ตอนที่ 2 สมเพชตัวเอง

“แล้วแม่จะให้โรสทำยังไง” น้ำเสียงของโรสลินสั่นเครือ เธอพยายามข่มความรู้สึกเสียใจเอาไว้ข้างในเพื่อที่จะไม่ให้ระเบิดออกมาอย่างสุดความสามารถ

(“ถ้ามึงไม่ขายให้ไอ้เสี่ยเจียงนั่น มึงจะไปขายตัวให้ใครที่ไหนก็ได้ตามใจมึง แต่พรุ่งนี้มึงต้องเอาเงินมาประกันตัวกู!”)

“แม่!”

ดาวเรืองวางสายไปแล้ว ทว่าโรสลินยังคงเหม่อลอยไร้จุดหมาย ยามนี้สมองเบลอวูบโหวงกับคำพูดของมารดาและน้ำตาเจ้ากรรมมันดันไหลออกมาเองเสียอย่างนั้น เธอยกหลังมือขึ้นปาดแก้มซ้ายทีขวาที เพื่อสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมามากกว่านี้

แอ๊ด~

เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงกล่าวทักทาย

“หนูโรสอ่านหนังสืออยู่เหรอจ๊ะ” ป้านุชเพื่อนร่วมงานต่างวัยเข้ามาในห้องพักพนักงานหลังจากเสร็จงาน ทันได้เห็นหยดน้ำตาที่หยดแหมะลงที่หน้าหนังสือที่โรสลินกางไว้บนตักพอดิบพอดี

“เอ๊ะ! หนูเป็นอะไร ร้องไห้เหรอจ๊ะ”

นางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเพราะรักโรสลินเหมือนลูกเหมือนหลานคนหนึ่งถึงโรสลินจะทำงานที่นี่ได้ยังไม่ครบเดือนก็เถอะ

“หนูไม่เป็นอะไรค่ะป้า” เธอฝืนยิ้มเอ่ยตอบเสียงแผ่ว จำต้องโกหกไปเช่นนั้นเพราะไม่อยากให้ป้านุชเป็นห่วง

“มีอะไรก็บอกป้าได้นะ เผื่อป้าพอช่วยได้ อย่างน้อยระบายให้ป้าฟังก็ได้ลูกเผื่อจะดีขึ้น” โรสลินรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่มีใครช่วยเธอได้นอกจากตัวเธอเอง เพราะทุกคนต่างมีภาระที่หนักอึ้งอยู่แล้ว

ป้านุชเองก็มีภาระที่ต้องเลี้ยงดูสามีที่พิการติดเตียง ส่วนลูกคนเดียวของแกก็เพิ่งประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตได้ไม่นานเพราะรถจักรยานยนต์ถูกชนระหว่างทำงานเป็นพนักงานเดลิเวอรีส่งอาหาร

ป้านุชลำบากลำบนและสาหัสกว่าเธอหลายเท่า ดังนั้นเธอเองก็ต้องหาทางออกไปให้ได้ บางทีอาจจะต้องลองปรึกษาเจ๊สาเจ้าของบาร์ว่าพอจะมีให้เธอหยิบยืมก่อนได้หรือไม่ หรือถ้าหากไม่ได้จริงๆ ก็คงจะต้องขายตัวอย่างที่แม่ไล่ให้เธอไปทำนั่นแหละ...

งานอะไรมันจะได้เงินด่วนเงินดีเท่ากับขายเรือนร่างแลกเงินล่ะ จริงไหม?

โรสลินรู้สึกอัดอั้นตันใจเหลือเกิน สูดน้ำมูกอีกทั้งยังต้องกลั้นเก็บเสียงเอาไว้จนหน้าดำหน้าแดง โรสลินขอตัวออกมาล้างหน้าล้างตาเผื่อจะได้สดชื่นขึ้นมาบ้าง

สายน้ำเย็นถูกวักขึ้นมาสาดซัดที่ใบหน้านวล เธอเงยหน้ามองคนที่สะท้อนในกระจกเงาบานกว้างตรงหน้า ใบหน้ายามนี้มีหยดน้ำเกาะพราวแทนที่คราบน้ำตาที่เพิ่งถูกชำระล้างออกไป

รู้สึกสมเพชตัวเองสิ้นดี หันไปดึงกระดาษชำระเพื่อเช็ดหน้า ดึงได้แผ่นเดียวกระดาษก็หมดอีก เฮ่อ! คนเราเวลาเจอเรื่องแย่มันก็มักจะประดังประเดถาโถมเข้ามา นี่ฟ้ากำลังเล่นตลกโยนบททดสอบชีวิตมาให้เธอหรือไงกัน ชีวิตคนเราบทมันจะซวยก็เหมือนหนังชีวิตดีๆ นี่เอง

โรสลินเดินเข้าไปที่ห้องเก็บของหยิบม้วนกระดาษชำระมาเปลี่ยน เอ๊ะ!ดูอีกที กระจกมันมีฝ้าขึ้นเล็กน้อย จัดการเช็ดกระจกจนใสแจ๋ว แล้วก็เช็ดเคาน์เตอร์ตรงอ่างล่างหน้าต่อ ถึงมีเรื่องเครียดแต่งานก็ต้องไม่ขาดตกบกพร่อง นี่แหละโรสลิน...

โรสลินตั้งใจทำงานของตัวเองเป็นอย่างดีถึงแม้จะมีเรื่องที่ยังแก้ไม่ตก จนถึงช่วงเวลาใกล้เลิกงานสองทุ่ม เมื่อตรวจตรางานของตัวเองเรียบร้อยแล้วก็รอพนักงานอีกกะเข้ามาสับเปลี่ยนต่อ ที่นี่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง และโรงแรมแห่งนี้ก็เต็มตลอดเพราะเป็นที่นิยมของลูกค้าชาวต่างชาติและยังรับกรุ๊ปทัวร์อีกด้วย

เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว โรสลินจึงรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมออกไปทำงานที่บาร์ต่อ เธอมักอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจากที่นี่เลยเพราะหมักหมมมาทั้งวัน พอไปถึงที่บาร์ก็เปลี่ยนแค่ยูนิฟอร์มของทางบาร์เท่านั้น

โรสลินสวมเสื้อยืดกางเกงยีนเดินออกมาจากห้องน้ำ ถึงจะไม่ค่อยแต่งตัวนัก ทว่าก็ดูสะดุดตาเพราะหน้าตาที่ดูโดดเด่น ทั้งที่ใช้สามารถใช้ความสวยหางานได้เยอะอย่างนางแบบเสื้อผ้าหรือรีวิวสินค้าอะไรเทือกนั้น

ทว่าเธอกลับไม่ชอบทำงานหน้ากล้องเพราะว่าเป็นคนที่ขี้อาย เธอเคยลองฝืนทำมันแล้วแต่ก็ล้มเหลว พอออกหน้ากล้องทีไรต้องประหม่าและพูดติดๆ ขัดๆ จนทำให้ผู้จ้างเสียงานและเธอเองก็ถูกด่าเปิงจนหูชาทุกที ว่าใช้ความสวยได้ไม่เป็นประโยชน์นัก หลังจากวันนั้นก็ไม่คิดที่จะกลับไปทำอีก

เธอชอบทำงานเงียบๆ ไม่มีใครมาดุด่าตำหนิขอแค่เธอรับผิดชอบงานของตัวเองให้ดีก็พอ และตอนนี้ก็รู้สึกว่าพอใจกับงานพิเศษที่ทำอยู่แล้ว