้องคะนิ้งต้องอร่อยมากแน่ๆ 😊 : ไฟเพลิงยื่นมือไปหยิบเอาถุงขนมจากคะนิ้งก่อนจะยิ้มให้ด้วยความเป็นมิตร
"ขอบคุณมากนะคะพี่เพลิง....นิ้งขอตัวก่อนนะคะ พอดีขออาจารย์มาเข้าห้องน้ำ มานานแล้วเดี๋ยวอาจารย์จะว่าเอา...
"ครับ... แล้วเจอกันครับ 😊 : ไฟเพลิงโบกมือลารุ่นน้องสาวสวย หลังจะจากที่คะนิ้งเดินพ้นไปด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง คนที่บอกไม่ชอบกินขนมยื่นมือออกไปแย่งถุงขนมในมือของไฟเพลิงมาถือไว้ทันที
"ฟรึ้บบ !!!!!
"เชี้ย ...! อะไรวะไอ้โซล ไหนบอกไม่กินไง : ไฟเพลิง
"ก็ไม่ได้จะกิน จะเอาไปให้แมวที่บ้าน..
"แมว ???? แมวบ้านมึงดิกินขนมหวาน แล้วมึงเลี้ยงแมวตั้งแต่เมื่อไหร่ ? : ไฟเพลิง
"เสือกกก!!!
"55555 มึงให้มันไปเถอะไอ้เพลิง ไหนๆน้องคะนิ้งก็ตั้งใจเอามาฝากมันอยู่แล้ว มันจะเอาไปทำอะไรก็เรื่องของมันเห่อะ : รามสูรที่ดูเหมือนจะรู้ทัน รีบพูดแทรกขึ้นทันที ทำเอาไฟเพลิงถึงกับทำหน้างอเป็นเด็กขัดกับบุคลิกของเขาสุดๆ
"ก็กูอยากกินอ่ะ...แบ่งให้สักชิ้นไม่ได้เหรอ : ไฟเพลิง
"ไม่ !!! เดี๋ยวแมวกูไม่อิ่ม..
"ไอ้เชี้ยโซล....ตอนน้องเขาให้เสือกไม่เอา พอเขาไปทำมาเป็นหวงของ ไอ้หมาหวงก้าง : ไฟเพลิงทั้งบ่นทั้งหน้ายิกหน้างอใส่เพื่อนรัก ผิดกับอีกคนที่เอาแต่จับจ้องมองถุงขนมในมือ ก่อนจะเผลอยิ้มมุมปากออกมาไม่ให้ใครเห็น
"ดะ..เดี๋ยว...!!"อย่ามาห้ามนะ..หนูแกล้งเฮียก่อน ให้ลงตอนนี้ลงไม่ได้แล้ว.."ไม่ได้ห้าม...แต่หนูจะทำให้.."ฮ่ะ..!.. : คนเป็นพี่ทำหน้าตาอย่างกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน แต่ไม่ทันจะได้สงสัยอะไร..คนที่โดนจับให้พลิกตัวลงบนที่นอนนุ่ม ไขว้ขาพาดเอวขึ้นคร่อมเขาอีกครั้ง ทำให้ตอนนี้โอโซลเป็นฝ่ายอยู่ใต้ร่างโดยคะนิ้งคุมเกมส์อยู่ด้านบน สองมือเล็กค่อยๆจับท่อนเอ็นที่ตั้งผงาดชูชันอยู่ตรงหน้า ก่อนจะยกเอวคอดของตนเองขึ้นเล็กน้อย ค่อยๆสอดใส่ช่องแคบนุ่มนิ่มลงช้าๆ จนสุดลำ ทำให้อีกคนส่งเสียงครางออกมาอย่างเสียวส่าน.."อ้าส์...เด็กดี..~~สองมือเล็กขยับขึ้นมาสอดคล้องไปที่ลำคอหนา ในขณะที่มือของเขาจับบั่นเอวของเธอเอาไว้ โอโซลสบตากับคนที่ขึ้นคร่อมเขาอยู่ ก่อนจะประกบริมฝีปากหนาจูบไปที่ริมฝีปากเล็กอย่างร้อนแรง..."จ๊วบ จ๊วบ ~~~"อื้มมม... ~~ทั้งคู่นั่งหันหน้าเข้าหากัน ขาของคนเป็นน้องไขว้กอดเอวของเขาเอาไว้ ใบหน้าที่หันเข้าหากันของทั้งคู่สบประสานมองตากันในระหว่างบรรเลงเพลงรัก คะนิ้งเริ่มขยับสะโพกเล็กบดคลึงเบาๆด้วยความรู้สึกจุกมวนบริเวณท้องน้อย ในขณะที่จังหวะรักเริ่มบรรเลง คนเป็นพี่ส่งเสียงครางในลำคอไม่หยุด ใบหน้
@เช้าวันต่อมา"งื้ออ ~แสงแดดยามเช้าสอดส่องแยงตาทำให้คนที่นอนหลับสนิท งัวเงียตื่นขึ้นมาในเวลาแปดโมงเช้าของอีกวัน คะนิ้งลืมตาตื่นด้วยความรู้สึกหนักอื้อบริเวณศีรษะ ก่อนจะบ่นพึมพำออกมา"ตัวเองอยาก แต่มาลำบากคนอื่น เห้อ !"บ่นอะไรครับ...หืม 😊"บ่นเฮียนั่นแหละ...เมื่อคืนเฮียไม่ให้หนูพักเลย...ปวดเนื้อปวดตัวไปหมดแล้วเนี้ย .."ไหน..ปวดตรงไหนครับ เดี๋ยวเฮียนวดให้ : คนเป็นพี่ใช้สองมือหนาของตัวเองบีบนวดไปตามส่วนต่างๆของร่างกายเล็ก มือปลาหมึกเริ่มซุกซนจากนวดแขนเขาเริ่มขยับขึ้นมาใกล้บริเวณทรวงอก จนคนเป็นน้องต้องทักท้วงในการกระทำของเขา.."อย่าซนนะคะ...ถ้าเฮียดื้อ คืนนี้อด... !" ไม่ดื้อครับ... : โอโซลรีบเคลื่อนมือหนามาบีบนวดบริเวณไหล่เล็กทันทีก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข"วันนี้เฮียไม่มีเรียนเหรอคะ..ทำไมยังนอนอยู่บนเตียงล่ะ.."มีครับ แต่วันนี้ลาป่วย..."ลาป่วย..?.. เฮียไม่สบายตรงไหน...เท่าที่เห็นก็ปกติดีนิคะ : คนตัวเล็กมองสำรวจไปทั่วร่างกายหนา ไม่พบความผิดปกติใดๆ ใบหน้าคมออกจะดูสดใสขึ้นกว่าเดิมเสียอีก"ป่วยการเมืองไงครับ...วันนี้เฮียไม่อยากไป ขออยู่ห้องได้ไหม"ไม่สมเหตุสมผลเลยนะคะ เสียการเรียนหมด
"อื้อ ~~~"ฮะ..เฮียคะ..หนูว่าเรามานั่งคุยกันก่อนดีไหม.."นั่งคุยไม่รู้เรื่องหรอก...เฮียอยากนอนคุยมากกว่า.."ตะ..แต่ว่า...."วันนี้วันเกิดเฮีย..เฮียขอนะครับถือว่าเป็นของขวัญวันเกิด......อุณหภูมิภายในห้องเย็นเฉียบยิ่งกว่าเปิดเครื่องปรับอาการเสียอีก ร่างกายอ่อนนุ่มถูกรุกล้ำด้วยสองมือหนา โอโซลใช้สายตาจ้องมองคนเป็นน้อง ก่อนจะใช้มือหนาปลดกระดุมเสื้อของคะนิ้งออกทีละเม็ด นิ้วเรียวค่อยๆลากยาวผ่านซอกกลางระหว่างอก ก่อนจะวนปลายนิ้วร้ายมาหยุดอยู่ที่ยอดประทุมถัน เขาใช้ปลายนิ้วสะกิดอยอกล้อยอดอกเบาๆ เพียงเท่านี้คนเป็นน้องอ่อนระทวยไปหมดแล้ว"อื้ออ ~~ เฮีย..."มันแข็งแล้วนะ...ดูท่าจะอยากให้เฮียชิม.."อ้าส์ .... อื้ออ ~~พูดยังไม่ทันจบคนเป็นพี่ก้มใบหน้าคมลงไปจ่ออยู่ที่ยอดอกคู่งาม..ก่อนจะใช้ริมฝีปากหนางับลงไปเบาไที่ยอดนั้นอย่างละเมียดละไม...คะนิ้งได้แต่ส่งเสียงครางกระเส่าอยู่ในลำคอ..ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันเร็วจนเธอตั้งรับไม่ทัน สองมือเล็กค่อยๆยกขึ้นไปกอดคล้องลำคอหนา ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวสอดเข้าไปตามกลุ่มเส้นผมบริเวณท้ายทอยของคนเป็นพี่...หลับตาพริมรับสัมผัสที่เขามอบให้..ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเธอเองก็ไม่
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ สายตาคมจ้องมองไปยังคนตรงหน้าด้วยความสั่นไหว ก่อนจะรีบเก็บสายตาคู่นั้นแปลเปลี่ยนเป็นความนิ่งเรียบในเวลาต่อมา"มาทำไม : น้ำเสียงแข็งกร้าวถูกส่งออกไปทำเอาคนที่ฟังถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน"ไม่อยากให้มาเหรอคะ...".........ก็เห็นหายไปนาน นึกว่าจะไม่กลับมาแล้วซะอีก"แล้วเฮียอยากให้หนูกลับมาหรือเปล่าล่ะ"............. คนเป็นพี่ไม่ตอบอะไร เขายังคงนิ่งอย่างที่เคยเป็น ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนเขาก็ยังเป็นเฮียโซลคนเดิม ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด"งั้นหนูไม่รบกวนเฮียแล้วนะคะ..เค้กวันเกิดหนูวางไว้ตรงนี้นะ : คะนิ้งวางเค้กเอาไว้ที่หน้าประตู ก่อนจะหันหลังกำลังจะเดินกลับไป แต่ไม่ทันจะได้ก้าวขา มือหนาของอีกคนคว้าเอวเล็กของเธอเอาไว้เสียก่อน"เฮียไม่ให้ไป...ไม่ให้ไปไหนอีกแล้ว อึก..อึก : ความเข็มแข็งที่เขาสร้างมันมานานนับปีถูกทลายลงอย่างง่ายดาย เพียงเธอบอกว่าจะไป ใจเขากลับอ่อนหยวบลงทันทีคนเป็นน้องค่อยๆจับมือเขาก่อนจะหันหน้าเข้าหาเขาอีกครั้ง"ร้องไห้เป็นเด็กอีกแล้วนะคะ เฮียร้องไห้เก่งเกินไปแล้วนะ : คะนิ้งยกนิ้วมือเรียวเช็ดน้ำตาให้คนเป็นพี่ก่อนจะยิ้มบางๆให้เขา"หนูหายไปไหนมา เฮียคิดว่าหนูจะลื
@1 ปีต่อมา"รับน้องปีนี้เราจะจัดกิจกรรมอะไรดีวะ อาจารย์ห้ามนั่นห้ามนี่เยอะแยะไปหมด : : ไฟเพลิง"ก็เหมือนทุกๆปี กิจกรรมนันทนาการ แจกสายรหัส และเข้าค่ายจิตอาสา ก็ทำมาตลอดมึงจะตื่นเต้นอะไร : รามสูร"ปีนี้ปีสุดท้ายแล้ว...จะเหมือนเดิมได้ไงวะ...ต้องมีอะไรพิเศษขึ้นมาหน่อย จริงไหมไอ้โซล : ไฟเพลิงหันไปถามความคิดเห็นของโอโซล แต่ไม่ได้รับคำตอบใดๆกลับมา เขาเอาแต่นั่งหน้านิ่ง อ่านหนังสือ ทำตัวเย็นชาเข้าถึงยากมากกว่าแต่ก่อนซะอีก"มึงจะถามอะไรมัน...ถามไปก็ไม่ได้คำตอบ : รามสูร"นี่ก็ผ่านมาเป็นปีแล้วนะ..ทำไมมันยังไม่ดีขึ้นอีก กูว่ามันเป็นหนักกว่าเมื่อก่อนเยอะ ก่อนเจอน้องคะนิ้งมันก็ดูนิ่งนะ แต่เดี๋ยวนี้ดูมันจะนิ่งมากกว่าเดิม ขนาดกูเป็นเพื่อนมันยังไม่ค่อยจะคุยด้วยเลย : ไฟเพลิง"มึงว่ามันยังรอเขาอยู่หรือเปล่า : ไฟเพลิงถามรามสูร"แล้วมึงคิดว่าไง คนเราไม่ติดต่อกันมาเป็นปี ความสมพันธ์มันจะดีขึ้นได้จริงๆเหรอ : รามสูรทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะสังเกตท่าทีของโอโซล ผ่านมาแล้วหนึ่งปีเต็มที่คนเป็นน้องหายไปจากวงจรชีวิตเขา ช่วงสามเดือนแรกเขาแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคน ไม่กิน ไม่นอน ไม่พูด ไม่คุยกับใคร เก็บตัวอยู่แต่ในห้องจน
@2 วันต่อมา💬 โอโซล : เฮียขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....💬 โอโซล : หนูอย่าเงียบแบบนี้ได้ไหม คุยกับเฮียสักนิดก็ยังดี เฮียจะบ้าตายอยู่แล้ว💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....💬 โอโซล : เรายังรักกันอยู่หรือเปล่า...หนูยังเห็นว่าเฮียเป็นแฟนอยู่ไหม💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....💬 โอโซล : รับสายเฮียหน่อยครับ..แค่รับก็ได้ ถ้าหนูไม่อยากคุย เฮียขอแค่ฟังเสียงลมหายใจของหนูก็ยังดี💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....💬 โอโซล : คะนิ้ง เฮียขอร้อง อย่าเงียบแบบนี้เลย เฮียผิดไปแล้ว เฮียขอโทษ💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....💬 โอโซล : ไม่ไปได้ไหม...อยู่กับเฮียต่อได้ไหม...เฮียรักหนู อย่าทิ้งกันไปได้ไหม💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....ไม่ว่าเขาจะส่งข้อความอะไรไป คนเป็นน้องไม่เคยตอบกลับ หัวใจเขามันแทบคลั่ง เคยไปหาเธอที่คอนโดแต่คนเป็นน้องไม่ยอมเปิดประตูให้ แถมยังเปลี่ยนคีย์การ์ด และรหัสผ่าน ไม่ยอมให้เขาเข้าถึงตัวเธอเลยสักนิด นี่คือบทลงโทษของคนอย่างเขาใช่ไหม...เขาได้แต่นั่งส่งข้อความไปหาเธออยู่แบบนั้น แม้เธอจะไม่เคยตอบกลับมาเลยก็ตาม@คอนโดโอโซลภายในห้องนอนหรูที่มืดสนิทมีเพียงแสงไฟจากด้านนอกที่สอดส่อ







