บทที่ 33 [2/3]

“หึ...มันก็แค่หวงก้าง เหมือนตอนเด็ก ๆ ” ไซรัสแค่นหัวเราะ

“แต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ตรงนั้นครับบอส ตอนนี้มันกลายเป็นเหตุผลที่ทำให้สองเขตกำลังจะเปิดศึกกัน และถ้ายังปล่อยไว้อีกไม่กี่วันจะกลายเป็นสงครามเต็มรูปแบบ”

ไซรัสขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกระทบของฟัน ลมหายใจของเขาเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ และขณะเดียวกันภาพในหัวพลันเต็มไปด้วยความวุ่นวาย

ใบหน้าของซิกน้องชายต่างสายเลือดของเขา

ภาพคนของกลุ่มคนที่พยายามไล่ล่าเขา

และภาพเซเรน่า ผู้หญิงที่เขาไม่เคยคิดว่าจะต้องพามาอยู่ในวงล้อของสงคราม และไม่คิดว่าจะได้ใกล้ชิดเธอถึงเพียงนี้

“บอสครับ…” ศรันพูดเสียงเบา “คนของเราหลายคนยังภักดีต่อบอส พวกเรารอแค่คำสั่งของบอส แล้วพวกเราจะเคลื่อนไหวทันที”

“ยังไม่ถึงเวลา” ไซรัสตอบเสียงเรียบนิ่งแต่หนักแน่น “ถ้าเคลื่อนไหวตอนนี้ ทั้งเขตเหนือและเขตใต้จะพุ่งเป้ามาที่พวกเรา ก่อนที่จะรู้ว่าใครชักใยอยู่เบื้องหลังจริง ๆ ”

“บอสครับ แต่ถ้าปล่อยไว้คุณ ซิกจะยึดอำนาจทั้งหมด!”

“ฉันรู้ อีกไม่นานเขตใต้คงล่มสลายถ้าให้มันมาดูแล เรื่องนั่นฉันรู้ดี” เสียงของเขาแผ่วต่ำแต่เปี่ยมด้วยแรงกดดัน “แต่ตอนนี้ไม่ควรวู่วามเดินตามเกมของมัน ต่อให้มันชุบตัวได้ งูก็คืองู ไม่มีวันเป็นมังกร”

ศรันนิ่งอึ้งกับคำพูดนั้น รู้ดีว่าผู้นำของเขากำลังวางหมากในใจ และตัวเขาเองก็พร้อมที่จะรับฟังและทำตามคำสั่งของผู้เป็นนาย แม้ต้องถวายชีวิตก็ตาม

“มีอีกเรื่อง คนที่ลอบฆ่าฉัน” ไซรัสพูดต่อ

“พวกมันทั้งหมดถูกเก็บแล้วครับ ไม่มีใครเหลือเป็นพยาน แม้แต่คนในครอบครัวของพวกมัน ก็ถูกฆ่าปิดปากไม่เว้นแม้แต่ผู้บริสุทธิ์” ศรันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งราวกับไม่รู้สึกอะไร

ไซรัสหลับตาลงครู่หนึ่งขณะใช้ความคิด ความเงียบค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาภายในใจของเขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยช้า ๆ ราวกับคำสั่งเด็ดขาด

“สืบต่อต่อ และห้ามไว้ใจใครในตอนนี้ ไม่เว้นแม้แต่คนของเราบางคน ฉันจะกลับเข้าเขตพรุ่งนี้เช้า มารับฉันที่จุดเชื่อมต่อระหว่างสองเขต เตรียมเซฟเฮ้าส์ไว้ให้พร้อม ห้ามแพร่งพรายว่าฉันยังมีชีวิตอยู่ เข้าใจไหม”

“ครับบอส! ผมจะจัดการให้เรียบร้อย”

“ดี”

ไซรัสวางสายทันที มือหนากำโทรศัพท์ไว้แน่นจนได้ยินเสียงแตกกรอบเบา ๆ ก่อนจะทิ้งลงพื้นหญ้า โดยที่ลืมว่ามันเป็นของคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้ ลมหายใจของเขาแรงขึ้นเล็กน้อย แต่ใบหน้ายังคงเยือกเย็น ราวกับหินที่ผ่านไฟมานับหลายพันปี

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

ทันใดนั้นเสียงหวานดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างสูงหันไปเห็นเซเรน่ายืนอยู่ใต้เงาไม้ ดวงตาของเธอสะท้อนแสงจันทร์ระยิบราวกับเศษแก้ว หญิงสาวสวมผ้าคลุมไหล่สีขาวของป้าศรีไว้หลวม ๆ

“เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงนายพูดชื่อเขตใต้ เขตเหนือ เกิดอะไรขึ้นเหรอ”

ไซรัสนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ธุระของฉัน”

“ธุระ?” เซเรน่าขมวดคิ้ว “นายพูดเหมือนกำลังวางแผนทำสงคราม!”

ไซรัสหันกลับมาสบตาเธอ ดวงตาคมกริบของเขาเย็นชาหากแต่แฝงความอ่อนโยนเล็กน้อย เขาไม่ตอบอะไรออกไป ทำเพียงยีกลุ่มผมนุ่มของเซเรน่าจนยุ่งฟู เลยโดนมือขาวตีที่แผ่นอกกว้างแรง ๆ ไปหนึ่งที

“นายจะกลับเข้าไปเขตใต้ใช่ไหม”

“ฉันต้องกลับเพราะถ้าไม่กลับ เขตใต้จะตกอยู่ในมือคนที่ไม่คู่ควร”

“แล้วฉันล่ะ?” เซเรน่าถาม “นายจะทิ้งฉันไว้ที่นี่เหรอ?”

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาอย่างไซรัสนิ่งไปชั่วขณะ พลางมองใบหน้าของเซเรน่าราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่างที่ไม่ควร แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้เธอคลาดสายจากในตอนนี้ได้

เพราะเขารู้ดีว่า ในไม่ช้าเซเรน่าต้องตกเป็นเครื่องมือของคนที่มุ่งร้าย กลายเป็นหุ่นเชิดของใครบางคนที่อยู่เบื้องหลัง

“ฉันจะส่งเธอไปที่ปลอดภัยก่อน จากนั้นเธอต้องลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้น”

เขาพูดเสียงเรียบทว่าภายในใจกลับรู้สึกเจ็บปวดจนน่าแปลกใจ เขาไม่อยากให้หญิงสาวมาพัวพันกับเขา และโดนกล่าวหาว่าเป็นสปายให้เขตใต้ ถึงแม้ว่าจะเป็นลูกสาวของผู้มีอิทธิพล ก็ใช่ว่าจะรอดจากการเป็นคนทรยศ

“นายคิดว่าฉันจะลืมได้เหรอ? หลังจากทุกอย่างที่นายทำทุกอย่างกับฉัน หลังจากนายช่วยฉันไว้…”