10

“เอ๊ะ ถ้าคืนนี้คุณขิงกลับไป แล้วใครจะดูแลคุณหนูปลาวาฬครับนี่ น่าสงสารคุณหนูนะครับ กำลังน่ารักน่าชังก็มาเสียพ่อ มิหนำซ้ำยังถูกซ่อนเอาไว้ ไม่เข้าใจเลย ทำไมคุณฉัตรต้องเอาคุณหนูไปซ่อนไว้ด้วย”

ขวัญดาวได้แต่ฟังเงียบๆ ไม่กล้าแสดงความคิดเห็น พอก้มลงสบตากับทารกตัวกลมเข้าก็ส่ายหน้าเบาๆ

“น่าสงสารจัง”

“คุณเตคงหาพี่เลี้ยงให้น้องปลาวาฬได้ไม่ยากหรอกค่ะ” บางทีเวลานี้คุณเอมอรอาจติดต่อหาพี่เลี้ยงให้ท่านประธานเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ได้

หลังอาบน้ำเสร็จ พี่เลี้ยงสาวจำเป็นก็ไปชงนมต่อ แล้วหยดนมลงบนหลังมือเพื่อทดสอบความร้อน เมื่อแน่ใจว่าพร้อมจะให้ทารกหุ่นน่าฟัดหม่ำได้แล้วก็ยื่นนมไปให้ตรงหน้า พลันสองแขนล่ำๆ ก็คว้าหมับที่ขวดนม แล้วส่งเสียงดัง

“หม่ำ หม่ำ หม่ำ”

ทารกยักษ์รีบยกขวดนมจ่อใส่ปากตัวเองแล้วดูดดังจ๊วบๆ ราวกับกลัวใครจะแย่งกิน

“กินช้าๆ นะครับ น้องปลาวาฬ เดี๋ยวสำลัก”

พ่อหนูเมินเฉย เวลานี้สนใจนมในมือมากกว่า เพียงไม่นาน นมขวดใหญ่ก็หายเกลี้ยงเหลือเพียงขวดเปล่า พอได้กินนมแล้วเจ้าแสบที่อาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่จนสบายตัวก็ปัดขวดนมออกจากปาก นอนแผ่พุงกลมๆ ที่มันขยายใหญ่ขึ้นดันเนื้อผ้าฝ้ายขึ้นมา

เวลานี้ หนุ่มน้อยแลดูอารมณ์ดีขึ้นมาก เริ่มอยากจะสำรวจสิ่งของในห้องเลยพลิกตัวนอนคว่ำ ทำท่าจะออกคลานเพียงแต่ว่าพุงย้อยๆ นั้นเป็นอุปสรรคทำให้ขยับไปไหนไม่ได้ มีเพียงมือสองข้างที่ขยับไปข้างหน้า ขวัญดาวยืนมองแล้วอดขำไม่ได้ ดูไปดูมาคล้ายกับลูกปลาวาฬเกยตื้น

ขวัญดาวเกรงว่าลูกปลาวาฬยักษ์จะอึดอัดท้อง เดี๋ยวจะไม่สบายตัวเลยคว้าร่างอวบกลมขึ้นพาดไหล่หันใบหน้าเข้าหาตัว แล้วจัดการไล่ลมจนหนุ่มน้อยเรอเสียงดังเอิ๊กถึงวางลงปล่อยให้นอนเล่นบนเตียง หลังจากเห็นหนุ่มน้อยผล็อยหลับไป หญิงสาวก็เอาผ้าห่มมาห่มให้เจ้าตัวกลมแล้วนั่งมองความน่ารัก ปากนิด จมูกโด่ง ริมฝีปากกระจับราวกับเด็กผู้หญิง น่าเอ็นดูนัก จนเผลอก้มลงไปจุมพิตที่หน้าผากเบาๆ

ไม่นาน ความอ่อนเพลียจากที่ทำงานมาทั้งวันบวกกับเตียงนอนหนานุ่มอย่างที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนและความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ ทำให้หญิงสาวเคลิ้มหลับไป ในขณะที่มือข้างหนึ่งพาดไปกอดร่างกลมที่เวลานี้ลืมตาโพลงขึ้นมา เป็นเวลาเดียวกับที่ประตูห้องนอนถูกผลักเข้ามาอย่างเบามือ

คนตัวสูงซึ่งเป็นเจ้าของห้องเดินเข้าไปใกล้เตียงนอนกว้างของตัวเองแล้วส่งยิ้มทักทายเด็กชายแต้มบุญหรือน้องปลาวาฬ ที่นอนยิ้มเผล่จับจ้องมองหน้าเขา

“ทำไมเรายังไม่หลับ แต่พี่เลี้ยงเราเผลอหลับ เราออกฤทธิ์จนพี่ขิงเขาหมดแรงหรือเปล่าครับ”

เขายิ้มทักทายเจ้าอ้วนก่อนเอามือไปตบก้นอวบๆ เบาๆ แล้วล้มตัวลงนอนไปบนที่นอนอีกฝั่งหนึ่ง เวลานี้ ทารกตัวกลมนอนอยู่กึ่งกลางระหว่างผู้ช่วยเลขานุการสาวกับเจ้าของห้อง ทารกน้อยหันไปมองคนโน้นที คนนี้ที อย่างอารมณ์ดี เหมือนจะรู้ว่าต่อไปนี้ชีวิตต้องพึ่งพาผู้ชายที่ล้มกายนอนตะแคงจ้องมองตัวเองอยู่ เลยขยับตัวกลมๆ ไปใกล้ๆ อ้อมอกของเตชัส ทำเอาคุณลุงที่ประกาศแล้วว่าต่อไปนี้ให้เรียกเขาว่าพ่อเจ้าปลาวาฬหัวเราะออกมา แล้วยื่นมือไปลูบศีรษะเจ้าตัวอ้วนเบาๆ

“เรานี่มันรู้งาน ช่างประจบเกินไปแล้วนะ”

เขามองทารกน้อยด้วยความเอ็นดู แล้วทอดมองผ่านเจ้านักสำรวจตัวกลมที่ตอนนี้ยื่นมือไปคว้าปากกาด้ามทองราคาแพงกว่าทองคำหนักหนึ่งบาทออกจากกระเป๋าเสื้อมากำเอาไว้ในมือ

“ขิง ขิง”

คนที่อยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนตะแคงบนเตียงเอื้อมมือไปแตะแก้มนวลใส ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวนุ่ม เขาได้ยินจากนายชัยว่าขวัญดาวดูแลลูกชายของเขาเป็นอย่างดี และไม่ยอมให้คลาดสายตาแม้แต่น้อย ครั้นนายชัยตามออกไปกินข้าวที่แม่บ้านทำให้ ขวัญดาวก็ยังปฏิเสธด้วยข้ออ้างว่าปล่อยเด็กอยู่บนเตียงคนเดียวไม่ได้ แม้ว่าเด็กจะหลับแล้ว เพราะหากตื่นขึ้นมาไม่มีใครเฝ้า แกอาจกลิ้งตกลงมาได้

เตชัสจับปอยผมที่เลื่อนลงมาปิดดวงหน้างามผุดผาดของเธอออกอย่างแผ่วเบา ทว่าคนนอนตรงกลางเหล่มองแล้วส่งเสียงขัดจังหวะ

“แอ้ แอ้”

เหมือนกำลังจะถามคุณพ่อคนใหม่ว่ากำลังจะทำอะไร นั่นทำให้คนที่เพลียจนเผลอหลับไปขยับเปลือกตาอ่อนใสแล้วลืมตาขึ้นมา ภาพแรกที่เธอเห็นคือท่านประธานกับลูกชายของเขา ทั้งสองคนกำลังนอนมองเธออยู่

“อุ๊ย! คุณเต ฉันขอโทษค่ะ ที่เผลอขึ้นมานอนบนเตียงของคุณ” หญิงสาวตกใจแล้วรีบลุกขึ้นลงไปยืนข้างเตียง

คุณพ่อหมาดๆ รีบลุกขึ้น เดินเข้าไปหาหญิงสาว “ผมไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ผมสั่งให้นายชัยพาคุณเข้ามาพักในห้องนี้เอง นายชัยบอกว่าคุณดูแลปลาวาฬและยังไม่ได้กินข้าว ไปอาบน้ำก่อน แล้วกินข้าว เดี๋ยวผมจะเฝ้าน้องปลาวาฬให้เอง”

ขวัญดาวมุ่นคิ้ว รู้สึกงงไปหมด แล้วน้องปลาวาฬเป็นลูกชายเธอหรือไง เขาต้องเฝ้าเองก็ถูกแล้ว เธอแค่รับหน้าที่ช่วยดูแลให้ เมื่อเขากลับมา เธอควรหมดหน้าที่พี่เลี้ยงจำเป็นแล้วไม่ใช่หรือไง

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะกลับแล้ว” หญิงสาวมองไปที่หน้าปัดนาฬิกาข้อมือ ซึ่งเป็นเวลาสี่ทุ่มเศษ “คุณเตกลับมาแล้ว ถ้างั้น ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”