ตอนพิเศษ โลกคู่ขนานในวันสิ้นโลก [2/5]

“ใครอยู่ตรงนั้น!” เสียงผู้ชายดังขึ้นพร้อมเสียงขึ้นนกปืน “ออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นยิง”

เซเรน่าชะงักแขนขาแข็งเป็นหิน เธอรู้ทันทีว่านั่นไม่ใช่ซอมบี้ แต่เป็นคนและนั่นอาจเลวร้ายยิ่งกว่าซอมบี้เสียอีก เธอค่อย ๆ ชูมือทั้งสองขึ้นเหนือหัว พลางก้าวออกมาจากหลังชั้นวางสินค้าช้า ๆ เสียงหัวใจเธอดังก้องในหู

“อย่ายิงนะ! ฉัน…ฉันไม่ใช่ผู้ติดเชื้อ!”

ไฟจากไฟฉายส่องตรงมาที่ใบหน้าของเธอ มันแสบตาจนเซเรน่าต้องหรี่ตามองเห็นเงาร่างของชายสามคนที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ พวกเขาสวมเสื้อเปื้อนเลือดและมีปืนอยู่ในมือ

ชายที่อยู่ตรงกลางซึ่งดูเหมือนเป็นหัวหน้าขมวดคิ้ว “พูดอีกทีสิ”

“ฉันแค่มาหาอาหาร…ไม่ได้มีเชื้อ”

อีกคนหนึ่งพูดเสียงแข็ง “ ถอดเสื้อคลุมออกแล้วหมุนตัว!”

เซเรน่าชะงักก่อนจะถอดเสื้อกันหนาวที่เธอสวมอยู่ออกแล้วค่อย ๆ หมุนร่างหนึ่งรอบตามคำสั่ง เธอสัมผัสได้ว่าพวกเขากำลังสำรวจว่าร่างกายเธอมีบาดแผลหรือไม่

เมื่อเห็นว่าไม่มีใดน่าสงสัยชายที่เป็นหัวหน้าลดปืนลง แต่ทว่าเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าเป็นคนหน้าตาสะสวยและรูปร่างดี สายตาของพวกเขาจากที่เคยระแวงกลับเปลี่ยนเป็นสายตาอีกแบบหนึ่ง สายตาที่ทำให้เซเรน่าเย็นวาบไปทั่วสันหลัง

ชายร่างสูงอีกคนหัวเราะเบา ๆ “หัวหน้าพวกเราไม่ได้ปลดปล่อยมานานแล้วนะ”

อีกคนพยักหน้าช้า ๆ “นังนี่สวยไม่เบาเลยนี่…โชคดีของเราว่าไหม?”

เซเรน่าก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ มือเธอสั่นเมื่อกำมีดพกแน่นขึ้น “ขะ…ขอบคุณที่ไม่ยิงนะคะ ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้…”

แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยคชายสองคนก็ขยับเข้าประชิดก่อนที่เซเรน่าจะทันหันกายวิ่งหนี มือหยาบกระชากแขนเธออย่างแรง

“อย่าเพิ่งรีบไปสิคนสวย อยู่เป็นเพื่อนพวกพี่ก่อนดีกว่า”

เซเรน่าพยายามดิ้นสะบัดแขนออกแต่ไม่หลุด ชายอีกคนเอามือปิดปากเธอแน่นกลิ่นเหงื่อและกลิ่นคาวเลือดทำให้เธอแทบอาเจียน

“อื้อ! ปล่อยนะ!” เสียงร้องอู้อี้ออกมาจากลำคอ

หัวหน้ากลุ่มเดินเข้ามาใกล้ แววตาเต็มไปด้วยความพอใจ “อย่าดิ้นเลยนังหนูถ้าไม่อยากเจ็บตัว เราไม่ฆ่าเธอหรอกแค่จะใช้เธอ...ผ่อนคลายกันนิดหน่อย เข้าใจมั้ย?”

เมื่อได้ฟังคำพูดและเห็นสายตาหยาบโลนของพวกมัน น้ำตาของเซเรน่าห็ไหลอาบแก้ม เธอพยายามสะบัดตัวสุดแรงเพราะรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้พวกมันลากไปเธอจะต้องพบเจอกับอะไร

“อื้ออออออ!”

ร่างบางพยายามดิ้นรนสุดกำลังที่มี เธอไม่สนด้วยซ้ำว่าเสียงมันจะดังจนลากซอมบี้ข้างนอกเข้าหรือไม่เพราะหากจะถูกพวกมันข่มขืนเธอยอมตายกลายเป็นซอมบี้ไปเสียดีกว่า 

ทว่าทันใดนั้น...

ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของเซเรน่าก็นิ่งชะงัก เลือดที่ศีรษะของอีกฝ่ายสาดกระเซ็นไปทั่วกระจกตู้แช่แข็งก่อนร่างใหญ่จะทรุดฮวบลงไปกับพื้น เลือดแดงเข้มไหลรินจากขมับอย่างต่อเนื่อง

อีกสองคนหันขวับไปทางเสียงปืน “เฮ้ย! ใครวะ!”

เสียงฝีเท้าหนักกระทบพื้นดังขึ้นจากประตูทางเข้า ก่อนที่เงาร่างสูงใหญ่จะปรากฏขึ้นในแสงสลัว ปืนเก็บเสียงในมือของเขายังมีควันบางเบาลอยกรุ่นอยู่ปลายกระบอก

“เห้ย อย่าขยับนะ!” หนึ่งในนั้นรีบยกปืนขึ้นเล็งกลับ 

แต่ยังไม่ทันเหนี่ยวไก ชายแปลกหน้าก็เล็งปืนตรงไปยังชายอีกสองคนโดยไม่พูดอะไร กระสุนเจาะเข้าที่ศีรษะของชายทั้งสองภายในไม่กี่วินาทีจนร่างนั้นล้มลง

ตอนนี้ทั้งร้านเงียบกริบมีเพียงเสียงหอบหายใจของเซเรน่ากับกลิ่นคาวเลือดที่อบอวล เธอยืนตัวสั่น มือยังคงกำมีดพกไว้แน่นจนข้อนิ้วซีด

ชายคนนั้นหันมามองดวงตาคมสีน้ำทะเลสบกับหญิงสาว “คุณบาดเจ็บไหม?”

เธอส่ายหน้าริมฝีปากสั่น “ม…ไม่ค่ะ ขอบคุณ…ที่ช่วยไว้”

เขาก้มลงเก็บกระเป๋าของพวกชายพวกนั้นเปิดดูแล้วโยนขวดน้ำหนึ่งขวดให้เธอ “ดื่มซะ”

เซเรน่ารับน้ำมามือยังสั่นไม่หยุด ขณะที่จิบไปเธอเงยหน้ามองชายที่มาช่วยชีวิตเมื่อมองดี ๆ แล้วพบว่าเขาคือชายหนุ่มที่อาศัยอยู่ห้องฝั่งตรงข้ามของเธอ แต่แม้จะอยู่ใกล้กันแค่นั้นเธอและเขากลับไม่เคยทักทายกันเลยสักครั้ง

ไม่คิดเลยว่าครั้งแรกที่มีโอกาสได้ทักทายจะเป็นสถานการณ์แบบนี้...

 “คุณ…มาหาเสบียงเหมือนกันเหรอ” เธอถามเสียงแผ่ว

ชายคนนั้นเก็บปืนของผู้ร้ายใส่ลงในเป้ก่อนจะเงยหน้าตอบเรียบ ๆ หันไปทางประตู “ใช่...พวกเราออกไปก่อนเถอะที่นี่ไม่ปลอดภัย”

เซเรน่ามองศพของชายสาระเลวทั้งสามที่นอนจมกองเลือด ใจเธอสั่นสะท้านถ้าเขาไม่ตามมาเธอคงถูกพวกมันข่มขืนหรืออาจกลายเป็นศพไปแล้วก็ได้...

“ตามผมมา”

หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะก้าวตามเขาออกจากร้าน เสียงฝีเท้าทั้งสองก้องในความเงียบของถนน พอพ้นจากร้านมาได้เขาหันมามองเธออีกครั้ง

“ผมยังพอมีเสบียงเหลืออยู่บ้าง ผมจะแบ่งให้คุณส่วนหนึ่ง”

“ขอบคุณค่ะ...ขอบคุณจริง ๆ”

เขาพยักหน้าเบา ๆ “ว่าแต่...คุณอยู่คนเดียวเหรอ?”

“ค่ะ…” เธอตอบเบา ๆ 

ชายหนุ่มได้ยินเช่นนั้นใบหน้าก็ฉายแววความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นสภาพน่าสงสารของหญิงสาวสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเอ่ยออกมาไป 

“ผมกำลังวางแผนจะเดินทางไปศูนย์อพยพ คุณอยากเดินทางไปด้วยกันไหม”

หญิงสาวนิ่งเงียบเธอมองถนนที่เต็มไปด้วยซากรถและฝุ่นควัน ความกลัวและความโดดเดี่ยวที่กักขังมานานเหมือนถูกทลายลง เหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงย้ำเตือนว่าหากเธออยู่เพียงลำพังมันอาจเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกก็ได้

เซเรน่ากลืนน้ำลายก่อนตอบ “ฉันจะไปด้วย”

ชายคนนั้นมองเธอแวบหนึ่งก่อนพยักหน้า “งั้นเตรียมตัว พรุ่งนี้เช้าออกเดินทาง ผมชื่อไซรัสคุณล่ะ”

“ฉันเซเรน่า”

ทั้งสองเดินกลับคอนโดในความมืดเสียงซอมบี้ครางห่าง ๆ ดังมาจากตรอกใกล้ ๆ เซเรน่ากำมีดแน่นในมือแต่ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป คืนนี้เธอไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไงโลกภายนอกยังคงโหดร้ายเหมือนเดิม แต่ในความสิ้นหวังนั้น…เซเรน่าพบว่าเธอไม่ได้โดดเดี่ยวอีกแล้ว...