บทที่ 14 [1/2]

แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านกระจกสีทองของคฤหาสน์อภิวัฒน์กุล ทาบเงายาวบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เสียงลมแผ่วเบาพัดผ่านม่านสีครีมที่ปลิวไหวช้า ๆ ความเงียบงันนั้นแทบกลืนเสียงหัวใจของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดือดพล่านด้วยความอิจฉา

กอหญ้านั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่ สวมเดรสสีหวานที่เผยผิวขาวเนียน ใบหน้าของเธอแต่งแต้มอย่างตั้งใจให้ดูอ่อนโยนราวเด็กสาว หากแต่ภายในกลับเต็มไปด้วยไฟริษยาที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ หญิงสาวเงยหน้ามองภาคินที่นั่งฝั่งตรงข้าม เขากำลังเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ พลางพลิกหน้าหนังสือพิมพ์ไปเรื่อยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เมื่อคืนเป็นยังบ้างคะ พี่ภาคินเจอคุณพ่อไหม?” เสียงของกอหญ้าเอื้อนเอ่ยอย่างหวานใส แต่ในใจกลับร้อนรน

“อืม เจอสิ” ภาคินละสายตาจากหนังสือพิมพ์

“แล้ว...คุณพ่อว่าไงบ้างคะ” เธอถามพลางยิ้ม พยายามให้ดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก

“พ่อยังเอ็นดูเซเรน่าเหมือนเดิม” เขาตอบเรียบ ๆ “แต่เมื่อคืนดูเหมือนจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ”

คำตอบนั้นเหมือนน้ำมันราดลงบนไฟในใจของกอหญ้า ดวงตาเธอไหววูบ ก่อนจะรีบก้มหน้าลงกลบเกลื่อนความรู้สึกที่พลุ่งพล่านภายในกาย

ทำไม...ผู้หญิงคนนั้นถึงได้ทุกอย่างเสมอ!

แม้ทั้งที่เคยอาละวาดราวกับนางร้ายในละคร แต่ทุกคนกลับยิ่งรัก ยิ่งเอ็นดูเธอ!

“คุณพ่อคงคิดถึงคุณเซเรน่ามากสินะคะ”

“พ่อบอกว่าเธอเปลี่ยนไปมาก ดูดีขึ้น ใจเย็นขึ้นด้วย”

ภาคินเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าถ้อยคำที่เขาพูดนั้นเหมือนคมมีดกรีดลงกลางอก กอหญ้าพยายามฝืนยิ้มอย่างสดใสเช่นทุกวัน ทั้งที่ในใจกลับร้อนระอุจนแทบระเบิด

“ดีแล้วค่ะ ถ้าเธอเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดี” ใบหน้าน่ารักคลี่ยิ้มหวาน

ทำไมต้องชมยัยนั่นด้วย...ในเมื่อทุกอย่างมันควรจะเป็นของฉัน แม้แต่คุณภาคิน!

เวลาล่วงเลยไปจากช่วงเช้าสู่ช่วงบ่ายแก่ ๆ แสงแดดเริ่มทอดยาวไปตามพื้นหินอ่อนในทางเดิน เผยให้เห็นกอหญ้าที่กำลังเดินตรงไปยังสวนหลังคฤหาสน์ ที่นั่นเซเรน่ากำลังยืนรดน้ำต้นกุหลาบด้วยสีหน้าเรียบสงบ หลังจากได้ใช้ชีวิตอยู่กับตัวเองอย่างที่หวัง

“คุณเซเรน่า...!” เสียงใส ๆ ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มสดใสที่ดูเหมือนจริง หากแต่แฝงบางสิ่งในใจ

“มีอะไรเหรอคะ” เซเรน่าหันมามอง

“เปล่าค่ะ กอหญ้าแค่อยากมาขอโทษเรื่องวันนั้น...ที่ทำให้คุณตกน้ำ”

เธอพูดเสียงอ่อนพลางก้าวเข้ามาใกล้ สีหน้าเศร้าราวกับเด็กที่รู้สึกผิดจริง ๆ แต่เซเรน่ากลับลอบถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย หญิงสาวเบื้องหน้าเอาแต่ขอโทษเขาไม่หยุด จนเป็นเธอเสียเองที่เริ่มรู้สึกอึดอัดกับคำที่ว่า

“ฉันไม่ได้ถือสาอะไรหรอกค่ะ เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว”

“แต่กอหญ้ารู้สึกผิดมากเลยค่ะ...คุณไม่โกรธกอหญ้าจริง ๆ เหรอคะ” เธอพูดพลางก้าวเข้าใกล้ยิ่งขึ้น

“ไม่ค่ะ ฉันไม่มีเวลาจะมาโกรธใคร แล้วคุณก็ไม่ได้ตั้งใจนี่คะ”

น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นจนกอหญ้ารู้สึกเหมือนถูกตบเบา ๆ บนใบหน้า หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะแสร้งสะดุดก้าวพลาดให้ร่างของเธอเอนเข้าหาเซเรน่า ทำให้น้ำในบัวรดน้ำกระเด็นใส่เสื้อของเธอพอดี พร้อมเสียงร้องตกใจที่ดังขึ้นราวกับต้องการเรียกความสนใจผู้คน

“ว้าย!”

และพอดีกับที่ภาคินซึ่งเดินผ่านมาพบเหตุการณ์พอดี เขาจึงรีบวิ่งเข้ามา

“เกิดอะไรขึ้น!”

“กอหญ้า...แค่จะมาขอโทษคุณเซเรน่าค่ะ แต่เผลอทำชุดที่พี่ภาคินซื้อให้เปียกหมดเลย” กอหญ้าแสร้งสะอื้นเบา ๆ หยาดน้ำตาสีใสเอ่อล้นดวงตาคู่สวยไปพลาง

“เซเรน่า นี่เธอทำอะไรของเธอ” ภาคินมองหน้าเธอแล้วหันไปมองเซเรน่าแววดุ

“ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” เซเรน่าเอ่ย “เธอสะดุดเอง”

“เกิดอะไรขึ้นกับเธอกอหญ้า”

“กอหญ้า...ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ อยู่ดี ๆ คุณเซเรน่าก็...เหมือนจะโมโห แล้วก็พูดจาแรง ๆ ใส่ บอกว่ากอหญ้าตั้งใจทำให้เธอตกน้ำไปด้วย แถมยังพยายามจะแย่งพี่ภาคินไปจากเธอด้วย” เสียงเธอขาดห้วงขณะที่กำลังสะอื้นราวกับจะขาดใจ

“เธอพูดจริงเหรอ?” ภาคินขมวดคิ้ว พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหมดความอดทน

“กอหญ้าไม่ได้ตั้งใจทำอะไรเลยค่ะ แค่มาขอโทษคุณเซเรน่าเท่านั้นเอง”

ใบหน้าสวยของเซเรน่าชะงักครู่หนึ่ง เมื่อไม่คิดว่านางเอกที่แสนดีและใสซื่อคนนี้ กำลังกล่าวใส่ร้ายเธออย่างหน้าตาเฉย ทั้งที่เธอเองก็ยังยืนอยู่ตรงนี้เช่นกัน ซ้ำยังทำตัวอ่อนแอราวกับโดนเธอรังแก

ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้ กำลังประกาศเปิดศึกกับเธอสินะ...