บทที่ 16 [1/2]

รุ่งเช้าวันถัดมา แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านสีครีมบางเบาเข้ามาในโถงรับแขก เสียงนกร้องแว่วเบา ๆ จากสวนด้านนอก ช่างดูสงบและไม่ต่างจากทุกวัน หากแต่ภายในคฤหาสน์ใหญ่แห่งนี้กลับไม่ได้สงบเช่นเดียวกับสายลมภายนอกอีกต่อไป

หลังจากวันประกาศอันชวนอื้อฉาวผ่านไปเพียงไม่กี่วัน บรรยากาศในคฤหาสน์ใหญ่ของตระกูลอภิวัฒน์กุลก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจน นับตั้งแต่เช้าเสียงฝีเท้าของสาวใช้ที่เคยขะมักเขม้นกลับแผ่วเบา คล้ายทุกคนระวังคำพูดและสายตา เพราะกลัวความไม่พอใจของคุณหญิงคนใหม่อย่างกอหญ้า

กอหญ้ากลายเป็นภรรยาคนที่สองอย่างสมบูรณ์ แม้ไร้พิธีแต่ทุกคนก็รู้ ว่าจากนี้เธอจะมีอำนาจไม่แพ้เซเรน่า หญิงสาวผู้เป็นภรรยาในนามตามกฎหมายของภาคิน

เซเรน่านั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องรับแขกขนาดใหญ่ เธอพลิกหน้าหนังสืออย่างสงบ ท่าทีของเธอยังสงบ แม้จะรับรู้ว่าผู้หญิงอีกคนในคฤหาสน์กำลังทำตัวมีอำนาจเหนือเธอเพียงใด

“คุณเซเรน่าคะ คืนนี้คุณภาคินมีงานประมูลที่โรงแรมXXXค่ะ ท่านให้แจ้งไว้ว่า อยากให้คุณไปด้วย” สาวใช้เอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อมขึ้น

“ไปด้วยเหรอคะ?” เซเรน่าเงยหน้าขึ้นช้า รอยยิ้มผุดบนริมฝีปากจาง

“ค่ะ คุณภาคินบอกว่าเป็นงานใหญ่ มีแขกผู้ใหญ่มาร่วมงานเยอะ”

หญิงสาวพยักหน้ารับเรียบ ๆ ก่อนวางหนังสือลง ในใจรู้ดีว่า เหตุผลที่เขาจำใจพาเธอไป ไม่ใช่เพราะต้องการ แต่เพราะชื่อของภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ยังจำเป็นต่อภาพลักษณ์ในแวดวงสังคม

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง กอหญ้าในอีกห้องหนึ่งกำลังเดินหมุนตัวหน้ากระจก ชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มแวววาวแนบลำตัวอวดสัดส่วนโค้งมนอย่างจงใจ เธอยิ้มหวานให้เงาสะท้อนของตัวเอง ก่อนจะเดินไปหาภาคินที่กำลังเลือกเนกไทอยู่

“พี่ภาคิน คืนนี้กอหญ้าไปด้วยได้ไหมคะ”

“ไปด้วยเหรอ แต่งานนี้เป็นงานใหญ่ มีแต่ผู้บริหารกับนักลงทุน ไม่ใช่งานสังคมทั่วไปนะ เธอจะเบื่อหรือเปล่า” เขาลูบหัวของเธอเบา ๆ

“พิมพ์แค่จะไปช่วยดูแลพี่ ในฐานะเลขาไงคะ”

เสียงหวานนั้นลากยาว แววตาเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่ภายใต้ความใสซื่อ ภาคินสบตาเธอพลางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ ยอมแพท่าทีน่ารักของเธอ

“ก็ได้ครับ”

“ขอบคุณนะคะพี่ภาคิน กอหญ้าสัญญาว่าจะไม่สร้างปัญหาให้พี่เลยค่ะ”

คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวยิ้มกว้าง เธอโผเข้ากอดเขาแน่น ปลายนิ้วเรียวแตะข้างแก้มเขาเบา ก่อนจูบแผ่ว ๆ จนภาคินได้แต่ยิ้มอย่างอ่อนใจ ไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มของเธอมีแผนการซ่อนอยู่เต็มเปี่ยม

หลังจากนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปค่ำคืนนั้น ภายในโรงแรมหรูระดับห้าดาวถูกประดับไปด้วยแชนเดอเลียร์ระย้า เสียงเครื่องดนตรีคลาสสิกดังแผ่วในอากาศ ห้องจัดงานสว่างไสวด้วยแสงไฟอุ่น บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำหอมและเสียงหัวเราะจากผู้คนในชุดราตรี

ภาคินในสูทดำขลับเข้ารูปยืนอยู่ด้านหน้า โดยมีกอหญ้าเกาะแขนเบา ๆ เธอสวมชุดราตรีสีน้ำเงินที่แนบเรือนร่างราวกับตั้งใจให้เด่นกว่าผู้หญิงทุกคนในงาน เส้นผมสีดำถูกรวบครึ่งเผยลำคอระหงส์

เมื่อภาคินหันกลับไป เขาก็เห็นเซเรน่าเดินเข้ามาอย่างสง่างามในชุดเดรสกำมะหยี่สีเทาเข้ม หรูหราแต่เรียบขรึม เครื่องประดับเพชรส่องประกายระยิบระยับ เส้นผมถูกรวบขึ้นอย่างงดงาม ใบหน้าถูกแต่งแต้มเพียงบางเบาแต่กลับสะกดสายตาทุกคู่ในงานทันที ภาคินถึงกับนิ่งมอง เธอสวยจนเขาแทบลืมหายใจ แม้จะเห็นตั้งแต่ก่อนมางานแล้วก็ตาม เขาก็ยังไม่ชิน

กอหญ้าหันมามองตามสายตาเขา แววตาเธอแปรเปลี่ยนเป็นหม่นลงทันที แต่ก็รีบซ่อนไว้พลางแล้วคลี่ยิ้มหวานเดินเข้าไปหา

“คุณเซเรน่า วันนี้สวยจังเลยค่ะ เกือบจำไม่ได้เลยนะคะ”

น้ำเสียงของกอหญ้าอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน