15 คนเก่งของมิลเลอร์

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเกือบค่อนคืน

เดวายังคงทำงานเพลินด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข เธอนั่งมองแบบร่างที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะ  ก่อนจะตัดสินใจหยิบแบบที่เธอชอบที่สุดขึ้นมาดู

“ลองตัดตัวนี้ก่อนแล้วกัน...” พึมพำกับตัวเอง ก่อนลุกไปเปิดตู้เก็บผ้าที่อยู่ด้านข้างห้อง ในนั้นมีม้วนผ้าหลากหลายชนิด ถูกจัดเรียงเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ

เดวาไล่นิ้วไปตามเนื้อผ้าแต่ละชนิด ก่อนเลือกผ้าสีครีมอ่อนออกมาหนึ่งพับ

“สีนี้น่าจะเหมาะ...”

เธอลากผ้ากลับมาที่โต๊ะตัด ก่อนกางแบบร่างออกแล้วเริ่มวัดขนาด โดยยึดสัดส่วนตัวเองเป็นหลัก เพราะตัดออกมาแค่ครั้งเดียวน่าจะใส่ได้ทั้งเอมิล่า และปูเป้ เพราะขนาดตัวทั้งสามใกล้เคียงกัน

ทุกขั้นตอนเดวาตั้งใจทำอย่างละเอียด  ตั้งแต่การวัดสัดส่วน การเผื่อตะเข็บ ไปจนถึงการวางแพตเทิร์นบนผ้า

กรรไกรตัดผ้าคมกริบค่อย ๆ เคลื่อนตามเส้นที่เธอขีดเอาไว้ ชิ้นผ้าถูกตัดออกทีละส่วน

เดวาไม่ได้เร่งมือ เพราะรู้ดีว่าความผิดพลาดเพียงไม่กี่มิลลิเมตร อาจทำให้ทรงเสื้อเปลี่ยนไปได้ทั้งหมด

เมื่อได้ชิ้นส่วนครบ เธอก็หันไปประจำที่จักรเย็บผ้า สมาธิทั้งหมดของเดวาจดจ่ออยู่กับแนวตะเข็บตรงหน้า

เธอเย็บตัวเสื้อเข้าด้วยกัน ก่อนกลับด้านเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย ใช้กรรไกรเล็มด้ายส่วนเกิน แล้วลองนำชิ้นงานขึ้นทาบกับหุ่นโชว์

เสื้อสายเดี่ยวทรงสวยที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังเป็นเพียงเส้นดินสอบนกระดาษ ตอนนี้เริ่มกลายเป็นเสื้อผ้าจริงขึ้นมาแล้ว

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปโดยที่เธอไม่รู้ตัว กระทั่งเสื้อที่เธอตั้งใจจะทดลองตัดเล่น ๆ ในคืนนี้ กลับกลายเป็นชิ้นงานต้นแบบที่สมบูรณ์กว่าที่คิด

เดวายืนอยู่หน้ากระจก สวมเสื้อที่เพิ่งตัดเสร็จด้วยตัวเอง ก่อนหมุนตัวดูทั้งด้านหน้าและด้านข้าง

รอยยิ้มบาง ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ไม่ลืมที่จะหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายภาพเก็บไว้

“เริสไม่ไหว” เดวาไม่ลืมที่จะเอ่ยชม และให้กำลังใจตัวเอง ความเหนื่อยที่สะสมมาตลอดวันเหมือนหายไปจนหมด

เธอหันกลับไปมองโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยความรกของเศษผ้า แต่ก็เลือกที่จะมองผ่าน ก่อนหยิบสมุดขึ้นมาเปิดหน้าถัดไป

“ตัวต่อไปตัดเป็นกระโปรงก็แล้วกัน”

แต่ยังไม่ทันได้เริ่มร่างแบบใหม่ เสียงประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกจากทางด้านนอก เดวาหันไปมองทันที ก่อนจะเห็นร่างสูงในชุดสูทยืนพิงกรอบประตูอยู่

มิลเลอร์มองเดวาตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่เสื้อตัวจิ๋วที่เธอสวมใส่

“ทำเอง? ”

เดวาพยักหน้า

“ค่ะ”

มิลเลอร์เดินเข้ามาใกล้ ก่อนหยิบแบบร่างบนโต๊ะขึ้นมาดู เขาไม่ใช่คนที่เข้าใจเรื่องแฟชั่นมากนัก แต่สายตากลับกวาดดูรายละเอียดบนกระดาษอย่างตั้งใจ

“สวยดี” แน่นอนว่าเขาพร้อมสนับสนุนเดวาทุกอย่าง  ไม่ว่าจะเป็นกำลังใจหรือเงินทอง

“ขอบคุณค่ะ แล้วนี่พี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

“สักพักแล้ว ไม่เห็นเธอในห้องนอนเลยแอบเข้ามาดู ไม่คิดว่าจะเห็นอะไรแบบนี้”

“อะไรแบบนี้คือยังไง” ทำไมมิลเลอร์ไม่ชอบพูดอะไรให้มันชัดเจน เหมือนคนปกติเขาบ้าง

“เก่ง ทำต่อสิ” มิลเลอร์เดินไปนั่งลงบนโซฟาในห้อง เขาอยากเห็นว่าคนเก่งของเขา จะทำออกมาได้อีกกี่ตัว

“แล้วพี่ไม่ง่วงหรือไง”

“ไม่ค่อยง่วง ” ปกติเขาก็ทำงานเยอะเป็นชีวิตจิตใจอยู่แล้ว “เป็นเธอไม่ใช่เหรอที่ควรไปนอน แล้วพรุ่งนี้ไม่มีเรียนหรือไง”

“ พรุ่งนี้มีเรียนบ่ายค่ะ แต่ตัดกระโปรงตัวนี้เสร็จก่อน วาถึงจะไปทำรายงานต่อ”

“ถ้าเกี่ยวกับเอกสารฉันช่วยทำได้นะ”

“ทำเป็นเหรอคะ” หากมิลเลอร์ช่วยเธอทำได้จริงๆ คงจะช่วยแบ่งเบาเธอได้ไม่น้อย

“ดูถูกผัวตัวเองเกินไปแล้ว”

“เฮ้อ....” เดวากลอกตามองบน ไม่ได้หมั่นไส้กับความโอ้อวดในความเก่งเกินเบอร์ของเขา หากแต่เป็นสรรพนามสถานะ ผัว ที่เขามักยัดเยียดให้เธอต่างหาก

“เอารายละเอียดงานที่อาจารย์สั่งมาสิเดี๋ยวทำให้”

เดวาเดินไปหยิบไอแพดมากดเปิดอีเมล รายละเอียดงานที่อาจารย์สั่งให้มิลเลอร์ดู ชายหนุ่มพยักหน้าตอบรับ ลุกขึ้นแล้วถือไอแพดเธอเดินออกไปจากห้อง

เดวามองตามิลเลอร์เพียงเล็กน้อย ไม่ได้ใส่ใจมากนักเขาทำได้ก็ดีทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะสุดท้ายยังไงก็ต้องทำอยู่แล้ว ก่อนจะหันกลับไปสนใจชิ้นงานใหม่ต่อ

ด้านมิลเลอร์หลังจากเดินออกจากห้องทำงานของเดวา เขากลับไม่ได้ตรงไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองแต่อย่างใด

มาเฟียหนุ่มเดินผ่านโถงทางเดินไปยังห้องรับรอง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกไปยังลูกน้องคนสนิท

[ครับนาย] ปลายสายกดรับด้วยความเร็ว

“มึงอยู่ไหน”

[ห้องผมครับ] เพราะเป็นเวลาเลิกงานแล้ว ทามจึงอาบน้ำเตรียมเข้านอน

“ขึ้นมาหากู เอาโน้ตบุ๊กมึงมาด้วย”

[มีงานด่วนเหรอครับ? ผมเพิ่งอาบน้ำเสร็จจะได้แต่งตัวถูก ]

“เปล่า ใส่ชุดนอนขึ้นมาก็ได้”

[ได้ครับ] ทามรับคำเจ้านายอย่างงง ๆ ก่อนจะรีบแต่งตัวเดินออกจากห้องพักของตัวเองไม่ถึงห้านาทีต่อมา มือซ้ายหนุ่มก็มาโผล่ตรงหน้าเจ้านายพร้อมโน้ตบุ๊ก

“นายมีงานอะไรให้ผมทำครับ”

มิลเลอร์ยื่นไอแพดของเดวาให้ทันที

“ทำรายงานให้เมียกูหน่อย”

ทามก้มมองหน้าจอ ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อหูที่ได้ยินคำสั่ง เป็นบอดีการ์ดมาเฟียชีวิตเสี่ยงตายมากพอแล้ว ยังต้องมาทำงานไร้สาระแบบนี้อีกเหรอ เถียงเจ้านายในใจเพราะพูดออกเสียงไม่ได้ เดี๋ยวได้ไปคุยกับรากมะม่วงแทน

“ของคุณเดวาเหรอครับ”

“อืม” เมียเขาก็มีคนเดียวไหม หรือมันเห็นมีหลายคน

“แล้วทำไมคุณเดวาไม่ทำเองครับ”

มิลเลอร์ปรายตามองลูกน้องด้วยแววตาเรียบนิ่ง

“กูบอกว่าจะช่วยเดวา ”

“......” ทามมองหน้าเจ้านาย แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขา “นายก็ทำสิครับ”

“กูก็บอกว่าจะช่วย”

“...”

“ไม่ได้บอกว่าจะทำเอง”

“สรุปคือผมต้องทำ” ทามถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ สมกับเป็นเจ้านายจริง ๆ

“ก็มึงน่ะสิ ไม่ใช่มึงแล้วกูจะเรียกมาทำหอกอะไร”

“แล้วต้องทำยังไงครับ” จบมาก็หลายปี ลืมไปหมดแล้ว

“อ่านรายละเอียดแล้วจัดข้อมูลให้เป็นรายงาน ขอด่วน”

“นายจะเอาพรุ่งนี้เช้า? ”

“อืม...”

“นายครับ”

“อะไรอีก”

“งั้นผมขอคิดเป็นโอทีสามแรงนะครับนาย” ว่าจบทามก็หอบงานออกไปจากห้องเจ้านายทันที ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้คัดค้าน

@BLACK VEIL

Private Club & Lounge

แพรวานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบด้วยอารมณ์หงุดหงิด ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปทั่วบริเวณเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้

“ไหนแกบอกว่าคุณมิลเลอร์ เข้ามาที่คลับตั้งแต่สองทุ่มแล้วไง นี่ฉันนั่งรอจนรากจะงอกยังไม่เห็นคุณเขาจะเดินออกมาโชว์ตัวให้เห็นเลย” แพรวาหันไปถามเพื่อนที่กำลังนั่งดื่มด้วยกันด้วยความหัวเสีย

อุตส่าห์ตั้งใจแต่งตัวสวยมาดักรอเจอ กลับไร้วี่แววของมิลเลอร์ซะงั้น

“แกก็รู้ว่าคุณเขาเป็นเจ้าของคลับ จะให้เดินไปทั่วเหมือนเด็กเสิร์ฟได้ยังไง” โรส มองค้อนใส่เพื่อน

“ก็ฉันอยากเห็นหน้าเขานี่ แกรู้ไหมตัวจริงเขาหล่อมาก วันนั้นที่ไปคุยงานกับคุณพ่อ ฉันน่าจะขอคอนแทกต์เขามาด้วย”

“ไม่ขอหรือคุณเขาไม่ให้ย่ะ คุณมิลเลอร์น่ะลุคเขาเหมือนเพลย์บอยก็จริง แต่เข้าถึงตัวยากมาก เพื่อนของฉันที่เป็นนางแบบเล่าว่า ถ้าคุณมิลเลอร์ไม่เป็นฝ่ายเลือกเอง ต่อให้สวยแค่ไหนก็ไม่มีวันได้เข้าใกล้เขาหรอก”

พูดจบโรสก็ชี้นิ้วไปยังบริเวณชั้นสามของ BLACK VEIL โซนพิเศษถูกแยกออกจากพื้นที่ทั่วไปอย่างชัดเจน ประตูทางเข้าที่ต้องใช้คีย์การ์ดผ่าน ทว่ายังมีบอดีการ์ดชุดดำยืนประจำอยู่ตามจุดต่าง ๆ เต็มไปหมด พื้นที่ตรงนั้นไม่ใช่แค่โซนวีวีไอพีธรรมดา

แต่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของมิลเลอร์และกลุ่มคนสนิท รวมถึงใช้รับรองแขกสำคัญที่ได้รับอนุญาตเป็นกรณีพิเศษเท่านั้น

แม้แต่ลูกค้าวีไอพีของ BLACK VEIL ก็ไม่มีสิทธิ์ได้ขึ้นไป

“แกเห็นโซนนั้นมั้ย นั้นน่ะโซนต้องห้ามเลยแหละ ”

แพรวาเงยหน้ามองตาม ก่อนริมฝีปากจะยกยิ้มอย่างมั่นใจ

“งั้นเหรอ เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปให้แกดู”