29 อยากเปย์

“มินนี่ กับหวานใจ ก็ทำงานอยู่ที่นี่งั้นเหรอ” เดวาพึมพำออกมาด้วยความสงสัย เธอไม่ได้คิดดูถูกอาชีพขายบริการ เพราะมันก็คืออีกหนึ่งอาชีพที่สุจริต  แม้สังคมจะยังไม่เปิดรับก็ตาม แต่เธอแค่มีความทรงจำที่ไม่ดีกับอดีตเพื่อนทั้งสองก็เท่านั้น

ครั้งหนึ่งมินนี่กับหวานใจเคยหลอกเธอไปให้รุ่นพี่มอมเหล้า เพียงแค่หวังเอาคลิปที่เธอถูกรุ่นพี่ปู้ยี่ปู้ยำไปขายในตลาดมืด

เธอโชคดีที่มิลเลอร์ไปช่วยทัน ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าชีวิตของเธอมันจะพังมากแค่ไหน ความทรงจำแย่ๆ ของคนทั้งสอง ที่เคยกระทำกับเธอผุดเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ

เดวาเลือกที่จะเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากมอง เมื่อทั้งสองกำลังเดินผ่านไปพร้อมกับลูกค้าชายสูงวัยหลายคน  อีกอย่างมิลเลอร์ก็จัดการคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดอย่างสองไปแล้ว

“คิดซะว่าไม่เคยเห็นแล้วกัน…” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา ราวกับว่าสิ่งที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับเธอ

ถึงจะไม่ได้รู้สึกโกรธหรือเกลียดอดีตเพื่อนทั้งสองเหมือนเมื่อก่อน แต่ลึก ๆ แล้วก็ยังอดรู้สึกเจ็บใจขึ้นมาไม่ได้

เธอจะถือซะว่าอย่างน้อยอดีตที่เกิดขึ้น ก็ยังทิ้งร่องรอยเอาไว้ในความรู้สึกของเธออยู่บ้าง

แต่ในอีกมุมหนึ่ง เดวากลับรู้สึกว่าตัวเองควรขอบคุณสองคนนั้นเสียด้วยซ้ำ เพราะถ้าไม่มีเรื่องราวถูกมอมเหล้ามอมยาในวันนั้น เธอก็คงไม่ได้เข้ามาพัวพันกับมิลเลอร์ และคงไม่ได้พบกับชีวิตอีกด้านที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เจอ

ทั้งความรัก ความเอาใจใส่ รวมถึงเข้ามาเปลี่ยนธุรกิจครอบครัวเธอให้ดีขึ้น

เดวาหลุบตามองหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นบางๆ

“อะไรที่ไม่ดีก็ขอให้เลิกแล้วต่อกันนะ…” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“ไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติไหน ขออย่าได้กลับมาข้องเกี่ยวกันอีกเลย”

เมื่อคิดได้ดังนั้น ความรู้สึกหนักอึ้งในอกก็คล้ายจะเบาบางลง

อดีตก็คืออดีต

ในเมื่อวันนี้เธอมีความสุขกับชีวิตของตัวเองแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลอะไรต้องย้อนกลับไปยึดติดกับเรื่องเหล่านั้นอีก

ไม่นานนัก เสียงประตูห้องก็เปิดออก

เดวาเงยหน้าขึ้น ก่อนเห็นมิลเลอร์เดินเข้ามาพร้อมกับรุ่นพี่ของเขา เพียงเห็นมิลเลอร์เดินเข้ามา ความคิดวุ่นวายทั้งหมดก็ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว

“สวัสดีค่ะ” ความน่ายำเกรงของเอเดน ทำให้เดวารีบยกมือไหว้ อย่างรวดเร็ว

“อืม” เอเดนพยักหน้ารับ พลางมองแฟนรุ่นน้องด้วยสายตาเอ็นดูปนสำรวจ แต่เดวากลับรีบหันไปสนใจแค่มิลเลอร์เท่านั้น

“คุยงานเสร็จแล้วเหรอคะ”

“อืม” มิลเลอร์ครางตอบรับในลำคอ เดินเข้ามานั่งลงข้างเดวา แขนแกร่งยกพาดไปตามพนักพิงโซฟาด้านหลัง คล้ายกับโอบคนตัวเล็กเอาไว้กลาย ๆ

เอเดนเลือกเดินไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ก่อนมองเดวาอีกครั้ง

“เจอกันก็บ่อย แต่เราไม่เคยมีโอกาสได้ทักทายกันเลยนะเด็กน้อย ”

เดวากะพริบตาปริบ ๆ ก่อนยิ้มให้

“ค่ะ วาเคยเห็นคุณเอเดนอยู่บ้าง แต่ไม่กล้าเข้าไปทัก” แม้จะเป็นเพื่อนสนิทกับเอมิล่ามาตั้งแต่เด็ก แต่มิลเลอร์กับเอเดนจะมีอายุห่างจากพวกเธอเกือบสิบปี ทำให้มีความต่างและระยะของช่วงวัยด้วย

การคุยกันมันจึงเป็นไปได้ยาก มากสุดเธอก็แค่ก้มหัวให้อีกฝ่ายแล้วเดินผ่านทันที

“ทำไม? ”

“ก็คุณเอเดนดูน่ากลัวนี่คะ”

“หึ” เอเดนหลุดหัวเราะในลำคอ ก่อนเหลือบมองคนข้างกายเธออย่างหมั่นไส้

“แล้วไอ้เลอร์มันไม่น่ากลัวหรือไง”

“พี่เลอร์น่ารักค่ะ” แม้เมื่อก่อนจะนิสัยไม่ดีมากก็ตามเถอะ

คำตอบของแฟนสาวทำเอามิลเลอร์ปรายตามองรุ่นพี่ทันที ก่อนมุมปากจะยกขึ้นอย่างต้องการเย้ยหยัน

มาเฟียหนุ่มไม่ได้พูดอะไร เพียงยื่นมือไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาข้างแก้มของเดวาเล่นอย่างเอ็นดู ขณะที่ยังคงนั่งฟังบทสนทนาระหว่างแฟนสาวกับรุ่นพี่ที่แสนตลกไปด้วย

เอเดนมองภาพตรงหน้าแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าระอา มิลเลอร์ดูคลั่งรักแฟนจนน่าหมั่นไส้

“มันกำลังล่อลวงเธออยู่หรือเปล่า”

“วาเต็มใจค่ะ” คำตอบเดวา ทำเอามาเฟียทั้งสองถึงกับหลุดขำออกมาพร้อมๆ กันอีกครั้ง

“ผมต้องกลับแล้ว มีงานต้องไปเคลียร์ต่อ” มิลเลอร์เอ่ยขึ้น ก่อนจะลุกจากโซฟา

เอเดนพยักหน้ารับ พลางเหลือบมองเดวาที่กำลังขยับตัวลุกตามแฟนตัวเอง

“อืม…ว่างๆ ค่อยพาเมียมึงไปกินข้าวที่บ้านกู”

“ครับ ”มิลเลอร์ตอบรับสั้น ๆ ก้มมองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างกาย เดวายกมือไหว้เอเดนอย่างนอบน้อม

“วากลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ ”

ทันทีที่เดินพ้นประตูห้อง มิลเลอร์ก็ยกแขนโอบเอวบางเอาไว้ ด้วยความหวงแหน พาคนตัวเล็กเดินไปยังรถที่จอดรออยู่ด้านหน้า

เดวาเงยหน้ามองคนข้างกาย ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจเล็กน้อย

“พี่เลอร์สนิทกับเฮียเอเดนมากเลยเหรอคะ”

“อืม …. โตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่พวกเราก็สนิทกัน”

“ เป็นแบบนี้นี่เอง”

มิลเลอร์เปิดประตูรถให้เธอ ก่อนใช้มือประคองศีรษะกันไม่ให้ชนขอบประตู

“ขึ้นรถเร็ว จะพาไปกินของอร่อย”

เดวาก้าวขึ้นไปนั่งบนรถ ก่อนเงยหน้ามองเขาแล้วยิ้ม

“วันนี้วาได้รู้จักคนรอบตัวพี่เลอร์เพิ่มอีกคนแล้ว”

“แล้วกลัวหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ” คนตัวเล็กส่ายหน้า ก่อนยื่นมือไปคว้าชายเสื้อสูทของเขาเอาไว้ “เพราะคนที่วากลัวที่สุดก็ยังเป็นพี่เลอร์อยู่ดี”

มิลเลอร์เลิกคิ้ว

“กลัวแต่ก็ดื้อ”

“ก็พี่เลอร์ชอบตามใจ”

“แล้วตอนนี้ยังกลัวไหม” เดวาส่ายหน้าอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มสดใส

“ไม่แล้วค่ะ” คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มยกมุมปากขึ้น ก่อนโน้มตัวลงไปแตะหน้าผากเธอเบา ๆ

“เด็กดี”

จากนั้นจึงปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ รถหรูค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากบริเวณนั้น โดยมีเดวานั่งยิ้มอยู่ข้างกายอย่างอารมณ์ดี

หลายชั่วโมงต่อมา...

หลังจากเคลียร์งานที่บริษัทเสร็จ มิลเลอร์ก็ไม่ได้พาเดวากลับเพนต์เฮาส์ทันที รถหรูเลี้ยวเข้าไปจอดหน้าห้างสรรพสินค้าระดับไฮเอนด์ใจกลางเมืองแทน เดวาที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่หันมองคนข้างกายอย่างสงสัย

“พี่เลอร์มาที่นี่ทำไมคะ”

“พามาซื้อของ”

“หืม…ของอะไรคะ”

“ของเธอ” มิลเลอร์แค่รู้สึกอยากซื้อของให้คนรักตัวเอง นอกจากความรักดีๆ จากเขา ก็ควรจะมีข้าวของเงินทองด้วย

“ของวาเหรอคะ? ” แม้จะแปลกใจ แต่ก็ยอมเก็บมือถือเข้ากระเป๋าสะพาย ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วลงจากรถตามแฟนหนุ่ม

“อืม…”

“แต่วาไม่ได้มีอะไรอยากจะซื้อนี่ค่ะ”

“เป็นฉันนี้แหละ ที่อยากซื้อให้เธอเอง” แค่ประโยคเดียวก็ทำเอาเดวาเถียงไม่ออก สุดท้ายจึงจำต้องเดินตามเขาเข้าไปในห้าง ร้านแรกที่มิลเลอร์พาเข้าไปคือร้านเครื่องประดับแบรนด์ดัง

ทว่ายังทำหน้าที่สั่งกับSAของช็อปให้เสร็จสรรพ

“เพลาๆ หน่อยนะคะ วาไม่ได้ชอบใส่ขนาดนั้น” กระซิบบอกมิลเลอร์เสียงเบาอย่างเกรงใจ แค่นาฬิกาที่เขาซื้อให้เธอก็ใส่บ้างไม่ใส่บ้าง

“ซื้อไปเถอะ มันไม่ได้แพงขนาดนั้น”

“งั้นก็ตามใจพี่เลอร์เลยค่ะ” เดวาหมดคำจะพูด แต่ในใจก็รู้สึกดีไม่น้อยที่เขาให้ความสำคัญกับเธอ

หลังจากนั้นมิลเลอร์ก็พาเธอไปยังร้านกระเป๋า รองเท้าต่อ เพียงแค่เดวาเผลอหยุดมองของชิ้นไหนนานเกินสามวินาที มิลเลอร์จะทำหน้าที่ตัดสินใจซื้อให้เลย และเพื่อไม่ให้เดวาบ่นเพทายกับทาม จะทำหน้าที่สลับกันขนไปเก็บไว้ที่รถไม่ให้ดูเยอะ

“ หิวหรือเปล่า” มิลเลอร์ถามเดวา ระหว่างเดินออกจากร้านหลังซื้อของเสร็จ พร้อมถุงสินค้าเต็มสองมือของเพทายและลูกน้องที่ตามมาด้วย

“ไม่หิวค่ะ แต่วาขอแวะซื้อเค้กกลับไปกินที่ห้องด้วยได้ไหมคะ ”

“เอาสิ” มิลเลอร์พร้อมเปย์คนตัวเล็กอยู่แล้ว และพาเดวาไปยังร้านขนมตามที่เธอต้องการ

ไม่นานนัก ทั้งสองก็มาหยุดอยู่หน้าร้านขนมชื่อดังที่เดวาเคยเห็นผ่านโซเชียลมานาน แต่ยังไม่มีโอกาสได้ลอง ทันทีที่เห็นตู้เค้กเรียงรายอยู่ด้านใน ดวงตากลมก็เป็นประกายขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

มิลเลอร์ที่เดินอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองตาม ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

“เข้าไปเลือกสิ”

“…..” พยักหน้ากับมิลเลอร์ก่อนจะวิ่งเข้าไปในร้าน เค้กในตู้แช่มากมายและหน้าตาน่าทาน จนเดวาเลือกไม่ถูก

“เอาช็อกโกแลตหนึ่งค่ะ แล้วก็สตรอว์เบอร์รี่อีกหนึ่ง…” หันไปสั่งกับพนักงานอย่างอารมณ์ดี

“แล้วก็เอาอันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้ค่ะ” เดวาชี้นิ้วสั่งเพิ่ม เมื่อนึกได้ว่าเดี๋ยวปูเป้จะเข้ามาช่วยทำงานด้วยในวันพรุ่งนี้  สั่งเสร็จก็ถอยออกมา หลบทางให้เพทายเข้าไปจัดการจ่ายเงินและรับของ

โดยไม่รู้เลยว่าช่วงเวลาความสุขระหว่างเธอกับมิลเลอร์  กำลังมีสายตาริษยาคู่หนึ่งจ้องอยู่อย่างไม่พอใจ  และยอมรับความพ่ายแพ้นี่ไม่ได้เป็นอย่างมาก....