บทที่ 28 [2/2]

“เสียเวลา”

“แค่สองชั่วโมงเองนะคะ ไม่ได้ให้คุณไปสู้กับใครซะหน่อย”

ไซรัสมองใบหน้างอแงของเซเรน่าเหมือนจะบอกว่ามันไร้สาระสิ้นดี แต่แล้วในที่สุดก็ต้องถอนหายใจออกมา ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ

“เรื่องอะไร”

“โรแมนติกค่ะ”

“ไม่เอา”

“ปฏิเสธไวเกินไปแล้ว! งั้นแอ็กชัน?”

“…” เขาเงียบทว่ากลับมีท่าทีสนใจเล็กน้อย

“ฉันมีเรื่องที่พระเอกเป็นมือปืนด้วยนะคะ” เธอพูดพร้อมยกแผ่นดีวีดีขึ้น

“นี่เธอล้อฉันเล่น? เธอหลุดมาจากยุคไหนกันเซเรน่า” ไซรัสมองใบหน้างุนงงของเซเรน่าแล้วหลุดหัวเราะในลำคอ

“เอ๋? ทำไมล่ะ”

ใบหน้าหล่อเหลาของไซรัสส่ายไปมา ก่อนจะหลุดหัวเราะไม่หยุด ยิ่งเห็นใบหน้างุนงงของเธอยิ่งทำให้เขาหยุดขำไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ขำออกมาอย่างจริงใจ ไม่ใช่ภายใต้หน้ากาก แต่แล้วในที่สุดเขาก็จำใจนั่งดูด้วยกัน โดยที่เซเรน่าปิดผ้าม่านและเปิดไฟห้องให้สลัวลง หลงเหลือเพียงแสงจากจอทีวีที่กระทบใบหน้าทั้งสองคน

ในตอนแรกสีหน้าของไซรัสยังคงเฉยชาราวกับไม่สนใจ แต่เมื่อภาพยนตร์ดำเนินไปได้ครึ่งชั่วโมง แผ่นหลังกว้างกลับนั่งเยียดตรงขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งนัยน์ตาคมกริบยังจับจ้องภาพเบื้องหน้าไม่วางตา จนเซเรน่าอดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะเบา ๆ กับคนที่บอกว่าไม่อยากดูในตอนแรก

“ไหนใครบ่นไม่อยากดูกัน” เธอหัวเราะเบา ๆ

“หนังเรื่องนี้มีจุดพลาดเต็มไปหมด ท่าทางถือปืนแบบนั้นไม่มีทางยิงได้แม่นแน่น” เขาบ่นโดยไม่รู้ตัว

“มันแค่หนังค่ะ ไม่ได้ยิงปืนกันจริง ๆ เสียหน่อย”

“แต่มันผิดหลักฟิสิกส์”

“คุณนี่ละเอียดจังเลยนะคะ”

เซเรน่ากล่าวอย่างขบขัน พลางนั่งเท้าคางมองใบหน้าหล่อเหลา สีหน้าของอีกฝ่ายยังคงจริงจังเสียจนน่าหัวเราะ ทั้งที่มันเป็นเพียงภาพยนตร์เกรดบีทั่วไปแท้ ๆ ไม่รู้ว่าเธอเผลอมองเขานานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีเสียงน้ำทุ้มก็กล่าวขึ้นอีกครั้ง

“ในโลกจริง ความผิดพลาดเพียงนิดเดียวก็หมายถึงความตาย”

เขาพูดเสียงต่ำ แต่แววตานั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกที มันกลับมีบางอย่างคล้ายคนที่กำลังเล่าเรื่องของตัวเอง ทำให้เซเรน่าไม่พูดอะไรต่อ เธอเพียงแค่เหลือบมองใบหน้าของเขาอีกครั้ง จวบจนกระทั่งภาพยนตร์เรื่องนั้นจบลง

เซเรน่าเห็นดังนั้นจึงเอื้อมมือไปหยิบรีโมตเพื่อปิดมัน ทว่าในเวลาเดียวกันไซรัสกลับพูดขึ้นก่อน

“อีกเรื่องได้ไหม”

“แต่เมื่อกี้คุณบอกว่ามันไร้สาระ”

“ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว”

“งั้นเอาเรื่องนี้นะคะ เป็นหนังฟีลกู๊ดผ่อนคลาย ๆ ”

เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอนหลังพิงโซฟาเมื่อภาพยนตร์เริ่มฉาย เสียงหัวเราะกับฉากตลกเล็ก ๆ ทำให้รอยยิ้มผุดบนใบหน้าหญิงสาว จนทำให้ไซรัสมองเธอแทนที่จะมองจออย่างเผลอไผล

โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอมองเธอไปนานเพียงใด

แต่กลับรู้ทันที ว่าหญิงสาวคนนี้เป็นแสงสว่างเล็ก ๆ หนึ่งเดียวในชีวิตของเขา...

หลังจากนั้นหลายวันต่อมา ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ โดยไม่ใช่ในรูปแบบชู้สาวในตอนนี้ แต่กลับเป็นความเคยชินที่แทรกเข้ามาโดยไม่รู้ตัว

ไซรัสมักเดินตามเธอไปทุกที่ในเพนท์เฮ้าส์ตั้งแต่ห้องครัว ระเบียง ไปจนถึงห้องเก็บของ บางครั้งเขาไม่พูดอะไรเลย แค่เดินตามเงียบ ๆ ราวกับเงา หรือบางทีอาจจะเหมือน ลูกหมาอย่างที่เธอหยอกล้อ

“คุณนี่ตามฉันทุกที่เลยนะคะ”

“เพราะเธอเสียงดัง”

“ฉัน?” เธอหัวเราะ “นี่ฉันยังไม่ได้พูดเลยนะคะ”

เขาเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนตอบ “ก็แค่ อยากดูว่าเธอจะทำอะไรต่อไป”

“ระวังนะคะ เดี๋ยวจะติดฉันเอา”

“ไม่มีทาง”

แต่ประโยคที่เขาปฏิเสธกลับสวนทางกับการกระทำอย่างสิ้นเชิง เพราะตอนเธอออกไปซื้อของข้างล่าง เขาก็ยืนรออยู่หน้าลิฟต์ ทั้งที่บอกว่าไม่ชอบที่แออัด

ตอนเธอรดน้ำดอกไม้ เขาก็มายืนพิงระเบียงดูเฉย ๆ

ตอนเธอทำอาหาร เขาก็เดินมาเปิดฝาหม้อดูว่าเธอใส่อะไรลงไปบ้าง

จนเซเรน่าเริ่มแอบยิ้มกับตัวเอง เพราะนี่คือตัวร้ายจอมโหดเหี้ยมที่บรรยายออกมาจริง ๆ เหรอ เหมือนลูกหมาที่เอาแต่ตามเจ้าของไปมาเสียมากกว่า

แต่แล้วรอยยิ้มของเซเรน่าพลันต้องหายไป เมื่อเธอได้ยินเสียงอันคุ้นเคยจากหน้าประตู เสียงของคนที่เจอไม่อยากได้ยินและพบเจอ

ภาคินมาทำอะไรที่นี่อีก นี่เขายังไม่ล้มเลิกที่จะขอฉันคืนดีอีกเหรอ!

เร็วกว่าความคิด เซเรน่าจึงเดินไปเปิดประตูเพื่อจะไล่เขาให้พ้นเช่นทุกครั้ง ทว่าเธอกลับลืมว่ามีใครอีกคนที่อยู่ในห้องของเธอเช่นกัน เมื่อตั้งสติได้ก็สายไปแล้วเพราะตอนนี้ชายหนุ่มทั้งสองกำลังยืนเผชิญหน้ากัน

“ไซรัส? แกมาทำอะไรที่นี่”