13 พยายามเข้าใจ

“โอ๊ย พี่มิลเลอร์พี่ช่วยเข้าใจอะไรง่ายๆ หน่อยได้มั้ย” เดวาโวยวายเสียงเขียว เมื่อคนตรงหน้าเอาแต่ทำเหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพยายามจะสื่อ

แค่เอมิล่าดีกับเธอมากคนอื่นก็มองเธอไม่ดีแล้ว บางคนถึงขั้นพูดว่าเธอเข้าหาเอมิล่าเพราะหวังผลประโยชน์ 

“ฉันก็พยายามเข้าใจเด็กดีของฉันอยู่นี่ไง ก็พูดมาสิเหตุผลของเธอคืออะไร ทำไมเราต้องห่างกัน” มิลเลอร์เลิกคิ้ว มองคนตัวเล็กที่กำลังทำหน้าหงุดหงิดใส่ตนเอง

“ก็บอกว่ามันไม่เหมาะสมไง”

“เหตุผลฟังไม่ขึ้นเลย”

“.......”

“เด็กดีมานี่มา” มิลเลอร์ตบหน้าขาตนเอง ระหว่างดันเก้าอี้ขยับร่างออกจากโต๊ะทำงาน เพื่อรับร่างเล็กเข้ามานั่งบนตัก โดยที่เดวาก็เดินเข้ามาหาตามเสียงเรียก ราวกับหมาเห็นเจ้าของ

เธอไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย

“ หน้างอเชี่ยว เด็กดีของฉันเป็นอะไรหรือเปล่า” มาเฟียหนุ่มก้มมองคนตัวเล็กบนตัก ด้วยสายตาที่เข้มขึ้น มือไม้ก็ลูบไล้ไปตามร่างกายคนบนตัก

เดวาเม้มริมฝีปากเน้น ปล่อยให้อีกฝ่ายลวนลามร่างกายเธอเสียให้พอ

“ทำงานเสร็จหรือยังคะ วาอยากจะกลับห้องแล้ว”

“ค่อยกลับ” เอ่ยตอบคนตัวเล็กเสียงพร่ากระเส่า ลูบไล้ไปตามส่วนเว้าโค้งของรูปร่าง แล้วบีบเนื้อนุ่มโคนขาอ่อน ผ่านกระโปรงนักศึกษาทรงเอตัวยาว “ได้เอาคาชุดคงจะตื่นเต้นไม่น้อย เด็กดีว่าไหม”

“มะ…ไม่รู้” เดวาตอบกลับผ่านน้ำเสียงและลมหายใจที่ติดขัด

มาเฟียหนุ่มหลุดยิ้ม ก่อนจะจู่โจมริมฝีปากอิ่มอย่างฉับพลัน ปลายลิ้นที่ร้อนโลมเลีย ภายในโพรงปากของคนตัวเล็กบนตักอย่างเอาแต่ใจ

“อะ….อืมพี่มิลเลอร์ ” เดวาพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแกร่ง เมื่อถูกชิงเอาลมหายใจจากเธอ อย่างไม่ทันที่จะได้ตั้งตัว

หลังจากถูกจูบจนแข้งขาอ่อนแรง เดวาก็ถูกอุ้มออกจากหน้าตัก ขึ้นมานั่งบนโต๊ะทำงานใหญ่อย่างไม่ทันตัว

“กะ ….กลับไปทำที่ห้องนะคะ ที่นี่ไม่เหมาะ”

“เหมาะหมดนั่นแหละ ถ้าฉันอยากจะทำ” ไม่ทันที่เดวาจะได้คัดค้าน มาเฟียหนุ่มก็โน้มใบหน้าเข้ามาบดจูบเธออย่างรวดเร็วอีกครั้ง แต่จูบครั้งนี้มันไม่ได้อ่อนโยนเหมือนครั้งก่อน จูบนี้มันเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและรุนแรง ราวกับจะหลอมละลายเดวาให้ละเอียด

มือของมิลเลอร์ก็ไม่หยุดนิ่ง เลื่อนจากต้นขาไปยังกลางกายคนตัวเล็ก

“อย่าฉีกชุดวานะคะ” เดวารีบปราม

“แต่แบบนี้เด็กดีชอบไม่ใช่เหรอ ”

“เราไม่ได้ทำกันที่ห้องนี่คะ ถ้าพี่ฉีกเสื้อผ้าวาแล้ววาจะเอาอะไรใส่กลับล่ะ” เดวาพยายามให้เหตุผล

“ก็ไม่ต้องใส่สิ” เริ่มหงุดหงิดกับเดวา

“แคร์ความรู้สึกวาบ้างได้ไหม การกระทำและคำพูดของพี่ ทำเหมือนวาไม่มีความรู้สึกเลยนะ”

“อะไรวะ คนกำลังมีอารมณ์มาดึงเข้าดราม่าทำไมเนี่ย” มิลเลอร์สถบออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ ผละร่างสูงออกจากเดวา ก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงานด้วยความหัวเสีย

หลายนาทีกว่าเดวาจะได้สติ ร่างบางรีบขยับตัวลุกขึ้นยืน พร้อมกับจัดชุดนักศึกษาของตัวเองให้เข้าที่ แต่รอยยับยู่ยังคงอยู่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผ่านอะไรมา มือบางคว้าเอากระเป๋าบนโต๊ะมาถือไว้ในมือ ตัดสินใจพาตัวเองออกไปจากห้องทำงานของมิลเลอร์ทันที

“คุณเดวาจะไปไหนครับ” เพทายที่นั่งทำงานอยู่หน้าห้องรีบเอ่ยรั้ง

เมื่อสักครู่ใหญ่ๆเจ้านายตนก็เดินหัวเสียออกมา แต่สภาพของเดวาหนักไปอีกทั้งเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อยจนดูไม่ดี ทว่าใบหน้าสวยยังมีคราบน้ำตาเคลือบอยู่

“วาจะกลับ”

“ ผมว่าเข้าไปรอนายที่น้องน่าจะดีกว่านะครับ ออกไปสภาพนี้พนักงานคนอื่นเห็น มันจะทำให้คุณเดวาดูไม่ดีเอาได้นะ ”

“วาไม่อยากอยู่” ระหว่างพูดน้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด

มิลเลอร์ที่หนีหายไปสูบบุหรี่เพื่อระบายความหงุดหงิด กลับมาทันได้เห็นภาพนั้นพอดี จำต้องรีบเดินกลับมาจูงมือเดวา  กลับเข้าห้องทำงานตัวเองอีกครั้ง

“ร้องไห้อะไรหนักขนาดนั้น” ดึงเดวาลงมานั่งตักตัวเอง

“.......”

“ฉันง้อคนไม่เก่งหรอกนะ ถนัดทำให้เสียใจมากกว่า” พอเดวาเอาแต่เงียบ มิลเลอร์ก็พูดขึ้นมาลอยๆ

“......”

“หิวหรือเปล่า”

“วาอยากกลับห้อง”

“ถ้าอยากกลับห้องก็หยุดร้องไห้สักทีสิ เสียงสะอื้นของเธอมันทำให้ฉันมีอารมณ์ จนอยากกระแทกเธอมากกว่าเสียงครางอีกนะ”

“โรคจิต”

“รู้” เขาไม่คิดปฏิเสธหรอก

“นิสัยไม่ดีด้วย”

“ก็ใครใช้ให้เธอน่าเอาเอง เห็นหน้าแล้วอยากปู้ยี่ปู้ยำฉิบหาย”

“ วะ...วาจะฟ้องยัยเอมิ ว่าพี่ทำนิสัยไม่ดีกับวา ”

“ ยัยเอมิไม่ใช่แม่ฉัน ทำไมต้องกลัวยัยนั่นมิทราบ ”

“อึก”

เดวาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้น แต่ยิ่งพยายาม น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมาไม่หยุด

มิลเลอร์มองคนตัวเล็กบนตักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจอย่างหมดความอดทน สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจพาเธอเข้าไปยังห้องพักลับด้านหลังห้องทำงาน อย่างน้อยที่นั่นก็เงียบพอให้เดวาได้สงบสติอารมณ์ โดยไม่ต้องมีใครเข้ามารบกวน

ทันทีที่ถึงเตียงกว้าง มิลเลอร์ก็วางเธอลงอย่างระมัดระวัง ก่อนดันไหล่เล็กให้นอนราบไปกับเตียงกว้าง

“นอน ”

“ไม่ต้องมาสั่ง” คนตัวเล็กไม่วายหยุดเถียง

มิลเลอร์หลุบตามอง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนถอดเสื้อสูทออกแล้ววางพาดไว้บนเก้าอี้ จากนั้นจึงเดินกลับมาที่เตียง

“ขยับไป ”

“จะทำอะไรคะ”

“นอน”

“วาไม่อยากทำ” มุ่ยหน้าตอบเขา ยอมรับว่าไม่ไว้ใจมิลเลอร์

“ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอ” เสียงเข้มเอ่ยตัดบท ก่อนทิ้งตัวลงนอนอีกฝั่งของเตียง สุดท้ายความเงียบภายในห้องบวกกับอากาศเย็นๆ ของเครื่องปรับอากาศ ขับกล่อมให้ทั้งสองหลับไปด้วยกันในที่สุด

หลายชั่วโมงต่อมา....

สัมผัสแปลกๆ ตามร่างกาย ทำให้เดวาค่อยๆ ขยับเปลือกตาตื่น เธอขยับตัวหนีสัมผัสด้วยความตกใจ เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่เปลือยเปล่ากำลังขึ้นคร่อมร่างเธอ

“พะ...พี่มิลเลอร์”

“ไม่ไหวแล้ววา”

เหมือนจะหลับแต่ก็มีอารมณ์ความต้องการมารบกวนตลอดเวลา ทำให้มิลเลอร์จำต้องลุกขึ้นจัดการสลัดเสื้อผ้าออกจากตัว แล้วมาก่อกวนเดวาต่อ ในระหว่างนั้นปลายจมูกโด่งเป็นสัน ก็ค่อยๆ ไล้คลอเคลียไปตามพวงแก้มนวลลงมาหาลำคอ

กลิ่นหอมละมุนจากกายเล็ก ยิ่งปลุกเร้าความกระสันในตัวมิลเลอร์มากขึ้นไปอีก

“ตะ...แต่วาเริ่มหิวแล้วนะคะ” เดวาหลบสายตาอย่างทำอะไรไม่ถูก ปลายนิ้วของเขาแตะปอยผมที่ตกลงข้างแก้ม ก่อนเกลี่ยมันออกอย่างแผ่วเบา

สัมผัสเพียงเล็กน้อย  กลับทำให้หัวใจของเดวาเต้นแรงขึ้นมาอย่างน่าหงุดหงิด

“เดี๋ยวค่อยกินนะ ขอเอาก่อน”

ว่าจบริมฝีปากของมิลเลอร์แตะลงบนริมฝีปากนุ่มอย่างแผ่วเบา เขาไม่ได้เร่งร้อน เพียงค่อย ๆ ประคองจังหวะของจูบอย่างอ่อนโยน ชิมรสหวานในโพรงปากบางเบาด้วยความถนอม มือหนาเคลื่อนไหวไปตามเรือนร่างส่วนเว้าส่วนโค้งคนใต้ร่างไปด้วย

“พะ...พี่มิลเลอร์...” เดวาเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจ หลังผละจูบออกริมฝีปากหนาของเขาค่อยๆ เคลื่อนมาที่ลำคอ ขบเม้มเบาๆ จนทิ้งร่องรอยจูบไว้เป็นระยะ

“แค่ไม่ได้มีอะไรกันวันเดียว ฉันก็จะขาดใจตายแล้วเดวา” เอ่ยเสียงแหบพร่ากระเส่ากับคนตัวเล็กอย่างมีอารมณ์

นิ้วเรียวยาวกรีดไล่ไปตามผิวจากต้นขา จนกระทั่งมาหยุดที่ความนุ่มนิ่มกลางหว่างขาเธอ

“อึก!” เดวากัดริมฝีปากด้วยความเขินอาย แม้จะไม่ใช่ครั้งแรก แต่เธอก็ยังปรับตัวไม่ได้อยู่ดี

“แฉะแล้ว”