บทที่ 33 [1/3]

เสียงจิ้งหรีดดังคลอกับเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้ ในค่ำคืนอันสงบของหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาวนับพันระยิบระยับ กลิ่นหอมของข้าวสวยร้อน ๆ และแกงเผ็ดที่ป้าศรีตักใส่ถ้วยยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ

เซเรน่านั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ยาวใต้แสงไฟจากสีส้มอ่อน ข้างกายคือป้าศรีและลุงมนัสสามีของป้า ที่คอยพูดคุยหยอกล้อกันอย่างอบอุ่น บรรยากาศเรียบง่าย จนเกือบทำให้เธอลืมไปว่าพวกเขาเพิ่งผ่านความตายมาก่อนหน้านี้

“กินเยอะ ๆ หน่อยลูก ทำไมปล่อยให้ผอมขนาดนี้” ป้าศรีตักกับข้าวใส่จานให้

เซเรน่ายามนี้ทำเพียงหัวเราะเบา ๆ และพยักหน้า แต่หัวใจกลับลอยไปที่อีกคนที่ตอนนี้หายไปจากโต๊ะ

“แล้วไซรัสล่ะคะ เขาไปไหนเหรอ?”

“เห็นบอกว่าจะออกไปโทรศัพท์น่ะ” ลุงมนัสตอบ พลางเคี้ยวข้าวอย่างใจเย็น “ยืมโทรศัพท์เก่า ๆ ฉันไป ด้วย”

“เดี๋ยวเขาก็คงกลับมาแหละค่ะ”

เซเรน่าพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองออกไปทางลานบ้าน ที่ตอนนี้มีเพียงแสงจันทร์สาดผ่านต้นไม้เป็นเงาทอดยาวลงมา

เวลาเดียวกันทางด้านไซรัส เขายืนอยู่หลังบ้านไม้เก่า มือถือโทรศัพท์สีดำลอกลายที่ดูเหมือนผ่านการใช้งานมายาวนาน ปลายนิ้วกดปุ่มโทรออกพลางแนบโทรศัพท์หู รอสัญญาณไม่กี่วินาทีก่อนเสียงของชายหนุ่มอีกคนดังขึ้นทางปลายสาย

“ร้านพิซซ่าปิดแล้วครับ” เสียงของปลายสายกล่าวอย่างเป็นกันเอง

“แสงใต้ไม่ดับ แม้ไร้แสงจันทร์”

ทว่าเมื่อสิ้นเสียงของไซรัส ปลายสายกลับเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาราวกับต้องการทดสอบเขา

“มังกรใต้ไม่ตาย แม้ไร้เกล็ดทอง”

“ศรัน นี่ฉันเอง”

สุ้มเสียงของไซรัสไม่กราดเกรี้ยวหากแต่แฝงอำนาจในที จนทำให้ปลายสายเงียบสนิทไปอึดใจ ก่อนที่เสียงสูดลมหายใจแรงจะดังขึ้น

“บอสครับ! ขอบคุณสวรรค์! คุณยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ ผมคิดว่าคุณ...”

“พอ” ไซรัสพูดขัดทันที น้ำเสียงเรียบเย็น “รายงานสถานการณ์ทั้งหมด”

“ครับบอส ตั้งแต่วันที่คุณหายตัวไป ข่าวลือว่าเจ้าพ่อมาเฟียเขตใต้ถูกลอบฆ่าก็แพร่กระจายไปทั่ว วงในแตกตื่น เขตใต้ปั่นป่วนเหมือนมังกรไร้หัว ต่างเริ่มแบ่งฝักแบ่งฝ่าย บางคนเชื่อว่าคุณตายแล้ว และคนที่ปล่อยข่าวคือกลุ่มของ คุณซิก…น้องชายของบอสครับ”

“ซิกงั้นเหรอ” ไซรัสขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินชื่ออันคุ้นเคย พลางทวนช้า ๆ

“ครับ เขาประกาศตัวจะขึ้นเป็นมาฟียเขตใต้ต่อจากบอส โดยอ้างว่าคุณซานติโน่เคยแต่งตั้งไว้ก่อนตาย ทำให้แก๊งใหญ่ ๆ ก็เริ่มยอมรับเพราะคิดว่าบอสถูกสังหารไปแล้ว เขตใต้ตอนนี้เลยกลายเป็นมังกรไร้หัว กลายเป็นงูที่รอถูกเชือด”

“พวกมันกล้าดียังไง ซิกเป็นแค่ลูกเลี้ยง สายเลือดตระกูลนัวไม่ไหลเวียนในตัวมันสักหยด ข้อตกลงล้วนชัดเจน คนที่จะขึ้นเป็นใหญ่ต้องมีสายเลือดแท้ ๆ เท่านั้น!” ไซรัสขบกรามแน่น จนเส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นอย่างเดือดดาล

“ผมรู้ครับ แต่พวกเขากล่าวว่าหากไร้ผู้นำ เขตเหนือจะใช้โอกาสนี้รุกเข้ามากลืนพื้นที่ของเขตใต้ คนของเราเริ่มสูญเสียความเชื่อมั่นกันเอง และที่เลวร้ายกว่านั้น…” ศรันเว้นจังหวะ “ตอนนี้เขตเหนือก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้วเหมือนกัน”

ไซรัสเงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังใช้ความคิด ก่อนจะเอ่ยขึ้น “พูดต่อ”

“เพราะบอสหายตัวไปในพื้นที่ของพวกมัน เขตเหนือเลยอ้างว่าพวกเราเป็นฝ่ายบุกรุกก่อน และยังกล่าวหาว่าเล่นสกปรก ด้วยการลักพาตัวคุณหนูเซเรน่า ลูกสาวผู้อิทธิพลของเขตเหนือไป หวังใช้เป็นตัวประกันจากเหตุผลบางอย่างทางการเมือง”

“…” ไซรัสยังคงเงียบเพื่อรอฟัง

“และข่าวลือยังบอกว่าคุณภาคินเพื่อนสนิทของบอสกำลังเดือดดาลไม่น้อย ที่รู้ว่าคุณหนูเซเรน่าอดีตภรรยาเก่าของเขาหายไปกับบอส”

“หึ...มันก็แค่หวงก้าง เหมือนตอนเด็ก ๆ ” ไซรัสแค่นหัวเราะ