11 ฉันขี้เบื่อ

“ ทำไมพี่ไม่หาเมียเป็นตัวเป็นตนละคะ คนปกติที่ไหนเขาทำแบบนี้กัน” เดวาพยายามที่จะพูดคุยกับมิลเลอร์ด้วยเหตุผล แต่เขาก็เหมือนจะไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

“ฉันขี้เบื่อน่ะ...กับเธอก็เหมือนกัน แค่เบื่อเมื่อไหร่ก็แยกย้าย แต่ถ้าฉันไม่เบื่อเธอก็อยู่กันไปยาวๆ ” หรือบางทีเขาอาจจะลงหลักปักฐานกับเธอไปจนแก่ อันนี้ก็ไม่รู้อนาคตได้

คำตอบที่แสนน่าทุบนั้น  ทำเอาเดวารู้สึกอยากจะกรีดใส่หน้าอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด เธอกำหมัดแน่น พยายามควบคุมลมหายใจเข้าออกของตัวเอง เพื่อไม่ให้ตัวเองรู้สึกโมโหกับความคิดบิดเบี้ยวของมิลเลอร์มากไปกว่านี้

“ กะจะให้วาอยู่ข้างกายรอวันพี่เบื่ออย่างนั้นเหรอ วาไม่เห็นประโยชน์ที่วาจะต้องทำเลยสักนิด ” คนตัวเล็กส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย หากเขาเบื่อเธอตอนแก่เธอจะทำยังไง โสดวัยสามสิบปลายๆ แบบนี้เธอก็หาสามีไม่ได้น่ะสิ

“1 ปี แค่ 1ปี เท่านั้นเดวา ”

“ วาไม่ทำค่ะ แค่ 1 วันวาก็ไม่คิดจะทำ วากลัวพลาดรู้สึกดีไปกับความสัมพันธ์ฉาบฉวยของพี่ ” เดวารีบที่จะเอ่ยปฏิเสธค้านหัวชนฝา แม้มิลเลอร์จะสันดานหยาบช้า แต่เบ้าหน้าฟ้าประทาน   มันย่อมอันตรายต่อใจเธออยู่ดี

มิลเลอร์ยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบของเขา จ้องมาที่คนตัวเล็กราวกับจะสำรวจทุกอารมณ์ที่แสดงออกมา

“แต่ฉันแม่งโคตรถูกใจเธอมากซะด้วยสิ และฉันก็ไม่เคยปล่อยสิ่งที่ฉันอยากได้หลุดมือด้วย ต่อให้จะต้องใช้วิธีเลวทรามเพื่อให้ได้เธอมาก็ตาม ”

คำพูดนั้นทำให้เดวารู้สึกเย็นเยียบไปทั้งร่าง เธอไม่รู้ว่าจะหนีจากสถานการณ์นี้ได้ยังไง แต่ก็ไม่คิดปล่อยให้เขาควบคุมชีวิตเธอได้ง่ายๆ เช่นกัน

“วาไม่ใช่สิ่งของที่พี่จะเอาไปเล่นสนุกแล้วทิ้งได้ตามใจชอบนะคะ คืนอิสระวามาแล้วต่างคนต่างอยู่ ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตามองคนตรงหน้าอย่างรังเกียจ

มิลเลอร์หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

“อวดดีให้มันได้แบบนี้ตลอดไปนะ เดวา”

มิลเลอร์หยิบมือถือขึ้นมาต่อสายหาลูกน้องคนสนิท ก่อนจะเอ่ยคำสั่งงานที่แสนบาดใจเดวาลงไป

“ถอนหุ้นที่อุ้ม บริษัทคุณพูลทรัพย์ ออกให้หมด ปล่อยให้เจ๊งไปเลยไม่ต้องช่วยแล้ว ”

เดวาอ้าปากค้างอย่างพูดไม่ออก เธอไม่เคยรู้เลยว่าบริษัทของพ่อเธอกำลังประสบปัญหาทางการเงิน

“สารเลว!” เสียงหวานเค้นด่าออกมา พร้อมกับน้ำตาที่ไหลตามมาติดๆ

มิลเลอร์เลิกคิ้วชักสีหน้ายั่วยวนใส่เดวา ก่อนจะหัวเราะเสียงทุ้มต่ำออกมาอย่างนึกสนุก ดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึกผิดจ้องมองเดวาไม่วางตา  ราวกับคำด่าของเธอเป็นเพียงเรื่องขำขัน

“ คนที่ด่าฉันรายล่าสุด เพิ่งเผาไปเมื่อสองวันก่อน ส่วนเธอก็ไม่น่าจะได้ตายดี” ยิ้มมุมปากมองร่างเล็กที่นั่งสั่นเทาเพราะกำลังโกรธ

“พี่มันเลวที่สุด!”

“ด่าอีกสิฉันรอฟังอยู่” มิลเลอร์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่ขัดกับแววตาคมกริบซึ่งจับจ้องใบหน้าของเดวา เขายื่นมือหนามาประคองแก้มเธอไว้เบาๆ หัวแม่มือค่อยๆ ไล่เช็ดคราบน้ำตาที่เปื้อนบนแก้มนุ่มของเธออย่างอ่อนโยน

เดวาสะบัดหน้าออกจากมือของเขาทันที ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ยังคงมองเขาอย่างแข็งกร้าว

“พี่มันเลว! คนเลวอย่างพี่ไม่มีค่าพอจะให้วาด่าด้วยซ้ำ!”

“งั้นเหรอ” มิลเลอร์หัวเราะในลำคอ เสียงของเขาเจือด้วยความสนุกสนานที่เห็นเธอพยายามต่อต้าน

“น้ำตาเธอเวลาโกรธนี่มันสวยจริงๆ เดวา” เขากระซิบน้ำเสียงแหบพร่าข้างหูเธอ กลิ่นน้ำหอมของเขาเข้ามาแตะจมูกเธอจนเธอรู้สึกสะอิดสะเอียน

“อย่ามาแตะต้องตัววา!” เธอปัดมือหนาที่กำลังกรีดลูบไล้ออกจากใบหน้าเธอ

“เด็กดีไม่เอาแบบนี้สิ” มิลเลอร์ใช้น้ำเสียงที่อ่อนลงจากเดิม แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโรคจิตสุดๆ

“……” เดวาได้แต่ตัวสั่น เงยหน้าจ้องมองมิลเลอร์ตาขวาง

“เด็กดีอยากได้อะไร ฉันพร้อมที่จะหามาให้ทุกอย่าง แต่ในระหว่างนี้มาเป็นคนของฉันนะ”

“ที่ซื้อนาฬิกาให้วาก็เพราะแบบนี้เหรอ”

“ก็ฉันรวย ก็เลยอยากซื้อให้ผู้หญิงของตัวเอง แล้วฉันผิดตรงไหน”

“วาไม่ใช่ผู้หญิงของพี่”

“ก็เป็นสิ ฉันยินดีต้อนรับเธอมากๆ เลยนะ” ไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนไหน ที่เขามองเดวาไม่เหมือนเดิม ทั้งที่เมื่อก่อนก็มองอีกฝ่ายเป็นแค่เพื่อนสนิทของน้องสาวเท่านั้น

“วะ…วาขอคิดดูก่อน”

“ก็ได้ งั้นไปนอนกันมันดึกแล้ว” มิลเลอร์เดินเข้ามาจูงมือเดวา แม้อีกฝ่ายจะพยายามสะบัดมือหนาออกจากข้อมือตัวเอง แต่เหมือนมันจะไม่มีผลเลย

มิลเลอร์ยังคงทำตัวเอาแต่ใจกับเดวา ไม่มีที่สิ้นสุด

“อาบน้ำด้วยกันไหม” มิลเลอร์หันมาถามคนตัวเล็ก ที่กำลังยืนจ้องตนเขม็งหมายจะเอาเรื่อง

“วาจะกลับห้อง”

“นอนนี่แหละมันดึกแล้ว”

“…….” เดวาที่ค้านจะต่อปากต่อคำ จำต้องเดินตามมิลเลอร์เข้าไปในห้องน้ำอย่างจำยอม ในหัวก็พลันคิดหาวิธีพาตัวเองออกไปจากความสัมพันธ์รุ่งรัง ที่มิลเลอร์กำลังยื่นให้

หลายวันต่อมา…

มิลเลอร์ : เด็กดีเรียนเสร็จแล้วมาหาฉันที่บริษัทนะ

เดวาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ทันทีที่ได้อ่านข้อความมาเฟียเอาแต่ใจส่งมา เธอรีบเก็บอุปกรณ์การเรียนเข้าถุงผ้า ก่อนที่จะหยิบกระเป๋าสะพายใบหรูขึ้นมาคล้องบนไหล่ โบกมือลาปูเป้

“เป้เราไปก่อนนะ”

“ แกจะรีบไปไหน ” ปูเป้เลิกคิ้ว มองท่าทีรีบร้อนของเพื่อนอย่างแปลกใจ

“ นั้นสิ ” มินนี่แทรกขึ้นทันที พร้อมกอดอกมองเดวาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ แกไม่อยู่ทำงานกลุ่มก่อนเหรอ  พวกฉันไม่ได้ว่างมานั่งทำแทนแกนะเดวา ”

“ ฉันไม่ว่างทำนะ วันหยุดนี้ต้องไปเที่ยวกับแฟน ” หวานใจรีบปัดงานออกจากตัวเอง เพราะเธอก็ไม่อยากรับผิดชอบงานเหมือนกัน

“เรามีธุระน่ะ เป้ ” เดวาเลือกที่จะไม่สนใจเพื่อนอีกสองคน หันไปตอบแค่ปูเป้ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“ ไปเถอะ ทำธุระแกเสร็จค่อยนัดทำงานด้วยกันก็ได้ ” ปกติก็คุยงานและทำกันเองสองคนทุกครั้งอยู่แล้ว มินนี่กับหวานใจจะทำไม่ทำมันก็ไม่ได้มีผลอะไรกับพวกเธอ

“นี่พวกแกสองคนอย่ามาทำเมินใส่ฉันกับยัยหวานนะ”

“แกต้องการอะไรวะมินนี่ ฉันกับยัยวาเริ่มจะหมดความอดทนกับพวกแกสองคนแล้วนะ งานก็ไม่เคยทำ ยังเสือกมาพูดจาหมาๆ อีก ” ปูเป้ชี้หน้าด่าทั้งสองเสียงดัง จนเพื่อนทั้งห้องหันมามองด้วยความสนใจ

ดีที่อาจารย์ประจำรายวิชาสอนจบและออกจากห้องไปแล้ว ทางสะดวกคันปากมานานจะได้ด่ากันได้ถนัดปาก

“ ใจเย็นเป้ ” เดวายื่นมือไปลูบไหล่เพื่อนให้อีกฝ่ายใจเย็นลง

“ก็ดูพวกแม่งดิ ครั้งนี้ฉันไม่ยอมให้พวกมันเอาเปรียบเราหรอกนะ”

“เรากับมินนี่ แค่กลัวงานเสร็จไม่ทัน”

“กลัวเสร็จไม่ทันก็มาทำช่วยกันดิ แม่งโยนแต่ภาระมาให้เพื่อนอยู่ได้ ทำตัวเกาะเป็นเห็บหมัดอยู่นั่น ”

“ก็บอกแล้วไงว่าเราติดไปเที่ยวกับแฟน” หวานใจย้ำเหตุผลของตัวเอง

“ฉันก็มีนัด” มินนี่รีบพูดต่อ “ แกกับยัยวาช่วยทำไปก่อน เดี๋ยวค่อยส่งมาให้ฉันกับยัยหวานเช็ก”

ได้ยินเท่านั้น ปูเป้ก็แทบหลุดขำ

“เช็ก? ถามจริง เช็กที่แกหมายถึงคือเช็กชิ้นงาน หรือเช็กว่ามันจะไม่มีชื่อพวกแกสองคนตอนส่งงานกันแน่”

มินนี่ชักสีหน้าไม่พอใจใส่ปูเป้กับเดวาแทบจะทันที ปกติก็ไม่เคยมีปัญหาก็ทำเองมาได้ตลอด แล้ววันนี้พวกมันสองคนจะมาเป็นบ้าโวยวายทำไม

“มึงจะปากดีเกินไปแล้วนะอีเป้” มินนี่ด่า

“แล้วกูพูดผิดตรงไหนมิทราบ” ปูเป้สวนกลับทันควัน “ตั้งแต่เปิดเทอมมา พวกมึงสองตัวเคยทำอะไรบ้าง นอกจากรอใส่ชื่อ”

หวานใจรีบแทรกขึ้น

“ปูเป้ เรากับมินนี่ไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะ”

“ตอแหลแค่ชื่อก็พอคะ อย่ามาทำตัวตอแหลอีก กูรำคาญ” ปูเป้กลอกตาใส่