LOGINShare
เริ่มภารกิจจีบหนุ่มวิศวะ
Last Updated:
2025-12-03 21:05:48@1 สัปดาห์ต่อมา
"ไหนมึงบอกจะจีบพี่โซลไง นี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ กูไม่เห็นมึงจะทำอะไรเลย หรือมึงยอมแพ้แล้ววะ : แพตตี้
"ยอมแพ้บ้าบออะไร กูยังไม่เริ่มต้นเลยด้วยซ้ำ
"แล้วมึงรออะไร....ไม่เริ่มสักที เสียเวลา สามเดือนนะโว้ย ไม่ใช่สามปี : แพตตี้
"ดูมึงอยากให้เพื่อนมีผัวมากเลยนะแพตตี้ เชียร์ซะเหลือเกิ๊น : กัสจัง
"กูก็แค่อยากรู้ ว่าคนนิ่งๆอย่างพี่โซล คะนิ้งมันจะกำราบได้ไหม ก็แค่นั้น : แพตตี้
"คิดจะดึงเสือให้กลายมาเป็นเหยื่อ ต้องทำใจให้นิ่งหน่อยดิวะ ค่อยเป็นค่อยไป รีบร้อนเกินไปจะเสียงานใหญ่เอาได้ : คะนิ้งพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่มีท่าทีร้อนอกร้อนใจอะไรเลยสักนิด
"เห่อะ....นิ่งขนาดนี้...เขาคงคิดว่ามึงถอดใจไปแล้วมั้ง : แพตตี้
"ขนาดพวกมึงยังจับจ้องรอวันที่กูจะจีบพี่เขา พี่เขาเองก็คงจะคิดไม่ต่างกันกับมึงหรอก...
"อ่อ...นี่แปลว่ามึงตั้งใจให้เขารอมึงใช่ไหม ร้ายนะย่ะอีชะนีน้อย : กัสจัง
"จะจีบเสือมันก็ต้องมีชั้นเชิงกันหน่อย ขืนเดินบู่มบ่ามเข้าไป โดนเสือขย้ำขึ้นมาจะทำยังไง...
"เริดดดดมากจ้ะเพื่อน...นี่กูพึ่งรู้เทคนิคการอ่อยผู้ชายของมึงนะเนี้ย : กัสจังหัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจ
"แล้วว่าแต่เมื่อไหร่มึงจะเริ่มภารกิจ : แพตตี้
"ตอนนี้...
"ตอนนี้ !!!! ??? : แพตตี้กับกัสจังพูดออกมาพร้อมกัน
"อืม..มึงดูโน่น...
คะนิ้งส่งสัญญาณให้เพื่อนรักทั้งสองหันไปมองยังกลุ่มนักศึกษาชายที่กำลังเดินตรงเข้ามายังร้านกาแฟที่พวกเธอนั่งอยู่
"เริดดดด !! : กัสจัง
@โอโซล
"เห้ย..ไอ้โซล มึงดูโน่น
ไฟเพลิงสะกิดโอโซลให้หันไปมองกลุ่มของคะนิ้งที่นั่งคุยกันอยู่ข้างร้านกาแฟ อันที่จริงพวกเขาไม่ได้คิดจะเดินตรงมาทางร้านกาแฟนี้เลยด้วยซ้ำ..ตั้งใจจะเดินไปทานข้าวที่โรงอาหาร แต่พอเห็นยัยปลาปักเป้าที่ประกาศโป้งๆว่าจะจีบเขา แต่กลับหายหน้าไปเลยตั้งแต่วันนั้น เขากลับเปลี่ยนใจ เดินตรงเข้ามาทำทีสั่งกาแฟเย็นทันที พร้อมกับนั่งลงตรงม้าหินอ่อนที่อยู่ใกล้ๆกัน
"ทำไมน้องเขาดูนิ่งจังวะ...หรือเขาไม่เห็นมึง : รามสูรกระซิบไปที่ข้างหูขอโอโซล
"เห็นหรือไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับกู กูมาซื้อกาแฟไม่ได้ตั้งใจมาให้เขาเห็นสักหน่อย
"อ้าว...กูนึกว่ามึงตั้งใจมาให้เขาเห็นซะอีก..ปกติไม่เห็นเคยกินกาแฟร้านใน มอ. เลยนิ : ไฟเพลิง
"สงสัยอะไรกันนักหนา บอกว่าไม่เกี่ยวกับยัยนั่นก็คือไม่เกี่ยว
"เห่อะ !! 🙄 เบื่อคนปากแข็ง...เมื่อกี้กูยังเห็นมึงเหลือบตาไปมองน้องเขาอยู่เลย.. : รามสูร
"ไร้สาระ....
"กูว่ากูเข้าไปทักน้องเขาหน่อยดีกว่า : ไฟเพลิงหันหน้าออกไปทางฝั่งที่คะนิ้งกับเพื่อนนั่งอยู่ก่อนจะเอ่ยปากทักทายรุ่นน้องออกไป
"สวัสดีครับน้องๆ จำพี่ได้หรือเปล่า 😊 : ไฟเพลิง
"อ้าว..สวัสดีค่ะพี่เพลิง พี่ราม พี่โซล 😊 : คะนิ้งทำทีเป็นพึ่งเห็นก่อนจะยิ้มหวานทักทายเขา
"ดีใจจังน้องคะนิ้งคนสวยรู้จักชื่อพวกพี่ด้วย 😊 : ไฟเพลิง
"พี่เพลิงรู้จักชื่อคะนิ้งด้วยเหรอคะ 😊
"..ก็น้องคะนิ้งประกาศโป้งๆว่าจะจีบเพื่อนพี่...ในฐานะเพื่อนพี่ก็ต้องหาข้อมูลกันหน่อยสิครับ 😊 : ไฟเพลิง
"😊😊 แล้วเพื่อนพี่อ่ะ ไม่อยากรู้จักนิ้งบ้างเหรอคะ : คะนิ้งตั้งใจพูดให้อีกคนได้ยิน แถมยังโปรยรอยยิ้มหวานไปให้เขาอีก มือสองข้างเท้าคางของตัวเองเอาไว้
" 😊 (ไฟเพลิงยิ้มก่อนจะเล่ห์ตาไปมองเพื่อนรักยอมหยิ่ง) อันนี้ก็ต้องถามมันเองนะครับ ว่าแต่น้องคะนิ้งรู้จักพวกพี่ได้ไงครับ พี่ยังไม่ทันจะได่แนะนำตัวเลย 😊 : ไฟเพลิง
"....แหม ...พวกพี่ออกจะฮอต ใครจะไม่รู้จักล่ะคะ โดยเฉพาะพี่โซล แฟนในอนาคตของหนู 😊 : คะนิ้งหยอดโอโซลไปหนึ่งที ตั้งใจพูดให้เขาได้ยิน คนเป็นพี่ถึงกับสำลัก กำลังดูดกาแฟเข้าปาก พอได้ยินคำหยอดเล็กๆกับสำลักน้ำลงคอง่ายๆซะงั้น
"แค๊กๆๆๆ
"55555 ถึงกับสำลักเลยเหรอคะ
"............ คนเป็นพี่ไม่พูดอะไร แต่กลับจ้องมองมายังคะนิ้ง ด้วยสายตาดุดัน...
"อย่ามองหนูแบบนั้นสิคะ...ยิ่งมองใจยิ่งสั่นนะรู้ไหม 😊
"......เพ้อเจ้อ..
"ถึงจะเพ้อหนูก็เพ้อถึงแต่พี่แหละคะ...😊...
"ฮิ้ววว ๆๆๆ : ทั้งรามสูรและไฟเพลิงต่างพากันส่งเสียงแซวเพื่อนรัก เมื่อเห็นว่าใบหน้าที่เคยนิ่งเรียบของโอโซล ตอนนี้กับมีเลือดฟาดสีแดงระเรื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า
"ฮิ้วอะไรของพวกมึง....
"เวลาพี่เขินนี่..น่ารักจังเลยนะคะ...คงจะดีถ้าพี่ยิ้มให้หนูบ้าง...
"ไร้สาระ
โอโซนรีบเดินออกจากพื้นที่ก่อนที่ไฟเพลิงและรามสูรจะยิ้มให้กับคะนิ้ง กล่าวลาพวกเธอแล้วรีบเดินตามเพื่อนรักออกไป
"อร้ายย !! พี่โซลเขินมึงใช่ป่ะคะนิ้ง.. : กัสจัง
"ก็ไม่รู้สินะ.....แล้วมึงคิดว่าไง
"ก็เห็นๆอยู่ว่าพี่เขาเขินมึง : กัสจัง
"หึ....ต่อจากนี้กูจะเริ่มภารกิจจีบพี่โซลอย่างจริงจัง ลองดูสิ..จะปากแข็ง ใจแข็งไปได้ถึงเมื่อไหร่...
"กูเอาใจช่วยมึงเต็มที่เลยคะนิ้ง...กูไม่ได้ เพื่อนรักกูได้กูก็โอเค 😆 พี่โซลต้องเป็นของเรา : กัสจังหัวเราะออกมา สีหน้า แววตาที่แฝงไปด้วยความคิดอันชั่วร้าย ทำเอาแพตตี้ถึงกับส่ายหน้าให้กับความคิดของเพื่อนรัก ส่วนคะนิ้งได้แต่มองตามหลังคนที่ตนเองหมายปองเอาไว้ แววตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังของเขาด้วยความมุ่งมั่น.....
Latest chapter
เมียดื้อของเฮียโซล กันและกันตลอดไป (NC) THE END
"ดะ..เดี๋ยว...!!"อย่ามาห้ามนะ..หนูแกล้งเฮียก่อน ให้ลงตอนนี้ลงไม่ได้แล้ว.."ไม่ได้ห้าม...แต่หนูจะทำให้.."ฮ่ะ..!.. : คนเป็นพี่ทำหน้าตาอย่างกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน แต่ไม่ทันจะได้สงสัยอะไร..คนที่โดนจับให้พลิกตัวลงบนที่นอนนุ่ม ไขว้ขาพาดเอวขึ้นคร่อมเขาอีกครั้ง ทำให้ตอนนี้โอโซลเป็นฝ่ายอยู่ใต้ร่างโดยคะนิ้งคุมเกมส์อยู่ด้านบน สองมือเล็กค่อยๆจับท่อนเอ็นที่ตั้งผงาดชูชันอยู่ตรงหน้า ก่อนจะยกเอวคอดของตนเองขึ้นเล็กน้อย ค่อยๆสอดใส่ช่องแคบนุ่มนิ่มลงช้าๆ จนสุดลำ ทำให้อีกคนส่งเสียงครางออกมาอย่างเสียวส่าน.."อ้าส์...เด็กดี..~~สองมือเล็กขยับขึ้นมาสอดคล้องไปที่ลำคอหนา ในขณะที่มือของเขาจับบั่นเอวของเธอเอาไว้ โอโซลสบตากับคนที่ขึ้นคร่อมเขาอยู่ ก่อนจะประกบริมฝีปากหนาจูบไปที่ริมฝีปากเล็กอย่างร้อนแรง..."จ๊วบ จ๊วบ ~~~"อื้มมม... ~~ทั้งคู่นั่งหันหน้าเข้าหากัน ขาของคนเป็นน้องไขว้กอดเอวของเขาเอาไว้ ใบหน้าที่หันเข้าหากันของทั้งคู่สบประสานมองตากันในระหว่างบรรเลงเพลงรัก คะนิ้งเริ่มขยับสะโพกเล็กบดคลึงเบาๆด้วยความรู้สึกจุกมวนบริเวณท้องน้อย ในขณะที่จังหวะรักเริ่มบรรเลง คนเป็นพี่ส่งเสียงครางในลำคอไม่หยุด ใบหน้
เมียดื้อของเฮียโซล ตีตราจอง
@เช้าวันต่อมา"งื้ออ ~แสงแดดยามเช้าสอดส่องแยงตาทำให้คนที่นอนหลับสนิท งัวเงียตื่นขึ้นมาในเวลาแปดโมงเช้าของอีกวัน คะนิ้งลืมตาตื่นด้วยความรู้สึกหนักอื้อบริเวณศีรษะ ก่อนจะบ่นพึมพำออกมา"ตัวเองอยาก แต่มาลำบากคนอื่น เห้อ !"บ่นอะไรครับ...หืม 😊"บ่นเฮียนั่นแหละ...เมื่อคืนเฮียไม่ให้หนูพักเลย...ปวดเนื้อปวดตัวไปหมดแล้วเนี้ย .."ไหน..ปวดตรงไหนครับ เดี๋ยวเฮียนวดให้ : คนเป็นพี่ใช้สองมือหนาของตัวเองบีบนวดไปตามส่วนต่างๆของร่างกายเล็ก มือปลาหมึกเริ่มซุกซนจากนวดแขนเขาเริ่มขยับขึ้นมาใกล้บริเวณทรวงอก จนคนเป็นน้องต้องทักท้วงในการกระทำของเขา.."อย่าซนนะคะ...ถ้าเฮียดื้อ คืนนี้อด... !" ไม่ดื้อครับ... : โอโซลรีบเคลื่อนมือหนามาบีบนวดบริเวณไหล่เล็กทันทีก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข"วันนี้เฮียไม่มีเรียนเหรอคะ..ทำไมยังนอนอยู่บนเตียงล่ะ.."มีครับ แต่วันนี้ลาป่วย..."ลาป่วย..?.. เฮียไม่สบายตรงไหน...เท่าที่เห็นก็ปกติดีนิคะ : คนตัวเล็กมองสำรวจไปทั่วร่างกายหนา ไม่พบความผิดปกติใดๆ ใบหน้าคมออกจะดูสดใสขึ้นกว่าเดิมเสียอีก"ป่วยการเมืองไงครับ...วันนี้เฮียไม่อยากไป ขออยู่ห้องได้ไหม"ไม่สมเหตุสมผลเลยนะคะ เสียการเรียนหมด
เมียดื้อของเฮียโซล ของขวัญวันเกิด Nc +
"อื้อ ~~~"ฮะ..เฮียคะ..หนูว่าเรามานั่งคุยกันก่อนดีไหม.."นั่งคุยไม่รู้เรื่องหรอก...เฮียอยากนอนคุยมากกว่า.."ตะ..แต่ว่า...."วันนี้วันเกิดเฮีย..เฮียขอนะครับถือว่าเป็นของขวัญวันเกิด......อุณหภูมิภายในห้องเย็นเฉียบยิ่งกว่าเปิดเครื่องปรับอาการเสียอีก ร่างกายอ่อนนุ่มถูกรุกล้ำด้วยสองมือหนา โอโซลใช้สายตาจ้องมองคนเป็นน้อง ก่อนจะใช้มือหนาปลดกระดุมเสื้อของคะนิ้งออกทีละเม็ด นิ้วเรียวค่อยๆลากยาวผ่านซอกกลางระหว่างอก ก่อนจะวนปลายนิ้วร้ายมาหยุดอยู่ที่ยอดประทุมถัน เขาใช้ปลายนิ้วสะกิดอยอกล้อยอดอกเบาๆ เพียงเท่านี้คนเป็นน้องอ่อนระทวยไปหมดแล้ว"อื้ออ ~~ เฮีย..."มันแข็งแล้วนะ...ดูท่าจะอยากให้เฮียชิม.."อ้าส์ .... อื้ออ ~~พูดยังไม่ทันจบคนเป็นพี่ก้มใบหน้าคมลงไปจ่ออยู่ที่ยอดอกคู่งาม..ก่อนจะใช้ริมฝีปากหนางับลงไปเบาไที่ยอดนั้นอย่างละเมียดละไม...คะนิ้งได้แต่ส่งเสียงครางกระเส่าอยู่ในลำคอ..ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันเร็วจนเธอตั้งรับไม่ทัน สองมือเล็กค่อยๆยกขึ้นไปกอดคล้องลำคอหนา ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวสอดเข้าไปตามกลุ่มเส้นผมบริเวณท้ายทอยของคนเป็นพี่...หลับตาพริมรับสัมผัสที่เขามอบให้..ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเธอเองก็ไม่
เมียดื้อของเฮียโซล การกลับมาของคนที่รอ
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ สายตาคมจ้องมองไปยังคนตรงหน้าด้วยความสั่นไหว ก่อนจะรีบเก็บสายตาคู่นั้นแปลเปลี่ยนเป็นความนิ่งเรียบในเวลาต่อมา"มาทำไม : น้ำเสียงแข็งกร้าวถูกส่งออกไปทำเอาคนที่ฟังถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน"ไม่อยากให้มาเหรอคะ...".........ก็เห็นหายไปนาน นึกว่าจะไม่กลับมาแล้วซะอีก"แล้วเฮียอยากให้หนูกลับมาหรือเปล่าล่ะ"............. คนเป็นพี่ไม่ตอบอะไร เขายังคงนิ่งอย่างที่เคยเป็น ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนเขาก็ยังเป็นเฮียโซลคนเดิม ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด"งั้นหนูไม่รบกวนเฮียแล้วนะคะ..เค้กวันเกิดหนูวางไว้ตรงนี้นะ : คะนิ้งวางเค้กเอาไว้ที่หน้าประตู ก่อนจะหันหลังกำลังจะเดินกลับไป แต่ไม่ทันจะได้ก้าวขา มือหนาของอีกคนคว้าเอวเล็กของเธอเอาไว้เสียก่อน"เฮียไม่ให้ไป...ไม่ให้ไปไหนอีกแล้ว อึก..อึก : ความเข็มแข็งที่เขาสร้างมันมานานนับปีถูกทลายลงอย่างง่ายดาย เพียงเธอบอกว่าจะไป ใจเขากลับอ่อนหยวบลงทันทีคนเป็นน้องค่อยๆจับมือเขาก่อนจะหันหน้าเข้าหาเขาอีกครั้ง"ร้องไห้เป็นเด็กอีกแล้วนะคะ เฮียร้องไห้เก่งเกินไปแล้วนะ : คะนิ้งยกนิ้วมือเรียวเช็ดน้ำตาให้คนเป็นพี่ก่อนจะยิ้มบางๆให้เขา"หนูหายไปไหนมา เฮียคิดว่าหนูจะลื
เมียดื้อของเฮียโซล หัวใจด้านชา
@1 ปีต่อมา"รับน้องปีนี้เราจะจัดกิจกรรมอะไรดีวะ อาจารย์ห้ามนั่นห้ามนี่เยอะแยะไปหมด : : ไฟเพลิง"ก็เหมือนทุกๆปี กิจกรรมนันทนาการ แจกสายรหัส และเข้าค่ายจิตอาสา ก็ทำมาตลอดมึงจะตื่นเต้นอะไร : รามสูร"ปีนี้ปีสุดท้ายแล้ว...จะเหมือนเดิมได้ไงวะ...ต้องมีอะไรพิเศษขึ้นมาหน่อย จริงไหมไอ้โซล : ไฟเพลิงหันไปถามความคิดเห็นของโอโซล แต่ไม่ได้รับคำตอบใดๆกลับมา เขาเอาแต่นั่งหน้านิ่ง อ่านหนังสือ ทำตัวเย็นชาเข้าถึงยากมากกว่าแต่ก่อนซะอีก"มึงจะถามอะไรมัน...ถามไปก็ไม่ได้คำตอบ : รามสูร"นี่ก็ผ่านมาเป็นปีแล้วนะ..ทำไมมันยังไม่ดีขึ้นอีก กูว่ามันเป็นหนักกว่าเมื่อก่อนเยอะ ก่อนเจอน้องคะนิ้งมันก็ดูนิ่งนะ แต่เดี๋ยวนี้ดูมันจะนิ่งมากกว่าเดิม ขนาดกูเป็นเพื่อนมันยังไม่ค่อยจะคุยด้วยเลย : ไฟเพลิง"มึงว่ามันยังรอเขาอยู่หรือเปล่า : ไฟเพลิงถามรามสูร"แล้วมึงคิดว่าไง คนเราไม่ติดต่อกันมาเป็นปี ความสมพันธ์มันจะดีขึ้นได้จริงๆเหรอ : รามสูรทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะสังเกตท่าทีของโอโซล ผ่านมาแล้วหนึ่งปีเต็มที่คนเป็นน้องหายไปจากวงจรชีวิตเขา ช่วงสามเดือนแรกเขาแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคน ไม่กิน ไม่นอน ไม่พูด ไม่คุยกับใคร เก็บตัวอยู่แต่ในห้องจน
เมียดื้อของเฮียโซล ความเจ็บปวดที่ไม่ชินชา
@2 วันต่อมา💬 โอโซล : เฮียขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....💬 โอโซล : หนูอย่าเงียบแบบนี้ได้ไหม คุยกับเฮียสักนิดก็ยังดี เฮียจะบ้าตายอยู่แล้ว💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....💬 โอโซล : เรายังรักกันอยู่หรือเปล่า...หนูยังเห็นว่าเฮียเป็นแฟนอยู่ไหม💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....💬 โอโซล : รับสายเฮียหน่อยครับ..แค่รับก็ได้ ถ้าหนูไม่อยากคุย เฮียขอแค่ฟังเสียงลมหายใจของหนูก็ยังดี💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....💬 โอโซล : คะนิ้ง เฮียขอร้อง อย่าเงียบแบบนี้เลย เฮียผิดไปแล้ว เฮียขอโทษ💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....💬 โอโซล : ไม่ไปได้ไหม...อยู่กับเฮียต่อได้ไหม...เฮียรักหนู อย่าทิ้งกันไปได้ไหม💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....ไม่ว่าเขาจะส่งข้อความอะไรไป คนเป็นน้องไม่เคยตอบกลับ หัวใจเขามันแทบคลั่ง เคยไปหาเธอที่คอนโดแต่คนเป็นน้องไม่ยอมเปิดประตูให้ แถมยังเปลี่ยนคีย์การ์ด และรหัสผ่าน ไม่ยอมให้เขาเข้าถึงตัวเธอเลยสักนิด นี่คือบทลงโทษของคนอย่างเขาใช่ไหม...เขาได้แต่นั่งส่งข้อความไปหาเธออยู่แบบนั้น แม้เธอจะไม่เคยตอบกลับมาเลยก็ตาม@คอนโดโอโซลภายในห้องนอนหรูที่มืดสนิทมีเพียงแสงไฟจากด้านนอกที่สอดส่อ
You may also like
