ตอนพิเศษ โลกคู่ขนานในวันสิ้นโลก [3/5]

แสงสีส้มอ่อนของรุ่งอรุณค่อย ๆ ทาบผ่านขอบหน้าต่างที่แตกร้าว เสียงนกตัวเล็ก ๆ ที่ยังเหลือรอดร้องเบา ๆ อยู่บนสายไฟข้างตึกเป็นเสียงเดียวที่ทำให้เมืองนี้ยังดูเหมือนมีชีวิตอยู่บ้าง

เซเรน่าขยับกายขึ้นจากเตียงนอนในห้องของเธอ หญิงสาวกระพริบตาไล่ความง่วงก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอน นัยน์ตาคู่สวยมองเห็นแผ่นหลังของไซรัสที่กำลังตรวจอาวุธอยู่ข้างหน้าต่าง เงาร่างสูงใหญ่ของเขาดูมั่นคงอย่างประหลาดในโลกที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

เขากำลังตรวจเช็กกระสุนในปืนสั้นอย่างละเอียด เสียงคลิกดังขึ้นเป็นจังหวะ เซเรน่ารู้สึกได้ถึงความเงียบที่อบอวลอยู่ในห้อง มันไม่ใช่ความอึดอัดแต่เป็นความสงบและปลอดภัย

“คุณตื่นแต่เช้าเลยนะคะ” เธอเอ่ยขึ้นเสียงเบา

ไซรัสเงยหน้าขึ้นจากปืนแววตาคมคายใต้แสงเช้าดูอ่อนลงเล็กน้อย “อืม...ผมจำเป็นต้องตรวจเช็ดอาวุธก่อนที่พวกเราจะเดินทาง”

เซเรน่ายิ้มบาง ๆ ก่อนจะก้มเก็บของในกระเป๋าเป้ของตัวเอง เธอจัดเสื้อผ้า ขวดน้ำ อาหารกระป๋อง และชุดปฐมพยาบาลลงไปอย่างระมัดระวัง ทุกอย่างที่มีอยู่ตอนนี้คือสิ่งจำเป็นต่อชีวิตพลาดไม่ได้แม้แต่ชิ้นเดียว

ไซรัสก้าวมาหยุดข้าง ๆ เธอ เขายื่นมีดพับเล่มเล็กให้ “เธอยิงปืนไม่เป็น งั้นนี่เอาไว้ป้องกันตัว”

“ฉันมีมีดอยู่แล้วค่ะ” เธอพูด แต่เขาส่ายหน้า

“ของฉันคมกว่า และทนกว่า เชื่อเถอะ มันอาจช่วยชีวิตเธอได้”

เสียงทุ้มนุ่มของเขาทำให้หัวใจเธอสั่นน้อย ๆ เซเรน่ารับมีดมาจากมือเขาอย่างลังเล “ขอบคุณค่ะ...”

“ไปกันเถอะ ตอนนี้ข้างล่างยังไม่ค่อยมีฝูงซอมบี้มากนักพวกเรายังพอหลบเลี่ยงออกไปได้” เขาว่า พลางสะพายปืนไรเฟิลไว้บนหลังแล้วเปิดประตูอย่างระมัดระวัง

เสียงลมพัดเข้ามาทันทีที่บานประตูเปิดออก กลิ่นอับของฝุ่นและเหล็กเก่าผสมกับกลิ่นเน่าอ่อน ๆ จากศพคละคลุ้งไปทั่วทางเดิน ทั้งสองเดินออกจากคอนโดโดยไม่พูดอะไรต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง

บนท้องถนนมีซากรถเรียงรายอยู่ข้างทาง รอยเลือดแห้งและโครงกระดูกที่เหลือแต่เศษเสื้อผ้าบอกเล่าชะตากรรมของผู้คนที่เคยหนีเอาชีวิตรอดแต่ไม่รอด

“ศูนย์อพยพอยู่เมืองข้าง ๆ ใช่ไหม?” เซเรน่าถามขณะเดินไปข้างหน้า

“ใช่ ห่างจากที่นี่ประมาณห้าสิบกิโล ถ้าเราเดินไม่หยุดน่าจะถึงในเจ็ดวัน”

เธอกลืนน้ำลาย “เจ็ดวัน...ในสถานการณ์แบบนี้ มันจะไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ?”

“อันตรายแน่” เขาตอบตรง ๆ “แต่ถ้าพวกเรายังอยู่ที่นี่มันจะอันตรายกว่าเพราะศัตรูของเราเป็นทั้งคนและซอมบี้”

คำพูดเรียบง่ายนั้นกลับทำให้เธอเงียบไป เขาพูดถูกทุกที่มีแต่ความเสี่ยง ตอนนี้ในเมืองแทบจะไม่เหลืออาหารที่จะเป็นสเบียงได้แล้ว นั่นหมายความว่าอีกไม่นานผู้อยู่รอดจะเริ่มแย่งชิงสเบียงและนั่นหมายความว่าที่นี่จะอันตรายยิ่งกว่า

ระหว่างทางพวกเขาผ่านร้านสะดวกซื้อที่กระจกถูกทำลาย รถยนต์ยี่ห้อราคาแพงตอนนี้กลับถูดจดทิ้งราวกับเศษขยะบนถนน และเสียงบางอย่างดังมาจากมุมถนนทำให้เซเรน่าหยุดชะงักหันมองไซรัสอย่างระแวดระวัง

เขาชูมือให้เธอหยุด แล้วเงี่ยหูฟัง “มีอยู่สอง...ไม่สิ สามตัว” เขาพึมพำเบา ๆ

“คุณได้ยินได้ยังไง?” เธอถามเสียงกระซิบ

เขายิ้มมุมปากนิด ๆ “หูฉันไวหน่อย สมัยก่อนเคยฝึกมานาน”

ไซรัสค่อย ๆ ก้าวเข้าไปใกล้หัวมุมถนนโดยมีรถเป็นที่กำบัง นัยน์ตาคมมองซอมบี้สามตัวที่เดินอย่างเชื่องช้าข้างเส้นทางเขาอยู่บนถนน ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะหันมามองเซเรน่า

“เธอรออยู่ตรงนี้นะ อย่าตามมาเด็ดขาด เข้าใจไหม?”

“แต่คุณ…”

“ไม่มีแต่ เซเรน่า ถ้าเกิดอะไรขึ้น เธอวิ่งหนีทันที เข้าใจไหม?”

สายตาของเขาจริงจังจนเธอต้องพยักหน้าอย่างจำนน “ระวังด้วยนะ...”