บทที่ 18

เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานชั้นสูงสุดของตึกย่านใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศตรึงเครียด ภาคินก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เขารู้ดีว่าทำไมพ่อของเขาเรียกมาเช้านี้

นับตั้งแต่เมื่อคืน เขาก็รู้แล้วว่ามีบางอย่างในสายตาของบิดา เพราะแววตาเมื่อเห็นเขากำลังปกป้องกอหญ้าจากเซเรน่าในงานประมูลนั้น ไม่ได้มีเพียงความผิดหวัง แต่กลับมีโทสะและความเย็นเยียบฉายออกมาอย่างชัดเจน

เพี้ยะ!

และเมื่อบานประตูถูกปิดลง ฝ่ามือหนาก็ตบลงบนแก้มตอบของภาคินในทันที มันรุนแรงเสียจนใบหน้าของเขาหันไปด้านข้าง พร้อมเสียงแหวนเงินที่กระทบผิวแก้มเมื่อครู่ก้องกังวานไปทั่วทั้งห้อง ไม่นานความเจ็บก็แผ่ซ่านจวนชาวาบไปทั่วร่างสูง

“พ่อตบผมทำไม?” เขาเอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“อย่ามาเรียกฉันว่าพ่อ!”

เสียงของภูวเดชตวาดลั่น ดวงตาแข็งกร้าวเต็มไปด้วยโทสะที่เอ่อล้นภายในใจ เพียงแค่เห็นใบหน้าของลูกชายคนเดียวของตัวเอง

“เมื่อคืนแกคิดว่าฉันมองไม่เห็นหรือยังไง ว่าลูกชายฉันทำตัวเหมือนอะไรอยู่ต่อหน้าผู้คนทั้งงาน!”

“พ่อไม่เข้าใจ...” ภาคินเม้มปากแน่น พยายามข่มความเจ็บไว้ในแววตา

“ไม่เข้าใจงั้นเหรอ!” ชายสูงวัยตวาดลั่นจนเสียงสะท้อนก้องในห้อง

“ฉันเห็นกับตาว่าแกด่าเซเรน่าต่อหน้าคนนับร้อย! ผู้หญิงที่เป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของแก! แต่แกผลักเธอลงจากศักดิ์ศรีของตัวเอง แล้วไปกอดปลอบผู้หญิงอีกคนที่ไม่มีแม้แต่สถานะ!”

“กอหญ้าไม่ผิด! เธอแค่เข้าใจผิดในตอนนั้น เซเรน่าก็ไม่ได้เจ็บอะไรนี่พ่อ--” เขาตะโกนสวนกลับ เสียงสั่นด้วยความดื้อรั้น

“เข้าใจผิด? เข้าใจผิดจนถึงขั้นร้องไห้เรียกร้องความสงสาร ทั้งที่คนในงานพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเธอแกล้งล้มเองอย่างนั้นน่ะเหรอ?” ภูวเดชหัวเราะเยาะ

คำพูดนั้นเหมือนตอกตะปูลงกลางอกภาคิน เขาหลบสายตาจากผู้เป็นพ่อไปชั่วครู่ แต่ทว่าก็ยังไม่ยอมแพ้ในความรั้นของตัวเอง

“ต่อให้เป็นอย่างนั้น ผมก็ไม่สน ผมรักกอหญ้า พ่อจะพูดอะไรก็ช่าง!”

เสียงของเขาแข็งกร้าว ดวงตาเปี่ยมด้วยความแน่วแน่ที่ดูราวกับคนหลงทาง ภูวเดชจ้องมองใบหน้าลูกชายนิ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบจนภาคินขนลุกไปทั้งกาย

“แกพูดว่าอะไรนะ?”

“ผมรักกอหญ้า ผมไม่เคยรักเซเรน่าเลย เรื่องนี้พ่อก็รู้ดี ว่าการแต่งงานนั้นมันก็แค่ธุรกิจที่พ่อจัดการ ไม่ใช่ความรักของผม!” ภาคินเอ่ยความในใจของเขาทั้งหมด

“ธุรกิจงั้นเหรอ... แกมันอ่อนแอเกินกว่าจะเข้าใจด้วยซ้ำว่าเซเรน่ามีค่ากับตระกูลเรามากแค่ไหน”

เสียงหัวเราะของภูวเดชดังขึ้นในลำคอ แหบห้าวและเย้ยหยัน เขาก้าวเข้าไปใกล้ลูกชายช้า ๆ

“เซเรน่าไม่ใช่แค่สะใภ้ เธอคือคนที่ช่วยให้บริษัทนี้รอดพ้นจากการล้มละลายเมื่อหลายปีก่อน พ่อของเธอทุ่มเงินลงทุนจนเรายังมีที่ยืนอยู่ทุกวันนี้ แกจะตอบแทนเขาด้วยการเหยียบลูกสาวเขาให้จมดินอย่างนั้นเหรอ?”

“ผมไม่ต้องการอะไรที่ต้องแลกกับคนที่ผมไม่ได้รัก! พ่ออยากให้ผมใช้ชีวิตทั้งชีวิตกับคนที่ผมไม่มีใจเหรอ!” ภาคินตะโกนกลับ

“แล้วคนที่แกบอกว่ารักล่ะ? ผู้หญิงที่หน้าสวยแต่จิตใจต่ำทราม ที่แกล้งภรรยาคนอื่นต่อหน้าผู้คนทั้งงานนั่นน่ะเหรอคือความรักของแก?”

“พ่อไม่มีสิทธิ์พูดถึงกอหญ้าแบบนั้น เธอไม่ใช่คนเลวร้ายอย่างที่พ่อคิด!”

“แกนี่มันโง่จริง ๆ ! โง่จนฉันไม่อยากเชื่อว่าแกเป็นลูกฉัน ภาคิน! แกขายศักดิ์ศรีตัวเองให้ผู้หญิงร้ายกาจ จนลืมแม้กระทั่งคนที่อยู่เคียงข้างแกมาตลอดอย่างเซเรน่า!”

คำพูดนั้นกระแทกใจอย่างแรงจนภาคินนิ่งไปชั่วครู่ เขานึกถึงแววตานิ่งสงบของเซเรน่าเมื่อคืน และรอยยิ้มบาง ๆ ที่เธอส่งให้ในตอนที่เขากำลังโกรธสุดขีด ไม่มีคำด่า ไม่มีน้ำตา มีแต่ความเงียบที่ทำให้เขาอึดอัดจนพูดไม่ออก

“พ่อไม่รู้หรอก เธอกลายเป็นคนเย็นชาไปแล้ว เธอไม่เคยแสดงความรู้สึกอะไรเลย ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอยังรักผมหรือเปล่า”

“แล้วแกเคยถามเธอบ้างไหม”

“เคยมองตาเธอไหมตอนพูดด้วย? หรือมัวแต่วิ่งตามผู้หญิงที่พูดหวานใส่แกจนลืมว่าภรรยาแท้ ๆ ของแกที่กำลังถูกเหยียบศักดิ์ศรีต่อหน้า?” เสียงของภูวเดชเย็นเยียบ

“พ่อไม่เข้าใจ...” ภาคินเงียบ เสียงหายใจหนักหน่วง

“ไม่เข้าใจ? ฉันเข้าใจดีเกินไปต่างหาก ว่าลูกชายฉันกำลังถูกล่อลวงโดยคนที่อยากได้ทั้งชื่อเสียงและเงิน!” ภูวเดชขบกรามแน่น พลางเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าลูกชาย

“ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียว เอาผู้หญิงคนนั้นออกไปจากชีวิตแกซะ ก่อนที่ทุกอย่างจะพังยับเยินกว่านี้”

“ไม่มีทาง!” ภาคินสวนทันที “ผมไม่มีวันทิ้งเธอ พ่อให้ผมเลือกก็ได้ ผมเลือกกอหญ้า!”

เพี้ยะ!

เป็นอีกครั้งที่ฝ่ามือของภูวเดช ฟาดเข้ากับแก้มลูกชายจนเกิดรอยแดงก่ำ

“แกมันไม่ต่างอะไรจากคนเนรคุณ!”

“แกกล้าพูดแบบนั้นกับฉันงั้นเหรอ! ผู้หญิงคนนั้นกำลังทำให้ตระกูลเราตกต่ำ! แล้วแกยังปกป้องมันอีก!” เสียงคำพูดสั่นด้วยโทสะและความผิดหวัง

“ผมรักเธอ พ่อจะทำอะไรผมก็ช่าง!”

“ฉันจะเตือนครั้งสุดท้าย แกจะเอามันออกจากชีวิตเอง หรือให้ฉันทำ?”

เสียงของภูวเดชเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบจนอุณหภูมิในห้องเหมือนลดฮวบ ภาคินชะงัก ดวงตาคมเบิกกว้าง

“พ่อหมายความว่าอะไร?”

“ก็อย่างที่พูด ถ้าแกยังไม่ตัดขาดกับมัน...ฉันจะจัดการด้วยวิธีของฉันเอง ฉันไม่ยอมให้หญิงแบบนั้นเหยียบย่ำชื่อเสียงตระกูลอภิวัฒน์กุลอีกแม้แต่ก้าวเดียว” เสียงทุ้มหนักเปี่ยมด้วยอำนาจ

“พ่อไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นกับเธอ”

“ถ้าแกไม่ทำเอง ฉันจะทำ”

คำพูดนั้นเปล่งออกมาช้า ๆ แต่หนักแน่นจนเลือดในกายของภาคินเย็นเฉียบ เขายืนตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นระรัวพร้อมภาพของกอหญ้าแวบขึ้นในหัว หญิงสาวที่ยิ้มหวานให้เขา ยกมือแตะแก้มเขาอย่างอ่อนโยนในคืนที่เขาอ่อนแอที่สุด

แต่ตอนนี้ ความหวานนั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความกลัว

ในขณะเดียวกัน เสียงโทรศัพท์ของภูวเดชดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมากดรับ พลางพูดเสียงเรียบ

“เตรียมประชุมบ่ายนี้ให้พร้อม ฉันจะเข้าไปหลังเที่ยง” แล้ววางสาย ก่อนหันกลับมามองลูกชายด้วยสายตาเย็นชา

“ภาคิน ฉันจะให้เวลาแกสามวัน”

“...”

“เลือกเอาระหว่างครอบครัว กับผู้หญิงที่แกเรียกว่ารัก”

“ผม…”

“และจำเอาไว้ให้ดี ไม่ว่าจะเป็นยังไงมังกรต้องคู่กับหงส์ ไม่ใช่ห่าน!”