บทที่ 3 อีกหนึ่งชีวิต 2

อีกหนึ่งชีวิต

วันนี้สุดเขตมาโรงพยาบาลเช้ากว่าปกติ ไม่ใช่ว่าขยันหรือมีงานด่วนแทรกเข้ามา ทว่าเป็นเพราะเมื่อคืนเขานอนไม่หลับ ด้วยในหัวเขาเต็มไปด้วยเรื่องของกัญญาวีร์กับลูกของเธอ ทุกครั้งที่พยายามข่มตานอน ภาพของเด็กชายที่นอนไม่ได้สติอยู่ในห้องผ่าตัดก็ปรากฏขึ้นมา

อันที่จริงเขาอยากถามกัญญาวีร์ให้รู้เรื่องตั้งแต่เมื่อคืนในตอนที่ออกจากห้องผ่าตัดมาบอกกับเธอว่าลูกของเธอยังปลอดภัยดี ทว่าด้วยสถานการณ์ที่ยังตึงเครียด และรอบตัวเธอมีเพื่อนอยู่ด้วยอีกหลายคน อีกทั้งเขายังต้องการเวลาคิดอะไรอีกสักหน่อย ชายหนุ่มจึงตัดสินใจยังไม่ถาม และตั้งใจจะมาขอคำตอบที่ชัดเจนจากปากเธอในเช้าวันนี้แทน

สุดเขตรับไหว้และยิ้มทักทายบุคลากรที่คุ้นเคยระหว่างเดินมุ่งหน้าตรงไปยังห้องพักผู้ป่วย เมื่อมาถึงชายหนุ่มก็ยกมือเคาะประตูเบา ๆ ส่งสัญญาณให้คนข้างในรับรู้ จากนั้นก็เปิดประตูเข้าไปเลยทันทีโดยไม่รอให้ใครอนุญาต

กัญญาวีร์ซึ่งกำลังขยับตัวลงจากเตียงนอนโดยมีสหดลช่วยประคองหันไปมองผู้มาใหม่ นัยน์ตาสีอ่อนเบิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบดึงสายตาหลบ ด้วยไม่อาจสบตากับเขา เรื่องที่เธอหลุดพูดออกไปเมื่อวานนี้ถือเป็นสิ่งที่ผิดพลาดอย่างมหันต์ และภาวนาให้เขาไม่ได้มาเพราะเรื่องนี้

“สวัสดีครับ มาตรวจเหรอครับ” ถึงจะรู้สึกคลางแคลงใจแต่สหดลก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ แม้ตอนนี้สุดเขตจะอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงสแล็กส์สีดำธรรมดา แต่เขาจำได้ว่าชายคนนี้คือหมอที่เข้ามาพูดกับกัญญาวีร์เมื่อคืนที่ผ่านมา

“ครับ” สุดเขตตอบพลางมองบุรุษหน้าตี๋ที่ยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยอย่างสงสัย ประเมินจากความใกล้ชิดและสนิทสนม เขาคิดว่าชายคนนี้อาจจะเป็นแฟนหรือสามีของกัญญาวีร์

ถึงจะรู้สึกหวิว ๆ นิดหน่อย หากตอนนี้ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ทั้งสองคนจะเป็นอะไรกัน แต่มันอยู่ที่เด็กคนนั้นต่างหาก...เป็นลูกของใครกันแน่

“ขอคุยกับคนป่วยสักครู่ได้ไหมครับ” แพทย์หนุ่มเอ่ยด้วยความสุภาพ

สหดลได้ยินเช่นนั้นก็ถอยห่างจากเตียงผู้ป่วย เพราะเข้าใจว่าหมอคงจะเข้ามาตรวจและพูดคุยกับคนป่วย แต่ความจริงแล้วไม่ใช่อย่างนั้น...

สุดเขตยังคงยืนนิ่ง เขาละสายตาจากคนเฝ้าไข้แล้วหันไปมองผู้ป่วยซึ่งกำลังมองมาที่เขา ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะปรายตาไปทางสหดลอีกครั้งเพื่อสื่อให้คนที่นั่งบนเตียงรับรู้ว่าเขาต้องการอะไร

ซึ่งกัญญาวีร์เองก็มีไหวพริบที่รวดเร็ว รู้ว่าเขาต้องการจะคุยเป็นการส่วนตัว แน่นอนว่าเธอเองก็ต้องการให้เป็นอย่างนั้นเช่นกัน เพราะนอกจากตัวเธอเอง ก็ไม่มีใครรู้ว่าพ่อของปกป้องคือใคร

“เอ่อ...ตง”

“ว่า ?” สหดลขานรับพร้อมมองหน้า รอฟังว่าเพื่อนจะพูดอะไร ครั้นเห็นสีหน้าคล้ายลำบากใจที่จะพูดของอีกฝ่าย เขาจึงถามอีกครั้ง “มีอะไรหรือเปล่าฟาง”

“แก...แกบอกว่าวันนี้มีประชุมไม่ใช่เหรอ แกกลับไปก่อนก็ได้นะ”

สหดลเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนไว้บนฝาผนัง คิ้วทั้งสองข้างขมวดเล็กน้อย “ยังมีเวลา เพิ่งจะหกโมงเอง ฉันจะรอเข้าไปเยี่ยมลูกกับแกด้วย”

“เผื่อรถติดไง”

“ขึ้นทางด่วน แป๊บเดียวก็ถึง” ชายหนุ่มมองเพื่อนด้วยความสงสัย แล้วหันไปมองอีกคนที่ยืนนิ่งอย่างไม่ไว้ใจ จากนั้นก็หันกลับไปหาเพื่อนอีกครั้ง “แกมีอะไรหรือเปล่าฟาง”

“เอ่อ...คือว่า...” กัญญาวีร์เกิดอาการอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรให้เพื่อนเข้าใจ เพราะสหดลไม่รู้เรื่องระหว่างเธอกับสุดเขต

เป็นสุดเขตที่เห็นว่าเธอจัดการไม่ได้จึงตัดสินใจพูดออกไปตามตรง “ผมมีเรื่องจะคุยกับคนไข้เป็นการส่วนตัวครับ”

“เรื่องอะไร” สหดลถามกลับทันที ซึ่งสุดเขตก็ตอบกลับทันทีเช่นกัน

“เรื่องส่วนตัวครับ”

สหดลหันไปมองเพื่อนตัวเอง “รู้จักกันเหรอ”

กัญญาวีร์พยักหน้าแล้วตอบ “อืม...เคยรู้จักน่ะ”

แม้จะได้รับคำตอบเช่นนั้น หากในใจของสหดลยังเต็มไปด้วยความสงสัย เริ่มไม่ไว้ใจหมอหน้าหล่อคนนี้ แต่ในเมื่อเพื่อนของตนยืนยันมาอย่างนั้น เขาก็เคารพพื้นที่ส่วนตัว ไม่อาจฝืนอยู่ต่อไป จึงจำใจยอมถอยเพื่อให้ทั้งสองคนได้คุยกันเป็นการส่วนตัว

“ยังไม่กลับนะ จะรออยู่หน้าห้อง ถ้าเกิดอะไรขึ้นเรียกได้เลย” พูดจบเขาก็หันไปสบตาบุรุษอีกคนที่ยืนทำหน้านิ่งด้วยแววตาที่ไม่ค่อยพอใจนัก ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

“แฟนเหรอ” สุดเขตละสายตาจากบานประตูที่เพิ่งปิดลง แล้วหันมาถามผู้ป่วยซึ่งนั่งอยู่บนเตียงทันทีเมื่อภายในห้องเหลือกันอยู่แค่สองคน

“เพื่อนค่ะ” กัญญาวีร์ตอบอย่างตรงไปตรงมา เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องโกหก

“ดูเขาเป็นห่วงคุณมากเลยนะ” แพทย์หนุ่มไม่ได้พูดประชดหรือจับผิดแต่อย่างใด เขาแค่พูดออกไปตามที่เห็น

“ก็ปกติของคนเป็นเพื่อนกัน” หญิงสาวว่าอย่างไม่คิดอะไร เพราะกลุ่มเพื่อนของเธอก็มีความห่วงใยให้กันแบบนี้เป็นเรื่องปกติ เธอจึงไม่ได้คิดอะไรมาก ถึงแม้บางครั้งเธอจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกพิเศษจากสหดลก็ตาม

สุดเขตไม่ได้ซักไซ้ต่อในเรื่องส่วนตัวของเธอ เขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเริ่มทำหน้าที่หมอ ถามไถ่ถึงอาการบาดเจ็บก่อนเป็นอันดับแรก “แล้วอาการเป็นยังไงบ้าง มีเจ็บหรือรู้สึกแปลก ๆ ตรงส่วนไหนหรือเปล่า”

“เจ็บแขนข้างที่หัก แล้วก็รู้สึกร้าวไปทั้งตัว” คนป่วยบอกอาการไปตามตรงเพราะเห็นว่าเขาเป็นหมอ หากในใจกลับรู้สึกหวั่นนิด ๆ เธอไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าเขาจะให้ความสนใจกับเรื่องที่เธอหลุดพูดเมื่อวานนี้มากน้อยแค่ไหน และถ้าเป็นไปได้ เธอภาวนาให้เขาไม่เก็บเอาไปใส่ใจ 

แต่คงไม่เป็นดั่งที่คิด เพราะเขาบอกชัดเจนว่าต้องการคุยเรื่องส่วนตัว ซึ่งก็คงไม่พ้นเรื่องลูก