บทที่ 37 [1/2]

บรรยากาศยามค่ำคืนบนเกาะส่วนตัวนั้นครึกครื้นกว่าทุกวัน เพราะหน้าชายหาดสว่างไสวด้วยแสงไฟหลากสี ที่พาดจากต้นมะพร้าวต้นหนึ่งไปอีกต้นหนึ่ง งดงามราวกับงานเทศกาลประจำปี ก่อนเสียงพูดหัวเราะจะดังขึ้นคลอกับเสียงคลื่นกระทบฝั่งชวนให้ใจชื่น

ลานหน้าบ้านถูกจัดด้วยโต๊ะไม้ยาวจำนวนหนึ่ง มีพาสต้า สลัด ผลไม้ และไวน์ดี ๆ จากห้องมักไวน์ของไซรัสที่เธอไปค้นมาเสิร์ฟอยู่เต็มโต๊ะ

ลมทะเลพัดแผ่วเบา กลิ่นธรรมชาติผสมกลิ่นอาหารจาง ๆ พาให้ทุกคนรู้สึกผ่อนคลายและหัวเราะออกมาอย่างไม่ต้องระวังตัว ราวกับได้ปลดปล่อยความอัดอั้นมาเนิ่นนาน

เซเรน่าเดินไปมาระหว่างโต๊ะในเดรสขาวนวลที่พลิ้วตามลายลม เส้นผมดำขลับถูกรวบครึ่งศีรษะอวดลำคอระหงส์ เธอถือแก้วไวน์ในมือ พลางยิ้มให้ทุกคนราวกับเป็นเจ้าภาพของงาน

และก็เป็นความจริง เพราะเซเรน่าคือคนที่จุดประกายให้คืนนี้เกิดขึ้น

“ทุกคนพร้อมหรือยังคะ~” เสียงเธอหวานดังขึ้นเหนือเสียงคลื่น

“พร้อมครับคุณเซเรน่า!” เสียงลูกน้องของไซรัสดังขึ้นพร้อมกันอย่างเริงร่า

ดวงตาคมของไซรัสที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ จับจ้องเซเรน่าที่กำลังยืนอยู่กลางซุ้มดอกไม้ไม่วางตา ในจังหวะนั้นหัวใจของเขากำลังสั่นไหวอย่างห้ามมาได้ เมื่อแสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าสวยของเซเรน่า สายลมพัดชายกระโปรงพลิ้วไหวราวกับหยอกล้อกับเกลียวคลื่น ยามนี้เซเรน่าสวยมาก ๆ จนเขาแทบหยุดหายใจ

โดยดวงตาที่เป็นประกายคล้ายดวงดาวนับพัน และรอยยิ้มแสนหวาน

“ถ้างั้นคืนนี้ ขอให้ทุกคนลืมความเหนื่อยล้าทั้งหมด!” เธอเอ่ยพลางยกแก้วขึ้น “และมีความสุขจนถึงรุ่งเช้า!”

เสียงเฮดังลั่นพร้อมกับเสียงแก้วกระทบกันดังกึกก้อง เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือไปหยิบกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่ถือไว้ขึ้นมาประกาศราวกับเอ็มซี

“เอาล่ะค่ะ ต่อไปคือกิจกรรมสุดพิเศษ ขอบอกไว้ก่อนว่าทุกคนต้องให้ความร่วมมือเต็มที่!”

หลังสิ้นสุดเสียงหวาน ทุกคนหันมามองเซเรน่าอย่างสงสัยและใคร่รู้ รวมถึงไซรัสที่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เพราะนี่ไม่อยู่ในแพลนของพวกเขา

“ทุกคนหลับตาค่ะ!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นระลอกหนึ่ง แต่ทุกคนก็ทำตามอย่างว่าง่าย แม้แต่ชายหนุ่มเจ้าของเกาะผู้ไม่เคยยอมให้ใครบังคับ ยังขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะยอมปิดตาลง

เมื่อเห็นว่าพวกเขาให้ความร่วมมืออย่างดี เซเรน่าเดินช้า ๆ ไปตามโต๊ะ พลางวางบางสิ่งลงตรงหน้าของแต่ละคน และเมื่อเธอเดินมาถึงตรงหน้าของไซรัส เธอหยุดมองใบหน้าคมที่แม้จะหลับตาอยู่ก็ยังคงดูแข็งกร้าว ก่อนจะตัดสินใจว่าจะยังไม่ให้เขาในตอนนี้

“ลืมตาได้ค่ะ!”

เมื่อได้ยินคำสั่งของหญิงสาว ชายฉกรรจ์ทุกคนก็ร้องว้าวทันทีที่เห็นสิ่งตรงหน้า ผ้าพันคอถักมือสีต่าง ๆ วางอยู่ตรงหน้าแต่ละคน สีแดง สีเทา สีกรมท่า และสีขาวครีม ทุกผืนล้วนมีป้ายชื่อปักไว้ด้วยด้ายเส้นเล็ก

ครั้นเป็นเช่นนั้น จึงทำให้พวกเขาดีใจกว่าเดิม เมื่อรู้ว่าเซเรน่าจดจำพวกเขาได้ทั้งหมดจริง ๆ

“ผ้าพันคอ? คุณเซเรน่าทำเองเหรอครับ?” ศรันอุทานเบา ๆ อย่างประหลาดใจ พลางหยิบขึ้นมาดู

“ค่ะ ฉันเริ่มถักตั้งแต่มาที่นี่วันแรก เพราะตอนกลางคืนอากาศบนเกาะจะเย็นกว่าปกติ พอเห็นพวกคุณคอยยืนเฝ้า ฉันเลยอยากตอบแทนบ้างแม้ว่ามันจะเป็นสิ่งเล็ก ๆ ” เซเรน่ายิ้มจนตาหยี

เมื่อได้ยินเหตุผลจริง ๆ ของเธอ ลูกน้องของไซรัสหลายคนถึงกับนิ่งเงียบ ก่อนจะยกมือขึ้นปาดหางตาโดยไม่รู้ตัวบางคนถึงขั้นยืนขึ้นแล้วโค้งตัวให้เธอด้วยความซาบซึ้ง

“ขอบคุณครับนายหญิง!” เสียงหนึ่งดังขึ้น ก่อนที่เสียงขอบคุณอื่น ๆ จะตามมาเป็นระลอก

“อย่าทำแบบนั้นเลยค่ะ ฉันก็แค่ทำในสิ่งเล็ก ๆ ที่ทำได้เอง” เซเรน่ายกมือปัดเบา ๆ

แต่คำพูดนั้นกลับทำให้ภายในใจของทุกคนยิ่งรู้สึกซาบซึ้งมากขึ้น เพราะไม่มีใครในชีวิตเคยเห็นพวกเขามีค่าเท่านี้มาก่อน

บรรยากาศอบอุ่นจึงกระจายทั่วชายหาด ทุกคนยิ้ม หัวเราะ และกินดื่มอย่างสนุกสนาน โดยในระหว่างที่ทุกคนกำลังสังสรรค์ เซเรน่าเดินอ้อมไปด้านหลังพร้อมแก้วไวน์ในมือ ก่อนจะเดินไปหาชายหนุ่มที่นั่งเงียบ ๆ เพียงลำพัง

“ไม่สนุกเหรอคะ?”

“สนุกดี แค่ไม่ค่อยคุ้นกับงานเลี้ยงที่ไม่มีปืนกับการดีลธุรกิจ”

“นั่นแหละที่เรียกว่าสนุกของจริง” เธอยิ้มบาง ก่อนจะยื่นมือไป “เดินเล่นหน่อยไหม ฉันอยากเดินดูทะเลตอนกลางคืน”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบสั้น ๆ “ของฉันล่ะ”

“ของนาย? ของอะไรเหรอ?” เธอเลิกคิ้วสูง แสร้งไม่รู้เรื่องในสิ่งที่เขาพูด

“ของขวัญของฉัน” เสียงเขาเรียบแต่แฝงแรงกดดัน จนเซเรน่ากลั้นหัวเราะ

“อ๋อ…ไม่มีค่ะ ฉันคิดว่านายคงไม่อยากได้ของไร้สาระแบบนั้น”