บทที่ 19 [1/2]

เสียงเครื่องยนต์หรูแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลอภิวัฒน์กุล กลิ่นไอของความตึงเครียดปกคลุมตั้งแต่ประตูรั้วจนถึงทางเดินหินอ่อนภายในบ้าน ภาคินเดินเข้ามาด้วยใบหน้าขมขื่น ดวงตาคมเข้มมีแววสับสนเจือเหนื่อยล้าในที เสื้อสูทนอกราคาแพงยังคงพาดทับค้างอยู่บนแขนแกร่ง หลังเขาเพิ่งกลับจากการพบพ่อของตนเอง และสิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่นยังคงฉายอยู่ในหัวเขาอย่างชัดเจน

“ลูกเนรคุณ!”

เสียงของพ่อที่ตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงดังกังวานอยู่ในหู พร้อมกับความรู้สึกชาบนแก้มตอบที่ยังหลงเหลืออยู่ หลังจากโดนฝ่ามือหนาตบอย่างแรง

ภาคินไม่เคยเห็นพ่อโกรธถึงเพียงนี้มาก่อน...

แต่ยังไม่ทันที่ภาคินจะได้หายใจทั่วท้อง คำพูดใด ๆ ของพ่อของเขาก็ถูกกลืนหายไป เมื่อร่างสูงของธันวาผู้เป็นพี่ชายของเซเรน่า ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยความเดือดดาล

“ไอ้สารเลว! มึงทำน้องกู!”

เสียงหมัดหนัก ๆ กระทบใบหน้าหน้าหล่อเหลาดังก้องไปทั่วโถงรับแขกหรู ภาคินแทบไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างสูงเซไปชนขอบโต๊ะหินอ่อนก่อนจะทรุดลงกับพื้น พร้อมเลือดสีแดงสดค่ออย ๆ ไหลซึมจากมุมปาก

“พี่ธันพอเถอะ”

เสียงเซเรน่าดังขึ้นจากชั้นบน เธอรีบวิ่งลงมาทันทีที่ได้ยินเสียงปะทะ และภาพที่เห็นเบื้องหน้าก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ภาพที่พี่ชายของเธอกำลังคร่อมกายปล่อยหมัดใส่พระเอกของเรื่อง และแน่นอนว่ามันไม่มีในต้นฉบับ

เสียงร้องห้ามของน้องสาวที่รัก ไม่อาจหยุดยั้งความเดือดดาลของธันวาได้ เขากระชากปกเสื้อภาคินขึ้น ดวงตาวาวโรจน์

“มึงคิดว่ากูจะยอมให้คนอย่างมึงหยามเกียรติของน้องกูอีกเหรอ!”

“ฉัน---” ทว่าภาคินยังพูดไม่จบ หมัดอีกหมัดก็ซัดเข้าใส่แก้มเขาอย่างไร้ความปรานี

“เมื่อคืนมึงด่าเซเรน่าต่อหน้าคนทั้งงานประมูล มึงทำให้น้องสาวของกูกลายเป็นตัวตลกในสายตาคนอื่น คิดว่ากูจะยอมงั้นเหรอ!”

เสียงของธันวาดังก้องทั่วคฤหาสน์จนเหล่าสาวใช้ที่ยืนอยู่ตามมุมต่าง ๆ กรีดร้องอย่างตกใจ พลางพยายามเข้ามาห้ามชายหนุ่มทั้งสอง ทว่าก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องธันวา เพราะแววตาของเขาในยามแทบจะลุกเป็นไฟ

“คุณธันคะ! อย่าค่ะ!”

“คุณภาคิน!”

“พอเถอะ พี่ธัน! อย่าทำแบบนี้เลย...”

ก่อนที่เซเรน่าจะรีบก้าวเข้ามาคว้าแขนพี่ชายไว้สุดแรง เสียงเธอสั่นเครือ แต่ไม่ใช่เพราะกลัวว่าภาคินจะเจ็บปวด หากแต่เพราะไม่อยากให้พี่ชายต้องเปื้อนมือเพราะเรื่องที่ไม่คุ้มค่า

“เธอยังจะห้ามพี่อีกเหรอ! เมื่อคืนมันทำให้เธออับอายแค่ไหน! แต่เธอยังเลือกจะปกป้องมันอีกเหรอเซเรน่า!” ธันวาหันกลับมามองเซเรน่าด้วยแววตาเจ็บปวด

“ฉันไม่ได้ปกป้อง... แต่ไม่อยากเห็นพี่ต้องกลายเป็นคนแบบเดียวกับเขา” นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องใบหน้าของธันวาอย่างเป็นห่วง น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลง

บรรยากาศในคฤหาสน์เงียบงันลงทันใด มีเพียงเสียงหอบหายใจของธันวาที่ดังขึ้นจากอีกฝั่ง เมื่อเห็นใบหน้ากังวลของน้องสาว ความเดือดดาลภายในใจของชายหนุ่มก็ค่อย ๆ ทุเลาลง ในเวลาเดียวกันกอหญ้าในเดรสสีครีม เดินลงบันไดมาช้า ๆ ด้วยใบหน้าซีดเผือด ดวงตากลมเต็มไปด้วยน้ำตาคลอเบ้า เธอรีบเข้ามาคุกเข่าข้างภาคินที่นั่งอยู่กับพื้น มือสั่นเทาแตะที่แก้มเขาอย่างแผ่วเบา

“เจ็บไหมคะพี่ภาคิน ทั้งที่เมื่อคืนเป็นกอหญ้าเองที่เข้าใจผิด ฉันไม่ควรพูด... ไม่ควรทำให้พี่ต้องถูกคนเข้าใจผิดแบบนั้น” ” เสียงเธอสั่นเครือเต็มไปด้วยความอ่อนแอที่เจือความจงใจ

“คุณธันวาคะ... ถ้าจะโกรธก็โกรธกอหญ้าเถอะ อย่าทำร้ายพี่ภาคินเลยค่ะ เขาไม่ได้ทำอะไรผิด ถ้าจะลงมือก็ทำกับกอหญ้าดีกว่า” เธอพูดไปทั้งน้ำตา ก่อนจะหันไปมองธันวาด้วยสายตาเว้าวอน

“นี่เธอ! ต่อให้เป็นผู้หญิงแต่มาทำร้ายน้องสาวของฉัน อย่าคิดว่าฉันจะไม่กล้าลงมือ”

คำพูดนั้นทำให้ธันวากำหมัดแน่น เสียงของเขาเต็มไปด้วยความข่มกลั้น

“พี่ธัน! พอแล้วค่ะ” เซเรน่ารีบจับแขนพี่ชายไว้แน่น