บทที่ 28 [1/2]

สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างเงียบสงบ หรืออย่างน้อยก็ดูเหมือนจะสงบสำหรับเซเรน่า หลังจากที่เพนท์เฮ้าส์หรูของเธอกลายเป็นสถานที่กลบดานของตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อเชิ้ตสีดำที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่เดินอยู่ในครัว หรือแม้แต่กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่ลอยติดอยู่ตรงระเบียง ทุกสิ่งทุกล้วนบ่งบอกว่าไซรัสยังคงอยู่ที่นี่ และไม่มีทีท่าว่าจะไปไหนในเร็ววัน

เวลาช่วงบ่ายของวันนี้ แสงแดดอุ่น ๆ ลอดผ่านม่านโปร่งเข้าสู่ห้องนั่งเล่น เสียงน้ำจากกาน้ำเดือดดังขึ้นพร้อมกลิ่นชาหอมอ่อน ๆ เซเรน่าอยู่ในชุดเรียบง่าย เธอกำลังชงชาและจัดถาดยามาไว้สำหรับทำแผลให้ไซรัส โดยที่บนโซฟาอีกฝั่งมีไซรัสนั่งพิงพนักรออยู่ เสื้อเชิ้ตของเขาถูกปลดกระดุมสองเม็ดเผยให้เห็นรอยแผลเป็นใต้ผ้าพันแผลที่เธอเป็นคนทำความสะอาดและพันให้ใหม่ทุกวัน

“มานี่ค่ะ ฉันจะเปลี่ยนผ้าพันแผลให้” เสียงนุ่มของเซเรน่าดังขึ้น

ไซรัสเหลือบมองเธอด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะขยับตัวมาใกล้ เซเรน่าวางถาดยาไว้ข้าง ๆ มือเรียวค่อย ๆ แกะผ้าพันแผลออกจากหน้าท้องเขาอย่างระมัดระวัง กลิ่นแอลกอฮอล์แตะจมูก และในชั่ววินาทีนั้นเธอรู้สึกถึงลมหายใจของเขาอยู่ใกล้จนสัมผัสได้

“ยังเจ็บอยู่ไหมคะ?” เธอถามเสียงเบาโดยไม่เงยหน้า

“ไม่เท่าไหร่”

ไซรัสตอบเสียงเรียบ แต่แววตาที่มองเธอกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลยสักนิด มันมีทั้งความสงสัย ความระวัง และบางสิ่งที่คล้ายความรู้สึกที่เขาไม่เข้าใจซ่อนอยู่ลึก ๆ

“คุณอดทนเก่งจัง” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “ปกติผู้ชายพอเจอแอลกอฮอล์แตะหน่อยก็ร้องกันทั้งนั้น”

“เธอไม่ควรถามกับคนที่ใช้ชีวิตเสี่ยงตายในทุกวันอย่างฉัน” ไซรัสหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“ฉันรู้ค่ะ แต่บางครั้งสิ่งที่เจ็บที่สุด อาจไม่ใช่บาดแผลบนร่างกายก็ได้” เธอพูดเสียงแผ่ว ก่อนจะใช้ผ้าสะอาดซับยาบริเวณบาดแผลของเขาอย่างเบามือ

“เธอหมายความว่ายังไง” เขาชะงักไปเล็กน้อย

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็อินภาพยนตร์ที่ดูเมื่อคืนก่อน” ใบหน้าสวยหัวเราะเบา ๆ

ไซรัสเงียบพลางมองรอยยิ้มบนใบหน้าของเซเรน่า เขาไม่ตอบอะไรแต่สายตานั้นกลับลึกและนิ่งจนอ่านไม่ออก ราวกับกำลังพิจารณาหญิงสาวตรงหน้า พร้อมความรู้สึกคุ้นเคยที่แผ่ซ่านในจิตใจ

ทำไมฉันถึงได้รู้สึกเหมือนเคยเจอเธอมาก่อน แต่ไม่ใช่ที่คฤหาสน์ของภาคิน แล้วเป็นที่ไหนกัน

เดจาวูงั้นเหรอ...

หลังจากทำแผลเสร็จ เซเรน่าเก็บของและเดินออกไปยังระเบียง เธอชอบสถานที่นี้ที่สุดของเพนท์เฮ้าส์ ระเบียงกระจกใสที่สามารถมองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนได้สุดลุกหูลุกตา ดอกไม้ชนิดเรียงอยู่ในกระถางอย่างเป็นระเบียบ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ในช่วงบ่ายอยู่ตรงนี้ รดน้ำดอกไม้ จัดแจกัน หรือไม่ก็นั่งจิบชากับลมอุ่น

และในขณะนั้นไซรัสก็มักจะเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างหลังเสมอ เขาไม่พูดอะไร ไม่ถามอะไร แค่มองเธอเท่านั้น ราวกับกลัวว่าเธอจะแอบสังหารเขาในตอนเผลอไผล

โดยไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้ว ไซรัสเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงชอบมองเธอเวลาทำสิ่งเล็ก ๆ แบบนี้ บางทีอาจเพราะในโลกของเขาไม่มีความสงบแบบนี้เลย การเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยิ้มกับดอกไม้ แสงแดด และสายลม มันเหมือนโลกอีกใบที่เขาไม่เคยแตะต้อง

ร่างสูงยืนพิงประตูระเบียง มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟอีกข้างซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกง นัยน์ตาคมจับจ้องเซเรน่ากำลังก้มหน้ารดน้ำต้นกล้าอย่างสนใจ ยิ่งแสงแดดเคลือบผิวขาวของเธอยิ่งทำให้เขาไม่อาจละสายตาจากหญิงสาวเบื้องหน้าได้

“จะยืนมองอีกนานไหมคะ?” เธอพูดขึ้นโดยไม่หันหลัง

“ใครบอกว่าฉันมอง” เขาตอบเสียงนิ่งแต่แววตากลับแพรวพราว

“แล้วคุณมายืนตรงนี้ทำไมคะ”

“เธอก็อยู่ตรงนี้”

“ก็ฉันชอบดอกไม้นี่” ใบหน้าสวยขมวดคิ้ว

“ฉันไม่เข้าใจว่ามันมีอะไรน่าสนใจนัก”

“ก็เหมือนที่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณต้องพกปืนติดตัวแม้แต่เวลานอน”

“โลกใบนี้มีอะไรให้ฉันไว้ใจกัน ส่วนเธอก็ดูเหมือนไว้ใจทุกอย่างจนเกินไป” ไซรัสหัวเราะเบา ๆ

“ถ้าฉันไม่ไว้ใจ ฉันก็คงไม่ให้คุณอยู่ที่นี่หรอกค่ะ”

เซเรน่าวางบัวรดน้ำลง พลางหันกลับมาสบตาเขา คำพูดนั้นทำให้เขาชะงักไปชั่วขณะ พร้อมความรู้สึกบางสิ่งผุดขึ้นภายในใจโดยไม่รู้ตัว

“เธอนี่ประมาทจริง ๆ”

เสียงทุ้มกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ก่อนจะมองเธอเงียบ ๆ หญิงสาวคนนี้แตกต่างจากผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยรู้จัก เธอไม่ได้หวาดกลัวเขาเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังต่อล้อต่อเถียงเขาไม่หยุด จนน่าจับบีบปากเสียจริง

“ดูหนังกันไหมคะ?” ไม่นานเซเรน่าก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“หนัง?” เขาขมวดคิ้ว “ฉันไม่ดูอะไรแบบนั้น”

“ทำไมคะ?”

“เสียเวลา”