ตอนพิเศษ วันเกิดของไซรัส [1/3]

แสงอาทิตย์ยามสายลอดผ่านกระจกใสบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลนัว กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ในสวนลอยเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วจากสองหนุ่มน้อยวัยสามขวบที่ตอนนี้กลายเป็นศูนย์กลางความวุ่นวายของบ้านไปแล้ว

“หม่าม้า วันนี้วันอะไรฮะ!”

เสียงใสของไซม่อนดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง แก้มกลม ๆ เปื้อนช็อกโกแลตจากเมื่อเช้า ส่วนอีกคนเซธยืนอยู่ข้าง ๆ ดวงตากลมโตแวววาวด้วยความตื่นเต้น

“วันนี้เป็นวันพิเศษค่ะ วันเกิดของใครบางคน ที่เรารักมาก ๆ “ เซเรน่ายิ้มพลางลูบหัวลูกชายทั้งสอง

“ป่ะป๊า!!!” ทั้งคู่ตะโกนพร้อมกันจนเสียงก้องทั้งห้องโถง

“ถูกต้องค่ะ~ งั้นวันนี้เรามาช่วยหม่าม้าทำเซอร์ไพรส์ให้ป่ะป๊าดีไหมคะ?” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ กับความน่ารักเกินต้าน

“ดีฮะ!”

“เซธจะทำเค้กให้คุณพ่อ!”

“ไซม่อนจะตกแต่งห้องเอง!”

คำพูดสองเสียงประสานกันอย่างน่ารักจนหัวใจของเซเรน่าแทบละลาย อดไม่ได้ที่จะก้มลงไปฟัดแก้มนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยว จนเกิดเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างชอบใจ 

นี่สินะ ความสุขของคนเป็นแม่จริง ๆ

หลังจากนั้นห้องครัวของคฤหาสน์ในวันนี้ถูกยึดครองโดยทีมเล็ก ๆ สามคน เซเรน่าผูกผ้ากันเปื้อนลูกไม้สีครีม ส่วนลูกชายทั้งสองคนสวมผ้ากันเปื้อนลายการ์ตูนหมีที่ป้าไอรีน  หรือหัวหน้าแม่บ้านของคฤหาสน์หลังนี้ทำให้โดยเฉพาะ

“เริ่มจากตอกไข่นะคะ”

เซเรน่าพูดพลางวางถ้วยผสมแป้งลงตรงหน้าโต๊ะใหญ่

“ไซม่อนทำได้ฮะ!” 

ไซม่อนรีบคว้าไข่ขึ้นมาในมือด้วยความมั่นใจเปี่ยมล้น ทว่าไม่ถึงเสี้ยววินาทีต่อมาเปลือกไข่กลับแตกไม่เหลือชิ้นดี แถมไข่ยังไหลลงบนเคาน์เตอร์ แทนที่จะเป็นชามที่วางตรงหน้าเด็กน้อย

“อ๊ะ! มันหนืดอะหม่าม้า!”

ไซม่อนทำหน้ายุ่ง มือเล็ก ๆ พยายามเช็ดไข่ขาวที่ติดเต็มนิ้ว แต่ยิ่งเช็ดกลับยิ่งเลอะ

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหม่าม้าจัดการเองนะคะ” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ แล้วรีบหยิบผ้ามาเช็ดให้

แต่ไม่ทันไรอีกฝั่งของโต๊ะก็มีเสียงดังขึ้นในจังหวะนั้น

“เซธ อย่าโยนไข่สิคะ” 

“เซธอยากลองว่ามันเด้งมั้ยฮะ...” 

เด็กชายอีกคนยกมือขึ้นอย่างรู้สึกผิด ดวงตากลมโตมองแม่ด้วยสีหน้าแสนซื่อ

“โถ่เด็กดี ไม่ต้องกลัวนะคะ หม่าม้าไม่ได้โกธร เห็นไหม เปื้อนก็เช็ดได้ไม่เป็นไร”

“ฮะหม่าม้า! เซธรักหม่าม้าที่สุดเลย!”

หลังจากที่ผ่านด่านแรกไข่ก็แตกไปหลายลูก แต่เซเรน่ากลับไม่หงุดหงิดแม้แต่น้อย ซ้ำยังเอ็นดูในความพยายามของลูกชายทั้งสอง และตอนนี้กำลังเริ่มลงมือคนแป้งด้วยกัน

“ไซม่อนคน ๆ แบบนี้นะคะ เก่งมาก”

“เซธอย่าชิมแป้งสิ! มันยังไม่สุกนะคะ!”

เซเรน่าเบิกตากว้างเมื่อสังเกตเซธที่เงียบผิดปกติ กำลังกินแป้งที่กำลังผสม แต่คำเตือนก็สายไปเสียแล้ว แป้งวานิลลาเปื้อนเต็มแก้มเด็กชายที่ยิ้มอย่างภูมิใจ 

“อร่อยดีฮะ~”

เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วทั้งห้องครัวทันที ขณะที่แป้งบางส่วนฟุ้งกระจายไปทั่วพื้นห้องขาวโพลนราวกับหิมะตก เซเรน่ากุมขมับเล็กน้อยและได้แต่ขอโทษแม่บ้านที่ต้องมาทำความสะอาดต่อในใจ แต่จะให้ดุลูกชายทั้งสองก็ทำไม่ได้ 

“ป่ะป๊าเห็นสภาพครัวแบบนี้คงเป็นลมแน่ ๆ” เซเรน่าพูดพลางหัวเราะ ก่อนจะช้อนลูกทั้งสองขึ้นมากอด

“ไม่เป็นไรฮะ หม่าม้าบอกว่าทำด้วยใจใช่มั้ยครับ” ไซม่อนพูดเสียงใส

“งั้นเค้กของเราจะอร่อยสุดในโลกเลย!” เซธเสริม

“ค่ะ อร่อยที่สุดเลย เพราะเป็นของขวัญจากหัวใจลูกทั้งสองของป่ะป๊าเลย~” เซเรน่าหัวเราะจนตาหยี

กลิ่นขนมหวานเริ่มอบอวลไปทั่วห้องครัวในอีกสิบนาทีต่อมา เด็กชายทั้งคู่จ้องเตาอบอย่างตั้งใจราวกับกำลังเฝ้าดูสิ่งมหัศจรรย์

“มันพองแล้วหม่าม้า! มันโตแล้ว!” ไซม่อนกระโดดตัวน้อย ๆ อย่างดีใจ

“ปะป๊าเห็นต้องดีใจแน่!” เซธพูดพลางยิ้มกว้าง

เซเรน่ามองลูกทั้งสองอย่างอ่อนโยน แค่เห็นแววตาเปล่งประกายสองคู่นั้น เธอก็รู้แล้วว่าไม่มีของขวัญชิ้นไหนมีค่ามากกว่ารอยยิ้มของเด็กทั้งคู่

แต่ทว่าความสุขกลับอยู่ได้ไม่นาน...

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

เสียงเตาอบดังขึ้น ทั้งสามแม่ลูกรีบวิ่งไปเปิดเตาพร้อมกัน และทันทีที่กลิ่นไหม้ลอยฟุ้ง เซเรน่าก็ร้องด้วยความตกใจเมื่อรู้ว่าดันตั้งเวลาผิด

“ว้ายยยย!”

เค้กที่ควรจะฟูสวยกลับแบนและดำเกรียมไปครึ่งก้อน เซเรน่าถึงกับอ้าปากค้าง ส่วนแฝดสองคนมองหน้ากันเงียบงัน ก่อนที่ไซม่อนจะกระซิบเบา ๆ

“หม่าม้า มันเหมือนภูเขาไฟไหม้เลยฮะ...”

“ใช่ค่ะ ภูเขาไฟแห่งความรักของเรา” เซเรน่ากัดริมฝีปากกลั้นหัวเราะ

“แล้วป่ะป๊าจะชอบมั้ยครับ?” เซธถามตาโต

“แน่นอนค่ะ เพราะป่ะป๊าชอบคนที่ทำให้นี่น่า เพราะงั้นต้องชอบอยู่แล้วค่ะ”

เซเรน่ายกมือลูบหัวลูกทั้งสองอย่างอ่อนโยน แม้จะกล่าวไปเช่นนั้น ดูเหมือเธอคงต้องสั่งเค้กมาแทนเสียแล้ว แต่เพื่อไม่ให้เด็กทั้งสองเสียใจ คงต้องเก็บไว้ให้ไซรัสดูเสียก่อน

สองแฝดมองหน้ากัน ก่อนจะยิ้มตาหยีแล้วพูดขึ้นพร้อมกัน 

“งั้นพวกเรามาตกแต่งมันให้สวยที่สุดเลยฮะ!”