บทที่ 32 [2/2]

“ทำอะไรของเธอยัยเปี๊ยก เธอหึงฉันเหรอ?”

“ฉ…ฉันไม่ได้หึง! ฉัน…ฉันแค่…”

เซเรน่าหน้าแดงขึ้นอีก เธอพยายามหาคำพูดมากมายมาโต้แย้งคนตรงหน้า ทว่าราวกับมีก้อนบางอย่างจุกในลำคอจนพูดไม่ออก ทำได้เพียงหัวใจเต้นแรงกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

“เป็นสามีภรรยาที่น่ารักกันจริง ๆ ” สามีของศรีเอ่ยแซว

“ไม่ใช่ค่ะ! พวกเราไม่ใช่…พวกเราแค่…”

เซเรน่าหน้าแดงและรีบโบกมือ เธอพยายามอธิบายแต่ป้าศรีกลับหัวเราะเบา ๆ แล้วแกล้งแซวอีกครั้ง

“อื้อหือ…ยืนบังเขาแบบนี้ ไม่บอกก็รู้แล้วนะหวง”

“หนูไม่ได้หวงนะคะป้าศรี!”

“จ้า จ้า ไม่หวงก็ไม่หวง” เธอหัวเราะท่าทีรุกรนของเซเรน่า

เช่นเดียวกับไซรัสที่กำลังยืนมองเซเรน่า แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู และในใจลึก ๆ รู้สึกชอบใจกับสายตาที่เต็มไปด้วยความหวงแหนของเธอ จนอดไม่ได้ที่จะเข้าร่วมแกล้งเธอ

“พวกเราพึ่งแต่งงานกัน ภรรยาของผมเลยยังเขินอาย” เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พลางโอบเอวบาง

“ไม่ใช่---” นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างกับคำพูดของเขา ก่อนจะตีแผ่นอกกว้างรัว ๆ

“คู่ข้าวใหม่ปลามันนี่น่ารักกันจริง ๆ ”

“พูดแบบนั้นทำไม”

เซเรน่าเขย่งปลายเท้า พลางกระซิบข้างใบหูของไซรัสแผ่วเบา ที่ได้ยินเพียงพวกเขาเท่านั้น ใบหน้าสวยยังคงแดงระเรื่อจากความเขินอาย

“พลางตัว” เขาเอ่ยต่อ “จะได้ไม่เป็นที่สงสัย”

“จำเป็นต้องเป็นสามีภรรยาด้วยหรือไง”

“นั่นสิ”

เมื่อเขายิ้มมุมปากอย่างยียวน เซเรน่าก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังแกล้งเธอ!

หลังจากนั้นที่เซเรน่าทุบตีไซรัสจนพอใจ เวลาก็ล่วงเลยไปครู่ใหญ่ ก่อนที่ทั้งสองคนจะช่วยชาวบ้านสร้างฝายต่อ เสียงหัวเราะของเซเรน่ากับการสอนวิธียกไม้ให้เด็ก ๆ ทำให้บรรยากาศรอบ ๆ เต็มไปด้วยความสนุกสนานและอบอุ่น

ไซรัสยืนมองเธอจากมุมหนึ่ง มือซับเหงื่อบนหน้าผากช้า ๆ แต่ไม่ละสายายตาจากเซเรน่าแม้แต่ครู่เดียว เพียงเท่านั้นเขาเริ่มตระหนักว่า หญิงสาวคนนี้กำลังละลายน้ำแข็งที่ด้านชาในใจของเขา

เช่นเดียวกับเซเรน่าที่กำลังแอบมองเขาอยู่เงียบ ๆ พร้อมความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา

นี่ฉันกำลังหวงเขาจริง ๆ งั้นเหรอ...

เมื่อเวลาผ่านไปสายลมอ่อน ๆ ค่อย ๆ พัดผ่าน ร่างทั้งสองที่กำลังสบตากันในระยะห่างเล็ก ๆ ไม่มีคำพูดใดเอื้อนเอ่ยออกมา มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวภายในอกของพวกเขา โดยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขากำลังตกอยู่ในสายตาของหญิงวัยกลางคนอย่างศรี

“ดื่มหน่อย เดี๋ยวจะเป็นลมเอา” ศรียิ้มพลางยื่นน้ำเย็น ๆ ให้เซเรน่า

“ขอบคุณค่ะ”

เซเรน่าเอ่ยพลางก้มหัวเล็กหน่อย เธอถือแก้วในมือ ก่อนจะเดินไปหาไซรัสที่อยู่ไม่ไกลนัก หญิงสาวยื่นน้ำให้เขาด้วยรอยยิ้ม

“ดื่มสิ นายเหนื่อยกว่าฉัน”

“ขอบคุณ” ไซรัสชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะรับมาดื่ม

“เราจะอยู่ที่นี่สักพักเหรอ?” เซเรน่าถาม

“ใช่ ที่นี่ปลอดภัยกว่าในเมือง ตอนนี้พวกมันคงรู้แล้วว่าพวกเรายังไม่ตาย ปรากฎตัวตอนนี้คงไม่ดีต่อพวกเรา” ไซรัสตอบเสียงเรียบ

“ถ้าพวกมันหาพวกเราเจอล่ะ”

“คงไม่ใช่เร็ว ๆ นี้ พวกเราต้องอยู่ที่นี่จนกว่าคนของฉันจะมารับ”

“เราควรบอกเรื่องนี้กับพ่อของฉัน หรือไม่ก็คุณลุงภูวเดช เขาคงช่วยพวกเราได้ เพราะนี่มันเขตของเขา”

“เธอคิดว่าถ้าฉันตายไปเขตใต้จะตกอยู่ที่ใคร” เสียงทุ้มกล่าวย้ำเตือน

คำพูดนั้นทำให้เซเรน่าชะงัก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อรับรู้ในสิ่งที่เขาจะสื่อ

“ไม่จริงน่า...แต่ทำไมล่ะ”

“เธอไม่เข้าใจเรื่องนี้หรอกยัยเปี๊ยก รู้แค่ว่าตอนนี้ฉันไม่ไว้ใจ นอกจากเธอ”

“นายไว้ใจฉันแล้วเหรอ!” เสียงหวานตะโกนลั่นจนชาวบ้านตรงนั้นหันมาสนใจ เซเรน่ารีบก้มหัวขอโทษทัน พลางเอ่ยต่อเสียงแผ่ว “ทำไมถึงไว้ใจฉันแล้วล่ะ”

“เพราะยัยตัวเปี๊ยกอย่างเธอคงทำอะไรฉันไม่ได้” เขายกยิ้มพลางโน้มลงกระซิบข้างหูอย่างเป็นนัย “แต่ฉันทำได้”

เป็นอีกครั้งที่เซเรน่าหน้าแดงราวกับลูกตำลึง และไซรัสโดนมือขาวทุบบนแผ่นอกกว้าง เรียกเสียงหัวเราะกับรอยยิ้มจากชาวบ้านที่กำลังนั่งพัก รวมถึงศรีที่กำลังยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างเอ็นดู

“หนุ่มสาวสมัยนี้นี่ ร่าเริงกันจริง ๆ ”