10 มาเป็นผู้หญิงของฉัน

@ห้างสรรพสินค้า

หลังจากพาเดวาทานมื้อค่ำเสร็จ มิลเลอร์ก็จูงมือเดวาตรงมายังช็อปนาฬิกาแบรนด์หรูที่เขาเล็งไว้ทันที เมื่อทั้งคู่ก้าวเข้าไปภายในร้าน พนักงานก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม ก่อนเชิญทั้งสองไปยังโซนจัดแสดงคอลเลกชันใหม่ที่เพิ่งเปิดตัว

มิลเลอร์กวาดตามองนาฬิกาในตู้กระจก ก่อนหันไปมองหญิงสาวข้างกาย

“เลือกสักเรือนสิ ฉันซื้อให้” มิลเลอร์ไม่เห็นเดวาใช้ของแบรนด์เลยสักอย่าง ทั้งที่บ้านเด็กสาวก็ค่อนข้างที่จะมีฐานะพอสมควร ไหนๆ เดวาก็เป็นผู้หญิงของเขาเธอก็ควรมี ของแบรนด์เนมติดตัวบ้าง

แต่เดวากลับรีบส่ายหน้าทันที

“ไม่เป็นไรค่ะ” เสียงหวานเอ่ยปฏิเสธพร้อมก้าวถอยหลังหนี นาฬิกาที่มิลเลอร์กำลังจะซื้อมันราคาแพงเกินไปสำหรับเธอ เดวาไม่กล้าที่จะรับไว้

เดวาตัดสินใจเดินปลีกตัวไปนั่งรอที่โซนรับรองลูกค้า ปล่อยให้มิลเลอร์ยืนเลือกของขวัญวันเกิดให้น้องสาวเขาเพียงลำพัง

หญิงสาวหยิบแก้วน้ำที่พนักงานนำมาเสิร์ฟขึ้นจิบ พลางมองผู้คนในช็อปไปเรื่อย โดยไม่ได้สังเกตเลยว่า มิลเลอร์เองต่างก็เหลือบมองมาทางเธอเป็นระยะเช่นกัน

หลังจากเลือกนาฬิกาอยู่นาน มาเฟียหนุ่มก็ใช้นิ้วแตะไปที่นาฬิกาสองเรือนที่วางเคียงกัน

“เอาสองเรือนนี้”

พนักงานสาวยิ้มกว้าง ก่อนหยิบถาดกำมะหยี่เข้ามาวางตรงหน้า นาฬิกาทั้งสองเป็นรุ่นเดียวกัน ต่างกันเพียงสีของหน้าปัด เรือนหนึ่งเป็นสีเขียวมรกต อีกเรือนเป็นสีชมพูอ่อน

“ห่อของขวัญทั้งสองเรือนเลยไหมคะ”

“ห่อแค่เรือนหน้าปัดสีเขียว” มิลเลอร์ตอบพนักงาน ก่อนจะเหลือบมองไปยังเดวาที่กำลังนั่งก้มหน้ากดโทรศัพท์อยู่โซนรับรอง

“ส่วนเรือนหน้าปัดสีชมพูใส่เลย”

พนักงานหลุดยิ้มอย่างเข้าใจ

“ได้ค่ะ”

ทันทีที่จัดการธุระเสร็จ มิลเลอร์ก็เดินตรงมาหาเดวา หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย

“เสร็จแล้วเหรอคะ”

“อือ”

“งั้นเรา...”

เดวายังพูดไม่ทันจบ มิลเลอร์ที่นั่งลงข้างเธอเมื่อครู่ ก็จับข้อมือซ้ายของเธอเอาไว้ คนตัวเล็กมองการกระทำเขาอย่างไม่เข้าใจ

“พะ...พี่เลอร์”

เดวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ๆ พนักงานสาวที่เดินตามเข้ามา พร้อมนำนาฬิกาเรือนหน้าปัดสีชมพู มาสวมลงบนข้อมือเล็กของเธออย่างพอดิบพอดี พร้อมกับตัวล็อกปิดสนิท

เดวาก้มมองนาฬิกาบนข้อมือตัวเอง ก่อนรีบเงยหน้าขึ้น

“อะ...ไร กันคะเนี่ย” มองการกระทำของพนักงานสาวและมิลเลอร์สลับกันไปมา

“เหมาะดี” มิลเลอร์พึมพำออกมา ไม่ได้คิดสนใจกับการตั้งคำถามของเดวาเลยสักนิด

“ดะ...เดี๋ยวก่อนค่ะ วาไม่ได้จะซื้อนี่” เดวาถอนหายใจ เมื่อมิลเลอร์ทำนิสัยเอาแต่ใจกับเธออีกแล้ว

“ฉันซื้อเอง ” มิลเลอร์ตอบ

“แต่...”

“ไม่มีแต่”

“พี่เลอร์นาฬิกาพวกนี้มันแพงจะตาย วารับไว้ไม่ได้หรอกนะ” เดวาพยายามจะรีบถอดนาฬิกาออก แต่ยังไม่ทันปลดตัวล็อก มิลเลอร์ก็จับมือเธอไว้เสียก่อน

“ใส่ไว้ห้ามถอด” น้ำเสียงที่เอ่ยสั่งเต็มไปด้วยความเด็ดขาด

“ก็บอกว่ามันแพง วาไม่เอาไง”

“โวยวายอะไร มันไม่ได้ราคาแพงขนาดนั้น ”

“ราคาเป็นล้านนี่เรียกว่าไม่แพงเหรอคะ”

“อือ”

คำพูดของมิลเลอร์ทำเอาเดวาถึงกับกลอกตามองบนอย่างพูดไม่ออก ไม่แพงบ้าอะไรเธอเห็นป้ายราคามันติดไว้ตั้ง หนึ่งล้านสามแสนบาท คนรวยกับคนฐานะธรรมดาใช้มาตรฐานราคาไม่เหมือนกันจริง ๆ

“.......”

“เป็นผู้หญิงของฉัน เธอไม่ควรน้อยหน้าใคร”

“ใครเป็นผู้หญิงของพี่กัน อีกอย่างวาใส่นาฬิกาเรือนละพันกว่าบาทก็พอแล้วค่ะ” มันก็ดูเวลาได้เหมือนๆ กันนั่นแหละ

“แล้วเรือนนั้นอยู่ไหนล่ะ”

“อยู่ที่คอนโดค่ะ วันนี้วาไม่ได้ใส่มาด้วย ”

“เอาไปทิ้งซะ แล้วใส่เรือนนี้แทน”

เอาแต่ใจชะมัด! เดวาพึมพำในใจอย่างปลงตก

หนึ่งชั่วโมงต่อมา.....

รถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นผ่านประตูทางเข้าลิฟต์ขนาดใหญ่ เพื่อขึ้นโรงจอดรถในตัวอาคารของเพนต์เฮาส์ส่วนตัวเขา

เดวาปลดเข็มขัดนิรภัย พลางมองบรรยากาศรอบตัวอย่างงุนงง เมื่อเห็นว่ามิลเลอร์ดับเครื่องแล้วเปิดประตูลงจากรถ

“พาวามาที่นี่ทำไมคะ” น้ำเสียงของคนตัวเล็กเต็มไปด้วยความสงสัย เธออยากจะกรีดร้องออกมาดัง ๆ เพราะตั้งแต่ช่วงบ่ายที่เผอิญเจอกันที่คาเฟ่ มิลเลอร์ก็พาเธอไปบริษัท พาไปกินข้าว พาไปซื้อของขวัญให้น้องสาว

ทว่ายังแวะอีกหลายที่ จนตอนนี้เวลาล่วงเลยมาจนถึงสี่ทุ่ม เธอควรจะได้กลับคอนโดเพื่อพักผ่อน แต่มิลเลอร์กลับพาเธอมาที่เพนต์เฮาส์ของตัวเองเสียอย่างนั้น

มิลเลอร์ปิดประตูรถ ก่อนเดินอ้อมมาทางฝั่งเธอ

“ลงมา”

“ยังไม่ตอบคำถามวาเลยนะคะ”

“ค่อยไปตอบบนห้อง”

“ไม่เอา” เดวารีบส่ายหน้ารัว ๆ เธอเพิ่งจะหายปวดร้าวตามตัวไปเอง

“วาจะกลับคอนโด”

“เดี๋ยวค่อยกลับ”

“ทำไมคะ”

“ดึกแล้ว”

“อะไรของพี่เนี่ย ดึกแล้วก็ยิ่งรีบต้องกลับสิ”

มิลเลอร์ถอนหายใจเมื่อเริ่มหมดความอดทน ที่เดวาเอาแต่ต่อปากต่อคำกับเขาไม่หยุด แล้วไม่ยอมลงจากรถสักที

“มีอะไรจะคุยด้วยนิดหน่อย ลงมา! ” ถ้ายังเถียงอีกเขาจะปล่อยให้เด็กบ้านี่ นอนโรงจอดรถมันซะเลย

“จะบ้า” เดวากระแทกเท้าเดินหน้าตูมลงจากรถอย่างไม่มีทางเลือก

มิลเลอร์จะอะไรกับเธอนักหนา ไหนเคยบอกว่าไม่อยากเกี่ยวข้องกันไง แต่การกระทำของเขาทำไมมันสวนทางกับคำพูดไปเสียหมด

เดวาก็เริ่มจะหมดความอดทนกับเขาแล้วเหมือนกัน

ทันทีที่ก้าวเข้ามาภายในเพนต์เฮาส์ เดวาก็กวาดสายตามองบรรยากาศรอบตัวด้วยความสนใจ คราวก่อนที่เธอเคยมาที่นี่ ทุกอย่างเกิดขึ้นในตอนที่เธอไม่มีสติ จนไม่มีโอกาสสำรวจอะไรเลย พอรู้สึกตัวก็มัวแต่มึนงงกับสถานการณ์ตรงหน้า

แต่ครั้งนี้เธอได้เห็นทุกอย่างชัดเต็มตา ห้องของมิลเลอร์สวยมาก พื้นที่ภายในห้องก็กว้างขวาง ตกแต่งในสไตล์โมเดิร์นเรียบหรูและเหมือนจะมีสองชั้น เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกคุมโทนด้วยสีเทา ดำ ดูสุขุมไม่ต่างจากเจ้าของห้อง กระจกบานสูงเผยให้เห็นวิวเมืองยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ

ทุกอย่างเป็นระเบียบเสียจนเหมือนห้องตัวอย่างตามบ้านหรู

มิลเลอร์เหลือบมองร่างบางที่กำลังตื่นตากับห้องตนเองเพียงเล็กน้อย ก่อนเดินนำเข้าไปยังห้องนั่งเล่น

“นั่งก่อนสิ”

เดวาพยักหน้าแล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ตรงข้ามมิลเลอร์ พลางกอดหมอนอิงใบหนึ่งไว้แนบอก เพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้ตัวเอง

ส่วนมิลเลอร์ปลดนาฬิกาหรูออกจากข้อมือ และวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะกลาง ก่อนคลายกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดออกเพื่อความสบาย

“จะดื่มอะไร”

“น้ำเปล่าก็พอค่ะ”

คำตอบของเดวาทำให้มาเฟียหนุ่มเดินไปยังมินิบาร์ หยิบน้ำแร่เย็นสองขวด ก่อนยื่นให้เดวา

“ขอบคุณค่ะ”

มิลเลอร์เปิดฝาขวดของตัวเอง ก่อนเอนตัวพิงเคาน์เตอร์ มองคนตัวเล็กที่กำลังนั่งกอดหมอนอยู่

“มะ...มองอะไรคะ” จะคุยอะไรก็ไม่คุยสักที

“ย้ายมาอยู่ที่นี่กับฉัน” มิลเลอร์พูดออกมาด้วยท่าทีสบายๆ แต่คนที่ได้ฟังอย่างเดวา กลับหายใจแทบไม่ทั่วท้อง

“มะ...หมายความว่าไงคะ” เดวาถามกลับเสียงสั่น

บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความกดดันในห้อง ทำให้เธอหายใจติดขัด

มิลเลอร์ไหวไหล่เบาๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ และท่าทีที่ดูสบายจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเขากำลังพูดเรื่องสำคัญอยู่

“ มาเป็นผู้หญิงของฉัน ทดลองอยู่เป็นเมียฉัน”

คำพูดนั้นทำเอาเดวาแทบอยากจะกรีดร้องออกมา เธอสะบัดหน้าไปมา พยายามหาคำตอบให้ตัวเองว่าเธอกำลังเจอกับอะไรอยู่

“อะไรของพี่อีกเนี่ย!! ” สถบออกมาเสียงเหวี่ยง เมื่อเธอเริ่มจะไม่ไหว  กับการกระทำที่แสนเอาแต่ใจของมิลเลอร์แล้ว