12 ผู้หญิงร่าน

หวานใจกับมินนี่ได้แต่กำมือแน่นด้วยความโมโห ที่ถูกปูเป้ประจานกลางห้องเรียนจนเสียหน้า แต่เพราะเพื่อนทั้งห้องเริ่มหันมามอง จึงทำได้เพียงจ้องปูเป้เขม็งอย่างทำอะไรไม่ได้

เดวาที่เห็นท่าไม่ดีเลยเลือกที่จะตัดบทออกมา เพื่อจบปัญหารุงรังเพราะเธอเอง ก็เริ่มจะไม่ไหวกับมินนี่และหวานใจแล้วเหมือนกัน

“เราว่าแยกกลุ่มกันดีกว่า เราก็ขี้เกียจแบกหวานใจกับมินนี่แล้วเหมือนกัน งานชิ้นนี้เราจะทำกับเป้แค่สองคน”

“อะไรวะ” มินนี่โวยวาย

“ตามนั้น” ปูเป้ยิ้มสะใจ ก่อนยกแขนพาดไหล่เดวา สองสาวเดินออกจากห้องเรียนไปอย่างอารมณ์ดี เมื่อตัดตัวภาระออกจากกลุ่มได้

“ฉันดีใจที่แกเลิกเป็นแม่พระกับสองคนนั้นสักที”

“ความอดทนของคนเรา มันก็มีขีดจำกัดไหมล่ะเป้” และมันก็หมดลงกับสองคน ตลอด 1 ปีสำหรับการถูกเอาเปรียบมันมากเกินพอแล้ว

“ก็จริง” ปูเป้พยักหน้าเห็นด้วย “แกควรทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว”

“ช่างเถอะ” เดวายิ้มบาง ทั้งสองเดินมาถึงทางแยกหน้าคณะ

“แยกกันตรงนี้นะ” เดวาหันไปโบกมือลาปูเป้ เมื่อต้องแยกไปลานจอดรถของคณะ

“อืม...กลับดีๆ นะ”

“บอกตัวเองเถอะวันนี้เราเอารถมา”

“บาย รถเมล์มาแล้ว” พูดจบ ปูเป้ก็รีบวิ่งแยกออกไปทันที

เดวารีบเดินไปที่รถของตัวเอง แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่วิ่งตามหลังมา ทำเอาเดวาชะงักเท้าเอี่ยวตัวกลับไปมอง ก่อนจะเห็นเป็นสองพี่รหัสของเธอเองที่วิ่งมาหา

“น้องเดวา”

“มีอะไรหรือเปล่าคะ ” เดวาไม่อาจทนฝืนที่จะคุยกับอีกฝ่ายต่อได้ ใบหน้าก็ไม่อยากจะมองเลยด้วยซ้ำ เมื่อรู้ว่าพี่รหัสคนนี้ตั้งใจมอมเหล้าหวังเคลมเธอที่ผับ จนนำไปสู่หายนะให้เธอต้องอยู่ในความสัมพันธ์รุงรังกับมิลเลอร์

“เออ…พี่อยากจะขอโทษน้องเดวา ให้โอกาสพี่ได้แก้ตัวได้ไหม พี่ชอบน้องจริงๆ นะ ”

เดวามองอีกฝ่ายด้วยแววตารังเกียจ

“คนชอบกันเขาต้องปกป้องกันไม่ใช่เหรอคะ แต่ที่พี่ทำวาคิดว่ามันไม่ใช่เลย ชอบแบบไหนถึงได้มอมเหล้า แล้วชวนเพื่อนมารุมเอาคนที่ชอบ บอกหมาหมายังไม่เชื่อเลย”

“แล้วใครบอกมึงเล่นตัววะ” สองเริ่มหัวเสีย เงินก็เสียไปเป็นแสนๆ แต่ยังไม่ได้มีเซ็กซ์กับเดวาเลย

“กูไม่ได้เล่นตัวแต่กูไม่เอามึงจ้า ” เดวาด่าสวนกลับสองในทันที กล้าดียังไงมาบอกว่าเธอเล่นตัว ระยำไม่ไหว ต่อให้อีกฝ่ายหน้าตาดีแต่เธอก็เลือกไหม หน้าตาดีแต่สันดานเหี้ยแบบนี้ก็ไม่ไหวหรอก

อีกอย่างสองกับเพื่อนในกลุ่ม ก็เหมือนจะนอนกับหวานใจและมินนี่แล้ว แค่คิดเดวาก็รังเกียจจนขนลุกไปทั้งตัว

“เหอะ ทำมาเป็นปากดี สุดท้ายมึงก็ไปถ่างขาให้ไอ้เจ้าของผับเอาแทนกูไม่ใช่เหรอ ” สองที่เริ่มหัวเสียยังไม่คิดจะหยุดพูดจาดูถูก ใจอยากจะประจานให้คนทั้งมหาลัยรู้ว่าเดวามันแรดเงียบ ไปถ่างขาให้ไอ้มาเฟียคนรวยนั่น

คำพูดของสองทำเอาเดวาถึงกับหลุดหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเธอแฝงไปด้วยความเย้ยหยันและโกรธจัด ดวงตากลมสวยของเธอจ้องตรงไปยังพี่รหัส ที่ยังกล้าพูดจาราวกับไม่มีความละอายใจกับการกระทำชั่วของตัวเอง

“มึงกล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง ไอ้ระยำ ” คนที่เคยอ่อนหวานในสายตาทุกคน แต่ตอนนี้กับเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและน่ากลัวจนอีกฝ่ายชะงัก

“ทำไมกูจะพูดไม่ได้ก็มึงมันแรดเงียบ ร่านๆ แบบมึงกูไม่น่าเปลืองเงินมอมเหล้าจนหมดเป็นแสนๆ ”

“ช่วยไม่ได้ก็มึงมันโง่” เดวาตะคอกด่ากลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ความอดทนที่เหลือน้อยเต็มทีของเธอกำลังจะหมดลง

แม้แต่คำหยาบคายที่ไม่คิดจะพูด เธอก็ยังพ่นออกมาจากปากได้อย่างไม่คิดอายปาก แค่นี้มันยังไม่สาสมกับสิ่งที่ไอ้รุ่นพี่เวรมันทำกับเธอด้วยซ้ำ

“มึงให้ท่ากูก่อน”

“กูไปให้ท่ามึงตอนไหน” เดวาเท้าสะเอวถามกลับอย่างไม่เกรงกลัว เลือดนักสู้ในตัวเริ่มเดือดพล่าน ผิดกับเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับมิลเลอร์โดยสิ้นเชิง

ผู้ชายตรงหน้าไม่มีความน่ากลัวพอจะทำให้เธอเสียขวัญ ถึงตัวสองจะสูงใหญ่กว่าเธอหลายเท่า แต่ท่าทางกลับลุกลี้ลุกลน ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนเมายาค้าง จนสติยังไม่กลับมาเต็มร้อย ก็ยิ่งทำให้เดวาอยากจะยกกระเป๋าไอแพดฟาดหัวมันสักที

“กะ...ก็ทุกตอน” สองตอบออกมาส่งๆ ไม่กล้าสบตาเดวาด้วยซ้ำ เพราะมันไม่มีครั้งไหนเลยที่เดวาคิดจะเข้าใกล้ตน หากมินนี่กับหวานใจไม่ช่วยหลอกล่อให้ไปที่ผับ ก็คงไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดเดวา

“โทษแต่คนอื่นเนอะไม่เคยโทษความระยำตัวเองเลย สภาพ ” เดวากอดอก มองสองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างสมเพช

“......” ท่าทีที่แสดงออกถึงการดูถูกเหยียดหยาม ทำเอาสองหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ใจอยากจะพุ่งตัวไปบีบคอเดวาให้มันตายคามือ แต่สายตาสองก็ปะทะเขากับชายชุดดำสองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลเสียก่อน

ทั้งคู่จ้องมองสองนิ่ง ๆ หนึ่งในนั้นยกมือขึ้นช้า ๆ ก่อนใช้นิ้วชี้แตะลำคอตัวเอง แล้วลากนิ้วผ่านคอเป็นเส้นตรง ส่งเป็นสัญญาณมือมาบอกว่า หากตนแตะต้องเดวาเพียงแค่ปลายผมจะไม่ตายดี

“ทำเป็นพูดดีไป สุดท้ายมึงก็ไม่ต่างจากผู้หญิงง่ายๆ นั่นแหละ” เค้นเสียงพ่นวาจาร้ายใส่เดวา เพราะกลัวตัวเองเสียหน้า ทั้งที่กลัวบอดีการ์ดที่ตามเดวาห่างๆ จนหัวหดหมดแล้ว

“ถ้ากูง่ายจริง มึงก็คงได้กูไปตั้งนานแล้วเนอะ ไม่ได้แสดงว่ากูก็เลือกพอตัว” เดวาเค้นเสียงด่ากลับด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ก่อนจะหมุนตัวเดินไปขึ้นรถแล้วขับออกไปโดยไม่คิดให้ค่าสอง

ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตลอดเวลาการเดินทาง จากมหาลัยมาจนถึงบริษัทของมิลเลอร์ มีบอดีการ์ดมือดีของเขาคอยตามดูแลไม่ห่าง

ทันทีที่มาถึง

เดวาพยายามปรับอารมณ์ตัวเองให้เป็นปกติ หลังจากหัวเสียตั้งแต่ออกจากมหาลัยจนกระทั่งขับรถมาถึงที่ทำงานของมิลเลอร์ เธอสูดลมหายใจเข้าออกอีกครั้ง ก่อนจะเดินมาตามเพทายที่เป็นคนลงมารอรับเธอ

“นายรออยู่ในห้องครับ ” เพทายเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพ พร้อมกับเปิดประตูห้องทำงานเจ้านายให้เดวา

“เรียกวามาหาที่นี่ทำไมคะ ทั้งที่ตอนเย็นวาก็ต้องเข้าไปหาพี่ที่เพนต์เฮาส์อยู่แล้ว”

“ ฉันจะเรียกหาผู้หญิงของตัวเองไม่ได้หรือไง”

“ใครเป็นผู้หญิงของพี่กัน” เดวาไหวไหล่เบาๆ หลายวันที่ใช้ชีวิตกับเขา ก็พอจะเริ่มจับทางได้ แม้มิลเลอร์จะดุและปากร้าย แต่เขาจะไม่มีวันทำร้ายร่างกายเธอแน่นอน

เพราะเธอเคยลองพูดยั่วบาทาอีกฝ่ายมาหลายครั้งแล้ว

“ ชอบขัดใจจังเลยนะ ” แววตาเข้มดุหรี่ลงเรื่อยๆ จนทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานใหญ่ เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก

“พรุ่งนี้ยัยเอมิล่าก็กลับมาถึงไทยแล้ว วาคิดว่าเราควรห่างกันนะคะ” เดวาที่อยู่ในชุดนักศึกษาเรียบร้อย เดินกรีดกรายไปมาช้าๆ สวนทางกับการแต่งตัวตนเอง

“ทำไมต้องห่าง” มาเฟียหนุ่มเลิกคิ้วมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ เอมิล่าจะกลับมาไทยก็กลับมาสิเกี่ยวอะไรกัน

“แต่มันไม่เหมาะสมไงคะ ” เดวาแย้ง จริงๆมันก็ไม่เกี่ยวกับเอมิล่าอะไรหรอก  เหตุผลที่ยกเพื่อนมาอ้างเธอแค่ไม่อยากมีแฟนเป็นคนใกล้ตัวก็เท่านั้น

“ ไม่เหมาะสมตรงไหน ฉันไม่ใช่ผัวยัยนั่นสักหน่อย” มิลเลอร์เถียง