14 ท้องก็แค่บอก

คำพูดเขาทำเอาใบหน้าหวานแดงก่ำ พร้อมกับร่างกายเกร็งเครียดขึ้นมา ภายใต้สัมผัสของเขา เดวารับรู้ได้ทันทีว่าร่างกายของเธอเริ่มไม่เป็นตัวเอง ยิ่งเขากรีดเรียวนิ้วสัมผัสจุดอ่อนไหวของเธอซ้ำๆ ความรู้สึกเสียวซ่านก็เข้าจู่โจมเล่นงานเธอ จนเผลอหลุดเสียงครางหวานออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“อะ..อ๊า....” เรียวขาทั้งสองข้าง หนีบเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว จุกสีชมพูหวานทั้งสองข้างบนเนินเนื้อนุ่ม แข็งชันขึ้นมาทันทีที่ถูกปลายลิ้นบางเบาสัมผัส

“อ๊ะ..อื้ม....”

“เด็กดีอย่าเกร็งสิ” มิลเลอร์รีบปราม เพียงแค่เรียวนิ้วก็สัมผัสได้ถึงความคับแน่นของช่องทางรัก หากเปลี่ยนเป็นตัวตนของเขาเดวาคงเจ็บเป็นแน่

“กะ...ก็วาตื่นเต้นนี่คะ” เสียงหวานละล่ำละลักตอบ

“แล้วเมื่อไหร่จะชินสักทีล่ะ” ทั้งที่เขาก็มีอะไรกับเดวาแทบทุกวัน ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน แต่ร่างกายเดวาก็ยังปรับรับความเป็นชายเขายังไม่ได้เลย

“ไม่รู้...” เดวาตอบเสียงแผ่ว อาจจะด้วยขนาดตัวของทั้งสองที่ค่อนข้างต่างกันมาก ทำให้เดวารับมือกับมิลเลอร์ได้ยาก

“เอาบ่อยๆ เดี๋ยวก็คงชิน”

“หยุดพูด....” เดวาปรามเขาด้วยความรู้สึกเขินอาย

“ถ้าเจ็บเด็กดีก็จิกแขนฉันแรงๆ” เอ่ยบอกระหว่างยืดตัวขึ้น มือหน้าทำหน้าที่ชักรูดแกนกายชักชันเตรียมพร้อมอาวุธตัวเอง แล้วค่อยๆ กดส่วนปลายสอดแทรกเข้าไปช้าๆ ในช่องทางรักฉ่ำน้ำหวาน

“อ๊ะ”

เดวาเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด แต่ด้วยความที่มิลเลอร์พยายามเบามือถนอมเธอทุกครั้งยามเริ่มต้นบทรัก ทำให้เดวาผ่อนคลายและผ่านมันไปได้ด้วยความรวดเร็ว ความเจ็บปวดของเธอ ถูกความวาบไหวเข้ามาแทนที่ จนเผลอไผลไปกับความช่ำชองของมิลเลอร์อย่างไม่รู้ตัว

ปึก! ปึก! ปึก!

เอวสอบหนายังคงทำหน้าที่กระแทกเข้าหาร่างบางไม่หยุด ก่อนเปลี่ยนจังหวะร่วมรักหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ มือเล็กได้แต่จิกลงบนผ้าปูที่นอนแน่นราวกับหาที่ยึด

“อึก...อ๊าส์...”

“อื้ม....” ริมฝีปากหนาของมิลเลอร์ เปล่งเสียงครางสุขสมออกมาด้วยความพอใจ ร่างกายไร้ที่ติของเดวาทำให้มิลเลอร์ยิ่งมีอารมณ์มากขึ้นไปอีก สองมือใหญ่เคลื่อนหาสองก้อนนุ่ม ฟ่อนเฟ้นอย่างไม่ยั้งแรง

“บะ....เบาหน่อย วาเจ็บ อ๊า... ” เสียงหวานร้องปรามกระท่อนกระแท่น เมื่อกายหนาโหมแรงกระแทกเข้าใส่เธออย่างป่าเถื่อนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ต่างจากเธอที่แค่นอนเปล่งเสียงครางเฉยๆ ก็แทบหมดแรง

“น้ำเยิ้มขนาดนี้ ยังเจ็บอีกหรือไง” นอกจากมิลเลอร์จะไม่ผ่อนแรงแล้ว เขายังจับเธอเปลี่ยนให้อยู่ในท่าคลานเข่า มือหนาของเขาฟาดลงบั้นท้ายเธอหลายครั้ง

“ก้นเนียนๆ ของเธอ พอมีรอยมือของฉัน แม่งโคตรสวยเลย”

มิลเลอร์เอ่ยหยอกเย้าทว่ายังโน้มตัวลงมาใช้ริมฝีปากขบกัดตามไหล่ ไล่มาจนถึงกลางหลังฝากฝังร่องรอยทั่วผิว ความตื่นเต้นทำเอากายสาวบีบรัดหนักหน่วง จนชายหนุ่มเองต่างก็สัมผัสได้ว่าคนตัวเล็กใกล้จะเสร็จสมเต็มที

“ละ...ลึกเกินไป มันจุก ”

“ลึกๆ สิ มันจะได้รู้สึกดี”

“วารู้สึกแปลกๆ อื้ม...” เธอเอี้ยวตัวมามองเขาที่กำลังโทมกาย เข้าใส่เธอจากทางด้านหลังดวงตากลมหวานปรือเยิ้ม หน้าอกกว้างของเขาแนบชิดกับแผ่นหลังเธอ จนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายความเป็นชายจากเขา ยิ่งทำให้กายสาวด้านในบีบรัดแน่นขึ้นไปอีก

“รัดแน่นขนาดนี้จะเสร็จแล้วใช่ไหม”

“วะ...วาไม่ไหวแล้ว เร่งหน่อย” เดวาอยากถูกปลดปล่อยจากความรู้สึกที่แสนทรมานนี้เต็มทน

“อ๊า....จะเสร็จแล้ว” มาเฟียหนุ่มเร่งจังหวะรักถี่รัวมากยิ่งกว่าเดิม แรงบีบรัดภายในกายสาว บ่งบอกว่าเดวาใกล้เสร็จสมเต็มที เพียงไม่กี่นาทีต่อมาเสียงครางสุขสมห้วงสุดท้ายของทั้งคู่ ก็เปล่งออกมาด้วยกันอย่างพร้อมเพรียง

“อ๊า.../ อ๊าส์...”

ความอุ่นวาบที่พวยพุ่งไปทั้งโพรงรัก ทำเอาเดวาชะงักเมื่อได้สติ

“พะ...พี่มิลเลอร์ ลืมป้องกันเหรอคะ”

“เปล่า” มิลเลอร์ส่ายหน้า เขาตั้งใจต่างหาก

“นิสัยเสียมาก ทำไมถึงไม่รู้จักป้องกัน ” ขยับตัวออกจากอ้อมกอดของมิลเลอร์ จนทำให้ช่องทางรักทั้งสองที่เคยสอดประสานแยกออกจากกัน ส่งผลให้น้ำขาวขุ่นไหลย้อนออกมาเปื้อนเต็มผ้าปูที่นอนบนเตียง

“โวยวายทำไม ถ้าท้องก็แค่บอกฉันไม่เห็นยาก” แค่เด็กคนเดียวเขามีปัญญาเลี้ยงอยู่แล้ว พ่อแม่เขาตอนนี้ก็ยิ่งต้องการหลานอยู่ด้วย  ท้องน่ะสิดี

“นี่พี่ตั้งใจเหรอคะ? ” เดวาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวแน่น ก่อนขยับหนีออกจากเขา เริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยก็ตอนนี้

“......” มิลเลอร์ไม่ได้ตอบ เพียงมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ราวกับรู้ดีว่าคำตอบของตัวเองจะทำให้เธอโกรธมากแค่ไหน

“พี่รู้ไหมว่ามันไม่ใช่เรื่องที่เอามาล้อเล่นได้ วายังเรียนไม่จบ”

“เมียฉันจะจบแค่ ม.6 ก็ไม่ติด”

“ตลกเหรอคะ”

“ขอโทษ ครั้งหน้าจะระวัง” มิลเลอร์จำใจเอ่ยขอโทษ แต่เขาไม่ได้รู้สึกผิดกับการกระทำตัวเองนะ แค่ขอโทษให้มันจบๆ ไป

เดวาเลือกที่จะเบือนหน้าหนีด้วยความโมโห แต่ยังไม่ทันได้ขยับออกไปไหน ข้อมือของเธอก็ถูกมือหนารั้งเอาไว้ ก่อนร่างเล็กจะถูกดึงกลับเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา

“ปล่อยค่ะ”

“ขอกอดหน่อย”

“ไม่ให้กอด”

“งานวิจัยเขาบอกว่า หลังจากมีเซ็กซ์ผู้หญิงชอบให้กอดไม่ใช่หรือไง”

“พี่ไปเอางานวิจัยบ้า ๆ นั่นมาจากไหน” มิเลอร์ไม่ตอบ แต่เลือกก้มลงแตะริมฝีปากเบา ๆ บริเวณไหล่มน ราวกับพยายามง้อคนในอ้อมแขนหวังให้คนตัวเล็กใจเย็นลงบ้าง

“หน้าวาตอนนี้ เหมือนอยากให้พี่กอดมากมั้ง” หันไปมองค้อนใส่

“ช่างสิพอดีฉันหน้าด้าน” มิลเลอร์หัวเราะเบา ๆ พลางกระชับอ้อมแขนขึ้นเพียงเล็กน้อย การกระทำของมาเฟียหนุ่มทำเอาเดวาหมดคำจะพูด

@เพนต์เฮาส์มิลเลอร์

“นอนก่อนเลยนะ พอดีวันนี้ฉันต้องเข้าไปเคลียร์งานที่ผับ” มิลเลอร์เอ่ยบอกทันทีที่กลับมาส่งเดวาถึงเพนต์เฮาส์ ก่อนหยิบเสื้อสูทขึ้นมาสวมอีกครั้ง

“ค่ะ วาต้องทำงานส่งอาจารย์พอดี” เดวาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แต่ลึก ๆ แล้วกลับแอบดีใจที่คืนนี้มิลเลอร์ไม่อยู่ อย่างน้อยเธอก็จะได้มีเวลาส่วนตัวของตัวเองบ้าง

หลังจากมาเฟียหนุ่มเดินออกไป เดวาก็รอจนได้ยินเสียงประตูปิดสนิท ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกหาเอมิล่าเป็นสายแรก

ระหว่างรอปลายสายรับ เธอเดินไปหยิบขนมกับเครื่องดื่มจากห้องครัวติดมือมาด้วย ก่อนตรงเข้าไปยังห้องทำงานส่วนตัว ที่มิลเลอร์ตั้งใจสั่งให้คนจัดเตรียมไว้ให้เธอโดยเฉพาะ

ภายในห้องถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ มีโต๊ะขนาดใหญ่สำหรับนั่งเขียนแบบวางอยู่ริมหน้าต่าง อุปกรณ์วาดแบบถูกจัดเรียงไว้ครบครัน ข้างกันเป็นจักรเย็บผ้าพร้อมโต๊ะสำหรับตัดผ้า และชั้นวางที่เต็มไปด้วยผ้าหลากหลายเนื้อและสี

มิลเลอร์อาจเป็นคนที่น่าหงุดหงิดที่สุดในชีวิตเธอ แต่เรื่องนี้ต้องยอมรับว่าเขาใส่ใจรายละเอียดมากกว่าที่เธอคิด

เดวาวางขนมลงบนโต๊ะ ก่อนทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วกดโทรออกอีกครั้ง

ตู๊ด...

เพียงไม่นาน เสียงสดใสของเอมิล่าก็ดังขึ้นจากปลายสาย

[ว่าไงวา]

“สรุปแกจะมาถึงไทยวันไหน”

[พรุ่งนี้เย็นๆ แกมารับฉันหน่อยสิ]

“ลูกน้องพ่อแกก็มีตั้งเยอะแยะ ทำไมไม่ให้ไปรับ” ไม่ใช่ว่าเดวาไม่อยากไปรับเพื่อน แต่เธอกลัวมิลเลอร์จะไม่ให้ไปมากกว่า

[ฉันอยากให้แกมารับมากว่า แค่นี้นะถึงไทยแล้วจะโทรหา ]

“เอาแต่ใจตลอดเลยนะยัยบ้านี่” บ่นไปงั้นแหละ สุดท้ายเดวาก็ไปรับอยู่ดี เพราะเธอคิดถึงเอมิล่ามาก

หลังจากวางสาย

เดวาเลือกที่จะมานั่งร่างแบบเสื้อผ้าในหัวเธอเพื่อคลายเครียด ความฝันเรื่องการทำแบรนด์เสื้อผ้าเป็นสิ่งที่เธอกับเอมิล่าคุยกันมานานแล้ว แต่เอมิล่าจะมีประสบการณ์มากกว่าเพราะอีกฝ่ายมีแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเอง มาได้เกือบ2ปีแล้ว

ในส่วนของแบรนด์ที่จะทำขึ้นใหม่ ทั้งคู่ตั้งใจจะแบ่งแบรนด์ออกเป็นสองส่วนอย่างชัดเจน

ฝั่งของเอมิล่าจะเน้นงานที่ดูเป็นทางการมากขึ้น รับออกแบบและตัดสูทสำหรับผู้ชาย รวมถึงชุดออกงานและชุดราตรี ซึ่งเป็นงานที่เอมิล่าถนัดและมีประสบการณ์มากกว่า รวมทั้งเวลาเพราะเอมิล่าเรียนจบแล้ว

เดวายกให้เพื่อนสนิทของเธอเป็นยอดมนุษย์ คนบ้าอะไรขนาดทำงานไปด้วย ยังเรียนจบ ป.ตรีได้ภายในระยะแค่สองปี ต่างจากเธอที่ตอนนี้ยังเรียนมหาลัยอยู่แค่ปี 2

ในส่วนของเดวา

เธออยากทำแบรนด์เสื้อผ้าแฟชั่นแนววัยรุ่นขายเป็นงานสำเร็จ  ในราคาที่นักเรียน นักศึกษาจับต้องได้  และเธอก็ดูแนวทางวางแผนการตลาดไว้บ้างแล้ว