26 คำสารภาพ

“นายจะปืนเข้าไปจริงๆ เหรอครับ” เพทายที่ขับรถตามเจ้านายมาติดๆ รีบเดินเข้ามาถามเมื่อเห็นการกระทำโง่เง่าของเจ้านายตัวเอง

“ไม่ปีนเข้าไป แล้วมึงจะกดออดให้พ่อตากูเอาปืนมายิงหัวหรือไง”

“บางทีนายก็เหมือนลืมอ่านคู่มือใช้ความฉลาดตัวเองนะครับ” เพทายถอนหายใจอย่างปลงตก

“เอาไหล่มึงมาให้กูเหยียบ” มิลเลอร์เมินเฉยกับคำกระแนะกระแหนลูกน้องตัวเอง ใจเขาตอนนี้อยากจะเข้าไปง้อเมียเต็มทนแล้ว

“ครับ”

“เร็วๆ ”

เพทายมองเจ้านายอย่างไม่อยากเชื่อสายตา แต่สุดท้ายก็จำต้องยืนหันหลังให้

“ถ้านายตกลงมาผมไม่รับผิดชอบนะครับ”

“หุบปาก”

มิลเลอร์วางมือบนไหล่แกร่งของลูกน้องคนสนิท ก่อนใช้แรงส่งปีนข้ามรั้วบ้านเข้าไป โดยมีเพทายและลูกน้องอีกสองคนคอยช่วยประคองอยู่ด้านล่าง

ภาพของมาเฟียหนุ่มชื่อดังที่ปกติใคร ๆ ต่างเกรงกลัว บัดนี้กลับไม่ต่างอะไรจากโจรย่องเบาสักเท่าไร และที่น่าเจ็บใจกว่านั้นคือ...

พอเข้ามาถึงด้านในตัวบ้าน มิลเลอร์กลับพบว่าระบบรักษาความปลอดภัยของบ้านเดวา มันห่วยแตกสิ้นดี

“บ้านหลังใหญ่โต แต่สามารถเข้ามาได้ง่ายขนาดนี้เลยเหรอวะ…”

มิลเลอร์พึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนหันไปมองลูกน้องทั้งสามคน

“พวกมึงกลับไปได้แล้ว”

“ครับ? ”

“กูจัดการเอง”

เพทายมองเจ้านายสลับกับตัวบ้าน ก่อนถอนหายใจ

“ถ้านายโดนจับได้ อย่าบอกนะครับว่าผมเป็นคนพามา ผมอายคน”

“ไสหัวไป”

“ผมก็ไม่ได้อยากอยู่นักหรอก” เพทายเถียงกลับ

เมื่อแน่ใจว่าลูกน้องกลับไปแล้ว มิลเลอร์จึงเดินเข้าไปในบ้านอย่างเงียบเชียบโชคดีที่ช่วงเวลานี้คนในบ้านส่วนใหญ่แยกย้ายกันพักผ่อนแล้ว

มาเฟียหนุ่มเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง พลางกวาดสายตาสำรวจราวกับบ้านตัวเอง ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องที่มีชื่อเดวาติดอยู่

“เหอะ มีแปะชื่อบอกด้วย” ดีจะได้ไม่ต้องเปิดไปจ๊ะเอ๋ว่าที่พ่อตาแม่ยาย

มิลเลอร์เอื้อมมือบิดลูกบิดอย่างไม่แรงนัก และรู้สึกหัวเสียไม่น้อยเมื่อรู้ว่าเดวานอนไม่ล็อกห้อง แต่ไม่รู้เลยว่าคนในห้องยังไม่ได้หลับเลย

แกร๊ก!

ภายในห้องมีเพียงแสงจากโคมไฟหัวเตียง เดวานั่งอยู่บนเตียง กำลังอ่านหนังสืออยู่ เมื่อได้ยินเสียงประตู เธอก็เงยหน้าขึ้นมองดวงตากลมเบิกกว้างทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร

“พี่เลอร์!” มิลเลอร์ปิดประตูลง ก่อนเดินตรงเข้าไปหาร่างเล็กบนเตียงด้วยความคิดถึง

“ตกใจอะไร”

“พี่เข้ามาได้ยังไงคะเนี่ย!”

“ปีนเข้ามา”

“บ้าไปแล้ว!”

เดวาจ้องเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะลดเสียงลงเพราะกลัวคนข้างนอกได้ยิน

“พี่ปีนรั้วเข้ามาจริงๆ เหรอคะ?”

“อืม”

“บ้าไปแล้วหรือไง!” เขาต้องบ้าไปจริงๆ แน่

“ ถ้าเธอรับสายหรือตอบข้อผัวตัวเองบ้าง ฉันคงไม่ต้องทำอะไรสิ้นคิดให้ลูกน้องตัวเองเห็นเหมือนวันนี้” ระหว่างพูดก็เดินเข้าไปทิ้งตัวลงบนเตียงข้างเดวา

ความเคยชินปนโหยหา  สั่งให้เดวาขยับตัวเข้าใกล้มิลเลอร์อย่างไม่รู้ตัว

“....”

“ฉันคิดถึงเธอจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว รู้บ้างไหม” น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าว  ตอนนี้มีแต่ความอ่อนไหว

“คิดถึงทำไมคะ ได้ข่าวว่าคบกับสาวใหม่ชื่อแพรวาไม่ใช่เหรอ”

“เลิกพูดถึงคนอื่นสักที ฉันกับยัยนั่นไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” น้ำเสียงเข้มแฝงความน้อยใจในนั้น

“…” เดวาอมยิ้มตลกท่าทีเขา

“ฉันไม่มีวันชอบยัยนั่น และไม่เคยคิดจะเอาใครมาแทนที่เธอเป็นอันขาด”

“แล้วทำไมถึงปล่อยให้มีข่าวคะ” คำถามของเดวาทำเอามิลเลอร์ถึงกับนิ่งเงียบ

และในที่สุดเขาก็ยอมตัดสินใจ ที่จะยอมรับกับเดวาออกมาตรง ๆ

“ฉันตั้งใจเอง”

“วาไม่เข้าใจ” เดวาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ฉันเป็นคนปล่อยข่าวเอง ฉันคิดว่าข่าวนั้นมันจะทำให้เธอหึงฉันบ้าง ” แต่มันดันผิดคาดไปหมด เขามันโง่สาสมกับที่ถูกเฮียเอเดนด่าจริงๆ

เดวาอ้าปากค้างระหว่างมองเขาอย่างเหลือเชื่อ นี่เหรอความคิดคนอายุสามสิบบวก เล่นอะไรเป็นเด็กไม่ต่างจากวัยรุ่นหัดรัก

“พี่บ้าไปแล้วเหรอคะ”

“อืมก็คงบ้าจริง นอกจากเมียจะไม่หึง เมียยังจะทิ้งอีก”

คำสารภาพจากเขา ทำเอาเดวาเผลอหลุดหัวเราะออกมาทั้งที่กำลังโกรธ มิลเลอร์จึงขยับเข้าไปสวมกอดเดวาเอาไว้ในอ้อมแขน โน้มหน้าเข้าไปแนบจูบแก้มนุ่มซ้ายขวาด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ

“ฉันคิดว่าเธอจะหึง แล้วจะยอมบอกคนอื่นว่าเป็นเมียฉัน”

“แต่พี่ไม่คิดบ้างเหรอว่าถ้าทำแบบนั้น แล้ววาอาจจะคิดจริงว่าพี่มีคนอื่น และไม่ต้องการวาแล้ว”

“ขอโทษฉันคิดน้อยไป”

“.....”

“ให้อภัยฉันได้ไหม ฉันรักเธอ อยากเป็นผัวเธอมากว่าที่เธอคิดอีกนะ”

“วาให้อภัยพี่เลอร์ก็ได้ค่ะ อีกอย่างวาก็ผิดเหมือนกัน”

“เธอไม่ผิดเลย เธอถูกต้องเสมอเด็กดีของฉัน”

“เพราะพี่สปอยล์วาแบบนี้ไง ถึงได้ถูกวาทำนิสัยเอาแต่ใจใส่ ” ยื่นมือไปประคองใบหน้าเขาไว้ ก่อนจะแนบริมฝีปากจูบเขา ทำให้อีกฝ่ายสอดลิ้นเข้ามากในโพรงปากจูบตอบเดวากลับอย่างดูดดื่มเป็นเวลาเนิ่นนานกว่าจะผละออก

“ฉันรักเธอเดวา เมื่อไหร่เราจะเปิดตัวว่าคบกันได้สักที”

คำถามนั้นทำให้เดวานิ่งไป ก่อนตัดสินใจเล่าทุกอย่างที่เก็บเอาไว้ในใจ ทั้งเรื่องครอบครัว ปัญหาของบริษัทคุณพ่อเธอ รวมถึงแรงกดดันจากคนที่บ้านใหญ่

มิลเลอร์นั่งฟังจนจบโดยไม่พูดอะไรขัดแม้แต่คำเดียว เมื่อได้รู้เหตุผลทั้งหมด สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันที

“ฉันเข้าใจแล้ว” มิลเลอร์เพิ่งจะรู้ว่าเมียเด็กของตนเอง แบกแรงกดดันไว้บนบ่ามากมายขนาดนี้

“ขอบคุณนะคะที่พี่เข้าใจวา วาไม่ได้อยากปิดบังสถานะกับพี่นะคะ แต่วาไม่อยากให้เรื่องของเราทำให้คุณพ่อต้องมีปัญหาไปมากกว่านี้ ”

“เหลืออีกกี่หน่วยกิตจะเรียนจบ” มิลเลอร์ถาม

คนพวกนั้นกล้าดียังไงที่มาดูถูกครอบครัวเมียเขา อีกอย่างธุรกิจของเจ้าสัวพงศ์ทรัพย์ ที่เคยดีลกันไว้เขาจะพังมันให้หมด

“อีกประมาณ ยี่สิบหน่วยกิตรวมฝึกงานค่ะ”

“เดี๋ยวให้ทามมันจัดการให้ ”

“แต่...”

“ไม่มีแต่” น้ำเสียงของมิลเลอร์หนักแน่น จนเดวาต้องหยุดเถียง

“…..”

“เรื่องในครอบครัวเธอฉันจะไม่เข้าไปก้าวก่าย แต่เรื่องอนาคตของเธอ ฉันช่วยได้ให้ฉันช่วยเถอะนะ กอบกู้เอาศักดิ์ศรีของพ่อแม่เธอกลับมาก่อน”

“……” เดวาเงยหน้าขึ้นมองมิลเลอร์น้ำตาคลอเบ้า ด้วยความรู้สึกซึ้งใจ ว่าอีกฝ่ายทำไมถึงได้ดีกับเธอและครอบครัวขนาดนี้

“ส่วนเธอ...เป็นเมียฉัน ไม่จำเป็นต้องก้มหัวให้ใครมาดูถูก สู้มัน สู้ไม่ได้มาบอกฉัน ฉันจะตามไปเด็ดหัวมันให้เธอเอง” มือหนายกขึ้นลูบศีรษะเล็กเบา ๆ ปลอบโยน

“ไปตั้งใจเรียน ตั้งใจทำแบรนด์ ทำทุกอย่างที่เธออยากทำให้ดีที่สุด ทำให้คนพวกนั้นเห็นว่า เด็กดีของฉันก็เก่งไม่แพ้ใคร”

เดวาหลุดยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ ก่อนเงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยแววตาอ่อนโยน

เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า ก่อนเอ่ยประโยคที่ไม่เคยพูดออกมาเลยสักครั้ง

“วายังไม่เคยบอกพี่ใช่ไหม ว่าวาก็รักพี่เลอร์เหมือนกัน”

คำสารภาพรักจากปากเดวาที่ได้ยินเป็นครั้งแรก ทำเอามิลเลอร์อมยิ้มจนปวดแก้มมีความสุขจนแทบพูดไม่ออก ความน่ารักของเดวาในตอนนี้ทำเอาเขาอดใจเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป

“รักฉันจริงๆ ใช่ไหม”

“จริงสิ เรื่องสำคัญขนาดนี้ใครเขาล้อเล่นกัน” นี้ก็เป็นหนึ่งเหตุผล ที่เดวาเคยค้านสถานะเมียทดลองของมิลเลอร์หัวชนฝา

มิลเลอร์คือผู้ชายที่ตรงไทป์เดวามาก ต่อให้ทดลองอยู่ด้วยกันระยะสั้นหรือยาว ยังไงมันก็มีผลต่อใจเธออยู่ดี

ยิ่งตอนนี้เธอรักมิลเลอร์ไปทั้งใจแล้ว

“ห้องเก็บเสียงไหม”

“วะ...วาไม่รู้ ”

“งั้นทำเบาๆ ที่นี่ก่อนสักรอบ แล้วค่อยกลับไปต่อที่เพนต์เฮาส์กัน...”