2 จบความเป็นเด็กเลี้ยง

ในเดือนต่อมากฤติกาได้งานในบริษัทเล็กๆ แต่อบอุ่น เธอเป็นสถาปนิกที่ต้องไปดูหน้างานด้วย  หญิงสาวยังอยู่ที่ห้องของสมิติตามปกติ และเขายังโอนค่าใช้จ่ายรายเดือนให้เหมือนที่เคย

วันหนึ่งเธอได้รับโทรศัพท์จากทางบ้าน  บอกเรื่องของน้องสาวและน้องชายที่ต่างจังหวัดที่เธอส่งเสียทั้งค่ากิน ค่าเรียนต่างๆ ในจำนวนเงินที่สูงลิ่วว่าสร้างปัญหาอะไรขึ้นบ้าง

กฤติกาลางานจองตั๋วเครื่องบินไปลำปางทันที เธอพบว่าน้องสาววัยสิบเก้าท้องไม่มีพ่อและน้องชายอายุสิบหกถูกจับในข้อหามั่วสุมกับกลุ่มเด็กแว๊น

“แล้วแม่ล่ะหน่อย แม่ไปไหน” เธอถามน้องสาวที่ยังร้องไห้ 

“แม่ไปทำงานก่อสร้างที่ใต้น่ะพี่ ไปกับไอ้มิก”  ไอ้มิกที่ว่าคือสามีใหม่ของแม่  กฤติการับฟังอย่างปวดใจเธอมองน้องสาวและน้องชายที่เพิ่งไปประกันตัวมา สามพี่น้องนั่งอยู่ด้วยกันในบ้านหลังเก่าของพ่อ

“หน่อยจะทำแท้ง”  น้องสาวเธอพูดขึ้นมา

“ไม่ต้อง ถ้าหน่อยไม่อยากได้ลูก พี่ขอนะพี่จะเลี้ยงหลานเอง”  กฤติกายอมไม่ได้ที่น้องสาวจะทำแท้ง

“แล้วหน่อยจะอยู่ยังไงพี่ หน่อยอายคน”  เด็กสาวร้องไห้หนักขึ้น  กฤติกามองน้องสองคนแล้วตัดสินใจพูด

“หน่อยกับนัทรู้ไหมว่าพี่เอาเงินจากไหนส่งมาทุกเดือน” 

คำถามนั้นทำให้สองคนมองหน้ากัน 

“เอ่อ  ก็พี่ทำงานพิเศษไม่ใช่เหรอ”  นัทอ้อมแอ้มตอบ

“คิดว่ามีงานพิเศษอะไรที่พี่จะส่งเงินมาให้ได้มากขนาดนั้น”  เธอส่งมาให้น้องและแม่ใช้แต่ละเดือนไม่น้อยกว่าสามหมื่นบาท ทั้งค่าอยู่กินค่าเสื้อผ้า  ส่วนค่าเทอมและอุปกรณ์การเรียนนั้นเธอจ่ายต่างหาก

หน่อยกับนัทกลืนน้ำลายลำบาก ความจริงไม่ใช่ว่าสองพี่น้องไม่เคยคิดว่าพี่สาวเอาเงินมาจากไหน  แต่ความเป็นเด็กทำให้ไม่ได้สนใจจริงจัง

“พี่ขายตัวส่งเงินมาให้พวกเรา”  กฤติกาพูดเสียงเบาด้วยความอดสูใจ เด็กเสี่ยก็คือคนที่ขายร่างกาย ไม่ได้ต่างจากโสเภณีคนอื่นๆ  เกศราและก้องเกียรติตกตะลึงเมื่อได้ยินคำนั้น  พวกเขามองพี่สาวที่กำลังร้องไห้เงียบๆ

“พี่ยอมทุกอย่างเพื่อให้พวกเรามีชีวิตรอด มีอนาคต ไม่ได้อยากให้น้องมาทำอะไรตอบแทน แค่ขอให้รักตัวเองได้ไหม  ขอให้ตั้งใจเรียนพี่ขอแค่นี้เอง” 

“หนูขอโทษนะพี่”  เกศราร้องไห้หนักขึ้น ส่วนก้องเกียรติตาแดงก่ำ 

“นัทก็ขอโทษ  นัทจะไม่ไปยุ่งกับพวกนั้นอีกแล้วพี่” 

น้องสองคนตรงมากอดพี่สาว สามคนร้องไห้ด้วยกันพักใหญ่ ก่อนที่กฤติกาจะปาดน้ำตา

“ไปเก็บของ ย้ายไปอยู่กับพี่ที่โน่นเราจะไปเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน”   

วันรุ่งขึ้นสามพี่น้องเดินทางด้วยรถทัวร์มาถึงกรุงเทพฯ  กฤติกาพาน้องไปอยู่บ้านเช่าที่เธอติดต่อหาไว้ได้เมื่อคืนทางอินเทอร์เนตและตกลงทำสัญญาทันทีที่ไปถึง

“พี่ไก่บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ค่าเช่าน่าจะแพง  นัทว่าเราย้ายไปอยู่บ้านเล็กๆ ก็ได้”  ก้องเกียรติพูดเมื่อสำรวจบ้าน เขาไม่อยากให้พี่สาวเสียเงินเยอะโดยใช่เหตุ

บ้านที่กฤติกาเช่าเป็นบ้านเดี่ยวสองชั้นบนพื้นที่ขนาดห้าสิบตร.ว. อยู่ในหมู่บ้านใหญ่มีชื่อเสียงมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดี  หญิงสาวตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไม่ยอมกลับไปอยู่ในจุดเดิมอีก จุดที่เป็นคนสิ้นไร้ไม้ตอกใครๆ ก็ดูถูก  เธอมาไกลมากขนาดนี้เธอต้องเอาดีให้ได้ 

“หน้าที่ของพวกเราคือเรียนให้จบก็พอ อย่างอื่นพี่รับผิดชอบเอง”  เธอบอกน้องทั้งสองคน

วันนั้นเธอพาน้องๆ ไปซื้อของจำเป็นที่ต้องมี กฤติกานอนค้างที่บ้านเช่าและพาเกศราไปฝากครรภ์ในวันรุ่งขึ้น ส่วนก้องเกียรติเธอตั้งใจว่าจะพาน้องชายไปสมัครเรียนปวช.ในเทอมหน้า

หญิงสาวกลับมาที่ห้องในวันที่สามหลังจากที่พาน้องมาอยู่กรุงเทพฯ  คืนนั้นเป็นวันเสาร์แต่เธอไม่หวังว่าสมิติจะมาเพราะเขาหายไปร่วมเดือน แต่ห้าทุ่มคืนนั้นเขาก็มาโดยที่ไม่ได้บอกล่วงหน้า

ท่าทีดีใจของเธอทำให้สมิติยิ้มให้ 

“ยังไม่นอนเหรอเรา” 

“ยังค่ะ กำลังคิดอะไรเพลินๆ”  เธอลุกมาหาเขา  “พี่หมิงมาดึกจังค่ะ”

“พี่เพิ่งกลับจากไปคุยงาน  ช่วงนี้งานยุ่งมากแล้วไก่เป็นยังไงบ้าง”  สมิติตอบเขาถอดเสื้อนอกออก ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลงมาสามเม็ด หญิงสาวเห็นดังนั้นจึงรีบบอก

“ไก่จะไปเตรียมน้ำให้ แช่น้ำอุ่นสักหน่อยไหมคะ”

“จ้ะ”  สมิติรับคำขณะที่ถอดนาฬิกาออกวางบนโต๊ะ นาฬิกาแสนแพงเรือนหลักล้านแต่เขาสามารถวางตรงไหนก็ได้ในห้องนี้โดยที่ไม่ต้องกลัวหาย

ชายหนุ่มก้าวเข้าห้องน้ำด้วยชุดเสื้อคลุมอาบน้ำตัวเดียว เธอกำลังจะออกไปตามเขาพอดี

“แช่น้ำกับพี่ได้ไหมไก่”  ร่างสูงเข้าประชิดตัว มือดึงสายเสื้อนอนเธอจนหลุดจากไหล่ ริมฝีปากจูบพรมไปทุกที่ที่สามารถแตะต้องถึง  กฤติกาตัวอ่อนยวบเธอยอมให้เขาจับจูงลงอ่างน้ำไปด้วยกัน กว่าจะได้ออกมากินเวลาไปเกือบสองชม.

เช้าวันต่อมาเธอขยับตัวตื่นแต่สมิติยังหลับสนิท  เธอจูบผะแผ่วที่ปลายคางก่อนจะลุกขึ้นไปจัดการธุระส่วนตัว

'เธอรักเขา'  กฤติกาบอกตัวเองพลันใจนึงเหี่ยวแฟบลงเมื่อนึกถึงความเป็นจริงว่าเธอไม่มีสิทธิ์จะรักเขาเลย

หญิงสาวปัดความคิดนั้นออกจากหัว  เธอเปิดตู้เย็นเตรียมอาหารเช้าไว้รอสมิติตื่นเพราะรู้ว่าเขาไม่ใช่คนตื่นสายถึงแม้จะนอนดึก  ปกติแล้วหากมาค้างที่นี่เขาจะไม่รีบร้อนกลับ ชายหนุ่มมักจะอยู่กับเธอในวันอาทิตย์เกือบเต็มวันบางครั้งค้างวันอาทิตย์ต่อแล้วไปทำงานเช้าวันจันทร์ด้วยซ้ำ

เธอทำโน่นทำนี่หนึ่งชม.ต่อมาทุกอย่างเรียบร้อย  สมิติโผล่หน้ามามองในครัวก่อนจะเดินมาหา

“ทำอะไรน่ะไก่ น่ากินจัง”  เขาทัก กอดเธอจุ๊บลงเรือนผมแล้วปล่อย ผละออกไปนั่งที่โต๊ะอาหารรอเธอมาทานด้วยกัน

กฤติกาชงกาแฟมาวางให้เขาโดยที่ชายหนุ่มไม่ต้องบอก  เขาพึมพำขอบคุณจากนั้นจึงเริ่มทานกันเงียบๆ 

เมื่อทานเสร็จเขาจึงเริ่มพูดสิ่งที่ตั้งใจไว้มานาน

“ไก่เรียนจบแล้วพี่ดีใจด้วย  พี่มีอะไรจะบอก”

“คะ”  เธอมองหน้าเขา สังหรณ์ใจว่าจะมีเรื่องไม่ดี

“ที่บ้านจะให้พี่หมั้น  ตอนนี้ไก่เองก็เรียนจบแล้วมีงานดีๆ ทำ ไก่คงไม่จำเป็นต้องมาอยู่แบบนี้ พี่อยากให้ไก่มีอนาคตดีๆ ไก่เข้าใจพี่ใช่ไหม” 

เหมือนโลกถล่มตรงหน้า กฤติกาน้ำตาไหลเมื่อสมองประมวลผลคำพูดของเขาได้แล้ว สมิติมองเธออย่างเห็นใจแต่เขาอยู่กับเธอในฐานะนี้ตลอดไปไม่ได้ ตัวกฤติกาเองก็น่าจะรู้ดี

“พี่ให้ไก่เป็นอิสระ  แต่ถึงยังไงต่อไปถ้าไก่มีปัญหาอะไรบอกพี่ได้ทุกเรื่อง คิดว่าเราเป็นพี่น้องกันก็ได้”  เขาพูดต่อ

กฤติกาปาดน้ำตาออก  ยังไงซะวันนี้ก็ต้องมาถึงเธอรู้ดี

“ไก่เข้าใจค่ะ ไก่จะรีบย้ายออก” 

“ไม่ต้องก็ได้ พี่ยกห้องนี้ให้”  สมิติเดินออกจากห้อง  หลังจากที่พูดประโยคนั้นจบ

กฤติการ้องไห้ทั้งวัน เธอบอกตัวเองว่าให้ร้องไห้ให้พอสมิติไม่ผิดอะไร เป็นเธอที่ผิดเองล้ำเส้นที่เขาขีดไว้ไปรักเขาเอง 

คืนนั้นเธอเก็บของส่วนตัวเลือกไปเฉพาะของที่เธอซื้อเอง  ประโยชน์อะไรที่จะอยู่ที่นี่ ถึงสมิติจะบอกว่ายกให้แต่ก็เป็นแค่คำพูดปากเปล่าห้องยังเป็นชื่อเขา  เธอคงไม่อยู่รอถึงวันที่ผู้หญิงคนใหม่ของเขามาไล่เธอออกจากห้อง