บทที่ 42 [1/2]

เสียงเครื่องยนต์ของลีมูซีนดับลงท่ามกลางความเงียบของค่ำคืน ไฟหน้ารถสะท้อนบนประตูเหล็กสีเข้มของคฤหาสน์ ก่อนที่ไซรัสจะก้าวลงจากรถ ฝีเท้าเขาหนักแน่นแต่ช้ากว่าปกติ เหมือนคนที่แบกบางสิ่งไว้ในใจ กลิ่นลาเวนเดอร์จากสวนยังคงลอยอวลเหมือนคืนก่อน ทว่าลมคืนนี้กลับเย็นเฉียบและหนักไปด้วยบางอย่างที่มองไม่เห็น

เขาหยุดหันกลับมามองรอบ ๆ ท้องถนนว่างเปล่า ไม่มีเสียงรถ ไม่มีแสงจากบ้านใด ทว่าความเงียบนี้กลับทำให้สัญชาตญาณของคนที่ผ่านสนามรบแห่งอำนาจมานับไม่ถ้วนเริ่มเตือน

มีบางอย่างกำลังเฝ้ามองเขาอยู่…

“บอสครับ?” ศรันเรียกเสียงแผ่วจากในรถ “ให้ผมจัดเวรยามเพิ่มไหม”

“ไม่ต้อง...แค่สั่งให้คนของเราตรวจรอบรั้วทุกสามสิบนาที” ไซรัสนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบเรียบ ๆ

“ครับ”

ศรันตอบพลางขับรถออกช้า ๆ ทิ้งให้ไซรัสยืนอยู่เพียงลำพังตรงทางเดินหินที่ทอดเข้าสู่คฤหาสน์ เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ในความมืดนั้น เหมือนมีแววไฟจากบุหรี่จาง ๆ ลอยอยู่ไกล ๆ

แค่เสี้ยววินาทีเดียวก่อนจะดับลง

ไซรัสเหยียดยิ้มเย็น ดวงตาคมวาว เขารู้ดีว่ามันคือการ ทักทายจากใครบางคนในเงา

ภายในคฤหาสน์ แสงไฟอบอุ่นจากโถงกลางส่องลอดลงบนพื้นหินอ่อน เซเรน่าเดินลงมาจากบันไดในชุดนอนสีอ่อน ผมดำยาวถูกรวบไว้ลวก ๆ ดวงตาเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา

“นายกลับมาแล้ว...” เสียงเธอเบาเหมือนกลัวคำพูดจะทำให้เขาหายไปอีก

“ฉันบอกแล้วว่าฉันจะกลับมา” ไซรัสยกมือแตะแก้มเธอเบา ๆ

“นายเหนื่อยไหม?”

“ไม่เท่าเธอหรอกที่ต้องรอ” เขายิ้มบาง แล้วเดินนำเธอเข้าไปในห้องรับแขก

บรรยากาศดูเหมือนคืนก่อน แต่ในแววตาไซรัสมีบางอย่างต่างออกไป แววที่นิ่งเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งกลับมาจากการต่อสู้ เซเรน่ามองมือของเขาที่กำลังถอดเสื้อสูทออก เห็นคราบเลือดจาง ๆ ที่ข้อมือ เธอเม้มปาก

“อีกแล้วสินะ...”

“มันไม่ใช่เลือดฉัน” เขาตอบเรียบ เหมือนพูดถึงฝนที่ตกลงมาอย่างไม่รู้สึกอะไร

“ถึงยังไงก็ล้างออกเถอะ ฉันไม่อยากเห็นมันอยู่บนตัวนาย” เธอไม่พูดต่อ เพียงยื่นผ้าขนหนูให้เขา

ไซรัสรับผ้าไว้ แววตาอ่อนลงชั่วขณะ เขาเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ เสียงน้ำไหลกลบความเงียบ แต่ไม่อาจกลบเสียงบางอย่างที่ดังแผ่วจากภายนอกได้

“กรึก...”

เสียงเหล็กเสียดเบา ๆ บริเวณระเบียงชั้นสอง เหมือนมีบางสิ่งขยับ

เซเรน่าชะงัก หันมองตามเสียง

เธอพยายามบอกตัวเองว่าอาจเป็นเพียงลม...แต่หัวใจกลับเต้นแรงผิดปกติ

เมื่อไซรัสเดินออกมาจากห้องน้ำในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด เขาเห็นแววตาเธอยังจับจ้องไปทางหน้าต่าง

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ฉัน...เหมือนเห็นเงาคนอยู่ตรงระเบียง” เธอพูดเสียงเบา

ไซรัสไม่ลังเลแม้เสี้ยววินาที เขาเดินไปหยิบปืนสั้นจากในลิ้นชักไม้ เสียงขึ้นลำกระสุนดังคลิกแผ่วแต่ชัดเจน

“อยู่ตรงนี้ อย่าออกไปไหน”

เขาพูดเรียบ แต่แววตาเข้มข้นราวเหล็กในไฟ

ไซรัสเดินไปทางระเบียงอย่างเงียบกริบ แสงไฟภายในสะท้อนเงาร่างของเขาเคลื่อนไปบนม่าน แง้มบานประตูออกอย่างช้า แต่ระเบียงว่างเปล่า มีเพียงลมเย็นที่พัดกลิ่นลาเวนเดอร์เข้ามา

เขากวาดสายตามองทั่วบริเวณ ก่อนหยุดที่กำแพงสวนด้านหลัง รอยรองเท้าเปียกเล็ก ๆ บนขอบระเบียงไซรัสค้อมตัวลง มองมันใกล้ ๆ รอยใหม่ สด และตรงกับดินชื้นจากด้านนอก

“มันมาแน่...” เขาพึมพำแผ่วเบา

“บอสครับ มีรายงานจากคนเฝ้าประตู ว่ามีรถไม่ทราบทะเบียนขับวนหน้าคฤหาสน์สองรอบก่อนหายไปทางตะวันตก” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ ศรันโทรมา

“ให้ตามสัญญาณกล้องทั้งหมดของรอบรั้ว ถ้ามีใครแตะรั้วแม้แต่มิลลิเมตร ฉันต้องรู้” ไซรัสตอบเสียงเรียบ

“ครับบอส”

เขากดวางสายแล้วหันกลับมามองเธอที่ยืนอยู่ตรงประตู

“พวกมัน...ตามนายมาสินะ” เซเรน่าจับแขนเสื้อเขาแน่น

ไซรัสสบตาเธอ ก่อนพยักหน้าช้า ๆ

“ไม่ใช่พวกมันทั้งหมด...แต่มีใครบางคนที่ต้องการให้ฉันรู้ว่า ฉันกำลังถูกจับตา”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็น แต่ภายในแววตานั้นคือความเดือดที่ซ่อนลึก

“ถ้าอย่างนั้น เราควร---” เธอกัดริมฝีปาก

“ไม่ต้องห่วง” เขาตัดคำ พลางวางมือบนไหล่เธอ “ต่อให้พวกมันมากี่คน ก็ไม่มีใครแตะต้องเธอได้”

เธออยากเชื่อ แต่ในดวงตาเขา...มีบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ความระแวดระวังที่กลืนกับความกลัวอย่างเงียบงัน ในขณะที่เขาเดินไปปิดไฟในโถง เธอมองตามเงาร่างของเขาในความมืด แล้วจู่ ๆ เสียงคลื่นลมแรงจากภายนอกก็ดังขึ้น

ม่านปลิวแรงชนเข้ากับกระจก และที่มุมหนึ่งของสวน มีแสงไฟสีแดงวาบผ่านเหมือนเลเซอร์ของกล้องส่องเป้า ก่อนจะดับวูบไปพร้อมกับเงาคนที่ถอยหายเข้าความมืด