บทที่ 27 [2/2]

“ฉันกำลังศึกษาเธอ”

“ศึกษา?”

“ใช่…พฤติกรรมของเธอ ท่าทางตอนหลับ การหายใจ การขยับตัว”

“นี่มันน่าขนลุกกว่าเดิมอีก”

“บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้คิดเรื่องแบบนั้น”

“แล้วคุณคิดอะไร คุณคิดว่าฉันเป็นนักฆ่าเหรอ?”

“ฉันไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ โดยเฉพาะคนที่อ้างว่าช่วยฉันโดยไม่หวังอะไร”

“ก็บอกไปแล้วไงคะว่าตอบแทนที่คุณเคยช่วยชีวิตของฉัน คุณนี่…โรคระแวงขั้นรุนแรงเลยนะคะ” ใบหน้าสวยถอนหายใจ

“เรียกว่าระวังตัวจะดีกว่า” เขาตอบพร้อมยิ้มมุมปาก

“เอาเถอะค่ะ จะมองก็แล้วแต่คุณ แต่ถ้าฉันหงุดหงิดเมื่อไหร่ ฉันจะทุบหลังคุณแน่”

“ขู่เหรอ?”

“เตือนค่ะ”

“เธอนี่มันยัยเปี๊ยกจริง ๆ ”

ไซรัสหัวเราะอีกครั้ง เสียงหัวเราะของเขาทำให้บรรยากาศในห้องที่เคยตึงเครียด กลับผ่อนคลายขึ้นอีกครั้ง

และไม่นานหลังจากนั้นเซเรน่าก็จัดเตียงให้เขานอน ส่วนตัวเธอกลับปูฟูกนอนบนพื้นข้างเตียง เพราะเธอมีห้องนอนเพียงห้องเดียว แต่มันก็กว้างที่จะพอให้สองคนนอนในห้องเดียวกัน

“ทำไมเธอไม่ให้ฉันนอนพื้นแทน?” ไซรัสมองการกระทำของเธอแล้วพูดเรียบ ๆ

“คุณบาดเจ็บค่ะ แผลคุณยังไม่หายดี จะให้คนเจ็บนอนพื้นมันจะดีเหรอ?”

“แต่ฉันเคยนอนที่แย่กว่านี้มาก”

“แต่ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่ ไม่ใช่สนามรบ” เธอตอบเสียงนิ่ง “และฉันก็ไม่อยากให้แขกของฉันนอนพื้น”

“แขก?” เขาทวนคำเบา ๆ

“ค่ะ แขก…ที่ฉันไม่ได้ตั้งใจเชิญมา แต่ก็ไล่ออกไปไม่ได้”

“พูดตรงดีนี่” ไซรัสหลุดหัวเราะในลำคออีกครั้ง

“ฉันก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ ไม่ชอบพูดอ้อมค้อม”

“ดี…ฉันก็ไม่ชอบคนโกหก”

“งั้นเราคงไปกันได้ดี” เธอว่าพร้อมคลี่ยิ้มบาง ๆ

เขามองรอยยิ้มนั้นเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเบือนหน้าหลบ สายตาเขาเริ่มอ่อนลงโดยที่เขาไม่รู้ตัว นี่เป็นคืนแรกของการอยู่ร่วมกันในเพนท์เฮ้าส์แห่งนี้โดยที่เขามีสติ

เซเรน่านอนหันหลังให้เตียง มือกอดหมอนแน่น เธอพยายามข่มตาหลับ แต่กลับรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องจากด้านบน

“คุณไซรัส อย่ามองฉันสิคะ ฉันรู้นะ…” เธอขยับตัวเล็กน้อย ก่อนพูดเสียงอู้อี้

แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอที่ดังอยู่บนเตียง เธอเลยลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วหันไปมอง ก่อนจะพบความจริงดังที่คิดไว้ เขายังคงลืมตาและจ้องมาที่เธอในความมืด

“คุณนี่มัน…” เธอคว้าหมอนใบหนึ่งปาใส่เขาเต็มแรง “โรคจิตแน่ ๆ!”

ไซรัสหลบได้ทัน แต่กลับปล่อยให้หมอนหมอนกระแทกหน้าอกเขาจัง ๆ เขาไม่พูดอะไรมีเพียงรอยยิ้มจาง ๆ บนมุมปากที่ได้ทำให้ใบหน้าสวยของเธอยุ่งเหยิง

“ฉันเตือนแล้วใช่ไหมคะ!”

“เธอพูดจริงด้วยสิ” เขาตอบนิ่ง ๆ ทว่ากลับมีรอยยิ้มผุดบนใบหน้า

“ก็แน่นอนค่ะ!”

“แต่เธอหน้าแดงนะ”

“ฉันร้อน!”

“แน่ใจ?”

“คุณจะเลิกพูดไหม!” เธอหันหลังกลับทันที

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากเตียง เขาไม่ได้หัวเราะออกมาเต็มเสียง แต่เพียงพอให้เธอรู้สึกหงุดหงิดและประหลาดใจในเวลาเดียวกัน เช่นเดียวกับหัวใจของชายที่ไม่เคยไว้ใจใครมาก่อน ทว่ายามนี้กลับรู้สึกถึงความอบอุ่นแปลก ๆ

เขามองแผ่นหลังเล็กของหญิงสาวที่ห่มผ้าบาง ๆ นอนนิ่ง ริมฝีปากยกขึ้นน้อย ๆ อย่างพอใจโดยไม่รู้ตัว

เธอไม่เหมือนใครเลยจริง ๆ

สำหรับไซรัส การอยู่ร่วมกับใครในห้องเดียวกันถือเป็นเรื่องเสี่ยงที่สุดในชีวิต เขาไม่เคยยอมให้ใครเข้ามาใกล้ขนาดนี้มาก่อน แต่ทว่าคืนนี้เขาเลือกจะอยู่ตรงนี้เอง

ชายหนุ่มนอนเอนหลังช้า ๆ แสงไฟจากหัวเตียงส่องให้เห็นเส้นผมของเซเรน่าที่หล่นลงบนหมอน เธอขยับตัวเล็กน้อยในยามหลับ ทำให้ผ้าห่มเลื่อนลงมาที่ไหล่โดยไม่ตั้งใจ

ไซรัสขมวดคิ้ว ก่อนจะเอื้อมมือดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้เธอโดยไม่พูดอะไร สัมผัสเพียงชั่วครู่แต่เพียงพอให้หัวใจของเขาเต้นแปลก ๆ เขาหันหน้ามองเพดาน แล้วค่อย ๆ หลับตา เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่เขานอนหลับโดยไม่ต้องจับปืนไว้ใต้หมอน

เป็นครั้งแรกที่ไม่มีฝันร้าย ไม่มีเสียงระเบิดหรือเสียงกรีดร้องในหัว

มีเพียงเสียงหายใจเบา ๆ ของหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างล่าง พร้อมกับความอบอุ่นที่อวลอยู่ในอากาศ

เพียงไม่นานไซรัสก็ค่อย ๆ หลับไปโดยไม่รู้ตัว เสียงลมหายใจสม่ำเสมอทำให้เซเรน่าพลิกตัวช้า ๆ พลาง มองไปยังเตียงด้วยแววตาอ่อนโยน

“ฝันดีนะคะ” เธอกระซิบเบา ๆ ก่อนหลับตามเขาไป