นักข่าวภาคสนาม

“ขณะนี้ดิฉันอยู่ในสถานที่เกิดเหตุของญาติผู้สูญหายแจ้งว่าชายคนสนิทได้อุ้มตัวหายไปตั้งแต่คืนวาน ซึ่งเช้าวันนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจได้จับตัวชายคนสนิทได้แล้วนะคะ และกำลังสอบเค้นอย่างหนักว่านำตัวหญิงสาวไปไว้

ที่ไหน ล่าสุดเจ้าตัวให้การปฏิเสธและทำการยื่นประกันตัวไปแล้ว”

มนลิตารายงานข่าวภาคสนามอย่างคล่องแคล่วก่อนภาพจะตัดไปยังห้องส่งสัญญาณและผู้ประกาศข่าวได้ทำการวิเคราะห์และอ่านส่วนที่เหลือ

หญิงสาวเก็บไมค์เข้าที่และยืนรอพร้อมกับช่างภาพบริเวณหน้าสถานีตำรวจขณะนั้นเองผู้ต้องสงสัยเดินลงมานักข่าวหลายสำนักก็วิ่งกรูเข้าไปรอบกรอบพร้อมกับยิงคำถามแต่เจ้าตัวก็ยังคงปิดปากเงียบและรีบก้าวเท้าขึ้นรถที่มีคนมารับออกไปอย่างไว

คนเจ้าเนื้อถึงกับห่อไหล่เข้าหากันเมื่อไม่ได้ข่าวอะไรเพิ่มเติมเลยแต่แล้วสายตาดุจเหยี่ยวของเธอก็ทำงานเมื่อหันไปเจอญาติของหญิงสาวที่หายตัวไปและเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนเธอจึงเลือกเดินตามไปเงียบ ๆ

“สวัสดีค่ะ ฉันเป็นนักข่าวจากช่องxx อยากจะขอ...”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ให้สัมภาษณ์อะไรทั้งนั้น ลูกสาวฉันหายไปทั้งคนคงไม่มีอารมณ์มานั่งตอบคำถามนักข่าวจากช่องไหนหรอก”

ใบหน้าเหี่ยวย่นเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดดวงตาหมองคล้ำบ่งบอกว่าผ่านการร้องไห้และไม่ได้หลับนอนมาหลายวัน มนลิตาเอื้อมไปจับมือย่นบีบเบา ๆ คล้ายเป็นกำลังใจเธอวางอาชีพนักข่าวลงและปลอบประโลมหญิงสูงวัย

“คุณป้าไม่ต้องห่วงนะ มนเชื่อว่าคุณตำรวจต้องหาน้องเจอ”

“ฉันก็ภาวนาให้เป็นอย่างนั้น ต่อให้ลูกฉันกลับมาในสภาพไหนก็ทำใจเอาไว้แล้ว คนอย่างไอ้ภูมันโหดเหี้ยมขนาดนั้นมันคงไม่ปล่อยเอาไว้หรอก”

ทั้งแววตาและสีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธและเกลียด ก่อนหน้านี้เธอเคยเตือนลูกสาวแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับมันให้เลิกกันไม่อย่างนั้นก็โดนมันทำร้ายร่างกายซ้ำ ๆ อย่างนี้ไม่หยุดหย่อน

“ก่อนหน้านี้เขาทำร้ายลูกสาวป้ามาตลอดเลยเหรอคะ”

หญิงสูงวัยพยักหน้ารับก่อนจะเหลือบไปมองโทรศัพท์มือถือของลูกสาวซึ่งได้มาจากเจ้าหน้าที่ตำรวจก่อนหน้านี้ ข้อมูลในนั้นตำรวจได้ไปหมดแล้วจึงส่งคืนมาให้

“ป้าคะ หนูขอดูที่ตั้งตำแหน่งในมือถือของลูกสาวป้าได้ไหมคะ ถึงหนูไม่ใช่ตำรวจแต่อย่างน้อยก็อยากช่วยตามหาอีกแรง”

“จะหาเจอเหรอขนาดตำรวจทำงานกันทั้งวันทั้งคืนยังตามหาไม่เจอเลย”

“มันต้องลองดูหลาย ๆ ทางค่ะ บางทีสิ่งที่ตำรวจคาดไม่ถึงอาจจะเป็นจุดที่ทำให้เราตามหาตัวน้องเจอก็ได้นะคะ”

หญิงสาวพูดอย่างมาดมั่นเพราะมีลางสังหรณ์บางอย่างว่าจะได้เจอกับเหยื่อที่หายตัวไป คราแรกคนเป็นแม่ของเหยื่อช่างใจอยู่ครู่หนึ่งเพราะกลัวว่ามนลิตาจะมาหลอกทำข่าวเท่านั้น แต่พอหญิงสาวเขียนสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรเอาไว้ว่าหากเธอเผยแพร่ข้อมูลยินดีให้ฟ้องร้องและเรียกร้องค่าเสียหายได้ตามความเป็นจริงจึงยอมเชื่อใจสักครั้ง

“พี่มนหายไปไหนมา ผมเดินตามหาเสียทั่ว”

ช่างภาพประจำตัวของมนลิตารีบเดินเข้ามาหาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินออกมาจากอีกฝั่งของสถานีตำรวจ

“อย่าเพิ่งถามมาก ขึ้นรถก่อนแล้วพี่จะเล่าทุกอย่างให้ฟังบนรถ”

ร่างอ้วนก้มมองสมาร์ตโฟนในมือซึ่งเปิดเป็นแผนที่จีพีเอสเอาไว้ก่อนจะเคลื่อนตัวเองไปนั่งยังฝั่งคนขับและสตาร์ทรถออกจากตรงนั้นทันที ความ

เร่งรีบทำให้ช่างภาพคู่ใจต้องยกมือขึ้นจับห่วงเหนือศีรษะ

“พี่มนเราจะรีบไปไหน ไม่อยู่รอทำข่าวก่อนเหรอ”

“ก็จะไปหาข่าวนี้ไง พี่ได้จีพีเอสตำแหน่งสุดท้ายของโทรศัพท์เหยื่อมาจากแม่เขาแล้วและโทรศัพท์เครื่องนี้มันอยู่กับผู้ต้องสงสัย”

เธอหันไปยกยิ้มมุมปากเหมือนมั่นใจเสียเต็มประดาก่อนจะสั่งให้ช่างภาพคู่ใจรัดเข็มขัดให้เรียบร้อยและยื่นพิกัดจีพีเอสให้ดูเธอจะทำหน้าที่ขับรถอย่างตั้งใจเอง

“จะห้าโมงเย็นแล้ว ยัยมนยังไม่ส่งภาพหรือเนื้อหาข่าวมาให้อีกเหรอ มีใครติดต่อได้มั่งไหม”

หัวหน้าแผนกเดินวนไปมาพลางร้องถามลูกน้องในทีมอย่างร้อนใจเพราะกลัวไม่มีเนื้อหาข่าวออนแอร์ช่วงสองทุ่ม

“ติดต่อไม่ได้เลยพี่ท๊อป ไอ้ต้นก็ปิดเครื่องส่วนยัยมนก็เอาแต่ตัดสาย”

“แล้วลองติดต่อนักข่าวสำนักอื่นดูหรือยังเผื่อว่าเห็นสองคนนั้นหรือเปล่า”

พี่ท๊อปสั่งลูกน้องคนดังกล่าว แต่พอหันกลับมาก็ต้องผงะเมื่อเห็นว่า

เวทัศยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองมายังตนเอง เขาจึงรีบเดินเข้าไปหาพร้อมกับยกมือไหว้อย่างนอบน้อมทั้งที่อายุตนเองน่าจะมากกว่า

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ เห็นดูวุ่นวายกันจังเลย”

“เออ...คือว่า”

“อ้ำอึ้งอยู่ได้มีอะไรก็ว่ามาสิ” เขาเริ่มขมวดคิ้ว น้ำเสียงเข้มขึ้น

“นักข่าวภาคสนามที่เราส่งไปทำข่าวเหยื่อที่ถูกอุ้มหายเมื่อเช้าติดต่อไม่ได้ครับ ทำให้เกรงว่าจะไม่มีเนื้อข่าวออนแอร์ช่วงค่ำ”

“หมายถึงมนลิตานะเหรอ”

“คุณเวย์รู้จักยัยมนด้วยเหรอครับ”

แทนที่จะตอบคำถามแต่เจ้าตัวกลับย้อนถามกลับด้วยความสงสัย พอเห็นสายตาพิฆาตส่งมาจึงเลือกหุบปากอย่างไว แต่ยังไม่ทันจะตอบเรื่องเมื่อครู่ลูกน้องที่สั่งให้ไปโทรถามช่องอื่นก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา

“พี่ท๊อป ๆ”

“มีอะไรร้องเรียกมาแต่ไกลเลย”

เขาเอ็ดเสียงดัง พอเด็กหนุ่มเห็นว่าใครยืนอยู่ด้วยจึงเปลี่ยนท่าทีเป็นนอบน้อมทันทีก่อนจะกระซิบบอกบางอย่างที่เล่นเอาเจ้าตัวทำตาโต

“ฮะ หายไปจากสถานีตำรวจแล้วก็ไม่รู้ว่าไปไหนด้วย”

เขาอุทานออกมาเสียงดังทำเอาคนตัวโตขมวดคิ้วเข้าหากัน คำว่า

‘หายไป’ ทำให้เจ้าตัวหัวใจกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย ไม่บอกก็รู้ว่าหมายถึงใครเขาขบกรามแน่นเพราะเคยเตือนแล้วว่าอย่าเข้าไปยุ่งกับอันตรายมากนักแต่คนตัวอ้วนก็ไม่เคยเชื่อฟังเขาเลยสักครั้ง

‘หมายเลขที่คุณเรียกติดต่อไม่ได้ในขณะนี้ รบกวนติดต่อใหม่

อีกครั้ง’

ไม่ใช่แค่คนอื่นหรอกที่ติดต่อไม่ได้ตัวเขาเองก็ติดต่อไม่ได้เช่นกัน เขาได้แต่คาดโทษเอาไว้หากกลับมาเมื่อไรต้องเจอลงโทษ

ถนนลูกรังขรุขระตลอดเส้นทางสองฝั่งห้อมล้อมด้วยต้นยางพาราหลายร้อยต้นมองไปทางไหนก็ไม่เจอจนกระทั่งรถมาหยุดยังจุดสุดท้ายที่

จีพีเอสได้แจ้งเตือนในโทรศัพท์ของเหยื่อ

“พี่มนมันสุดทางแล้วนะพี่ เรายังไม่เจอเบาะแสอะไรสักอย่างเลย”

ต้นชะเง้อคอมองไปรอบ ๆ ซึ่งไม่มีวี่แววว่าจะเห็นผู้คนอยู่บริเวณนั้นเลย ทว่าบริเวณนี้กลับสร้างความสงสัยให้กับมนลิตามากยิ่งขึ้นกว่าเดิมคนกรุงเทพฯ จะขับรถมาไกลถึงที่นี่ทำไมหากไม่เอาอะไรมาซ่อนไว้

“พี่มน ผมว่าเรากลับกันเถอะ ดูแล้วมันน่ากลัวแล้วก็อันตรายมาก

เลยนะ พรุ่งนี้เราค่อยมาใหม่พร้อมกับตำรวจใหม่ นี่มันก็เย็นมากแล้ว”

ต้นหันมองซ้ายมองขวาพลางเดินไปเกาะแขนอวบเอาไว้ หมดสภาพชายชาตรีซึ่งแตกต่างจากมนลิตาเป็นอย่างมากเพราะเธอรู้สึกสงสัยชายป่าต้นยางพาราอีกฝั่งซึ่งมีทางเล็ก ๆ เชื่อมผ่าน

“ต้น พี่ว่าเราไปดูตรงนั้นกันสักหน่อยไหมแล้วค่อยกลับ”

“แต่มันรกมากเลยนะพี่มน จะเดินเข้าไปจริงๆ เหรอ”

ดึงแขนเอาไว้พร้อมทำหน้าแหยง ๆ แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งหญิงสาวเอาไว้ได้นอกจากรีบวิ่งตามไปติด ๆ พลางกวาดสายตาไปทั่วด้วยความหวาดกลัว เจอคนไม่เท่าไรแต่ถ้าเจอผีเขาก็ไม่สู้เหมือนกัน

“ต้น ดูนั้นสิ”

เท้าอวบหยุดเดินเมื่อสายตาหันไปเจอเศษซากบางอย่างซึ่งถูกเผาไหม้ไปจนเกือบหมดแต่ก็ยังเหลือร่องรอยกองพูนถัดไปทางด้านหลังหญิงสาวเดินเข้าไปดูแล้วก็ต้องผงะเมื่อเห็นชิ้นส่วนของมนุษย์ ส่วนคนสติหลุดก็คงหนีไม่พ้นช่างภาพคู่กาย

“พี่มน สะ..ศพ”