บทที่ 33 [3/3]

“นายคิดว่าฉันจะลืมได้เหรอ? หลังจากทุกอย่างที่นายทำทุกอย่างกับฉัน หลังจากนายช่วยฉันไว้…”

เสียงหวานสั่นเครืออย่างห้ามไม่ได้ เซเรน่าไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ คำพูดของเขาราวกับดาบนับหมื่นเล่มที่ทิ่งแทงกลางใครของเธอ ทั้งที่เธอไม่อยากเกี่ยวข้องกับตัวละครหลักของนิยายเรื่องนี้แท้ ๆ ทั้งที่อยากเปลี่ยนชะตาชีวิตที่ต้องตายในตอนจบของนางร้าย และหนีไปใช้ชีวิตอย่างที่อยากทำ

แล้วทำไมตอนนี้...แต่ถึงได้เจ็บปวดกับคำว่าลืมของเขา

เขาที่เป็นตัวร้ายแสนอันตราย และยังเป็นอีกหนึ่งคนที่ทำให้เธอตาย

ตอนนี้เซเรน่าไม่รู้แล้วว่าต้องทำอะไร

“ฉันไม่อยากให้เธอเข้าไปพัวพันกับโลกของฉัน” ไซรัสกล่าวพลางลูบแก้มเนียนของเธอ

“แล้วถ้าฉันอยากเข้าไปเองล่ะ?” เธอกำมือแน่น เสียงในอกเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“มันไม่ใช่ที่ของเธอ”

น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยขึ้นราวกับคำเตือน ทำให้ความเงียบปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านทุ่งหญ้าและเสียงจิ้งหรีดในเงามืด เซเรน่าเลยค่อย ๆ หลุบตาลงก่อนพูดเบา ๆ

“แล้วยังไงล่ะ นายไม่ใช่คนที่จะกำหนดชะตาชีวิตของฉัน ชีวิตของฉัน ฉันจะเลือกเอง”

ชายหนุ่มมองท่าทีดื้อรั้นของเธอ ดวงตาคู่นั้นของเธอไม่ใช่หญิงสาวอ่อนแอมาตั้งแต่คราแรกที่พบ มันเปล่งประกายด้วยความดื้อดึง เข้มแข็ง และบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

“เธอ…” เขาพูดแผ่ว ราวกับกำลังต่อสู้กับตัวเอง “อย่าทำให้ฉันต้องเลือก”

“แล้วคุณจะเลือกอะไรล่ะ?”

คำถามของเธอทิ่มแทงหัวใจชายหนุ่มเข้าอย่างจัง เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเป็นฝ่ายหลบตา ราวกับไม่เป็นตัวของตัวเองตั้งแต่เซเรน่าก้าวเข้ามาในชีวิต

“ฉันเลือกให้เธอมีชีวิตอยู่ และลืมฉัน”

น้ำเสียงของเขาหนักแน่น ก่อนจะเดินผ่านเธอไปช้า ๆ แต่ทว่าก่อนที่เขาจะห่างออกไป เสียงของเธอก็ดังขึ้นเบา ๆ

“ถ้าฉันมีชีวิตอยู่ แต่ไม่มีนาย มันจะต่างอะไรกับตายล่ะ นายเป็นคนเข้ามาในชีวิตของฉันเอง ตอนนี้จะออกไปง่าย ๆ แล้วบอกให้ฉันลืมเนี่ยนะ”

“ฉัน...” เขาหันมามองเธอด้วยท่าทีอึกอัก

“คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกหรือไง! ไม่ นายไม่ใช่!” เสียงหวานตะโกนระบายความในใจโดยที่ไม่กลัวว่าใครจะได้ยิน

“และฉันเองก็ไม่ใช่นางเอกที่นายต้องออกตัวปกป้อง ฉันเป็นแค่นางร้ายบ้า ๆ ที่ดันตกหลุมรักตัวร้ายอย่างนาย! ทั้งที่มันไม่ควรเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก!”

“นายมันบ้า! ไอ้เฮงซวยเอ๊ย!”

ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความโมโห ทำให้เธอสติหลุดพลั้งปากพูดความรู้สึกทั้งหมดที่อัดอั้นอยู่ในใจ รวมถึงเรื่องที่ไม่ควรพูดเรื่องที่เธอเกิดใหม่ในนิยายเรื่องนี้ และยังสารภาพรักพร้อมทั้งด่าตัวร้ายแสนโหดเหี้ยมอย่างไซรัส

ทว่าตอนนี้เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว! ช่างหัวนิยายบ้า ๆ นั่น เซเรน่าพร้อมจะชนกับทุกอย่างที่ขวางหน้า ไม่เว้นแม้แต่ตัวร้ายอย่างไซรัส ที่ไม่มีสิทธิมาตัดสินใจแทนเธอ!

ส่วนไซรัสเองก็กำลังสับสนหลังฟังคำพูดมากมายจากรอมฝีปากอวบอิ่ม เขาไม่รู้ว่าต้องถามอะไรออกไปก่อน ตัวร้ายนางร้ายที่เธอกล่าวออกมา หรือการที่เธอด่าเขาว่าไอ้เฮงซวย นี่เป็นครั้งแรกที่มีใครกล้าด่าเขาต่อหน้า ยามนี้เซเรน่าล้วนเป็นครั้งแรกของเขามากมาย แม้ว่าบางอย่างเขาจะไม่ต้องการ

“ฉันจะไปกลับนาย ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ต่อให้นายเอาไม้มาฟาดหัวฉัน ฉันก็จะไม่ลืมนาย!”

“เซเรน่า อย่าดื้อ” เขาปรับให้น้ำเสียงอ่อนลง ราวกับกำลังขอร้อง ไม่ใช่ตำหนิ

“ไซรัสอย่าดื้อ”

เซเรน่าเอ่ยพลางกอดอก นัยน์ตาคู่สวยแววดื้อรั้นจับจ้องเขาไม่วางตา จนไซรัสต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วยอมแพ้เธอ

“เธอนี่มันโคตรดื้อเลยว่ะยัยเปี๊ยก”

“นายนั่นแหละที่ดื้อ เข้ามาในชีวิตของฉัน แล้วยังจะสั่งให้ฉันลืมนายอีก”

“นั่นก็เพราะตัวเธอเอง”

“แล้วนายล่ะ อยากให้ฉันลืมเรื่องระหว่างจริง ๆ เหรอ”

คำพูดนั้นทำให้ไซรัสสะอึก ราวกับมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ที่คอ ยิ่งสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของเธอยิ่งรู้สึกเจ็บปวด เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา แม้มันจะสั้น ๆ ทว่าเขากลับคุ้นชินเวลามีเธอข้างกาย

แค่คิดก็ทำเอาปวดร้าวไปทั้งใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน...

“ไม่” เขาเอ่ยขึ้น

“อะไร--”

“ไม่อยากให้เธอลืมฉัน” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว

“…”

“ไม่อยากเลยจริง ๆ ”